Woensdag 19 september 2018

Bassano del Grappa – Legnaro. 103 km gefietst

Gorgelen op de Po-vlakte

Elke dag is het ook maar weer afwachten op welke camping en welke plek je terecht komt. Gisteren mijn tent opgezet op 7 km afstand van Bassano del Grappa. Echt een camping kan je Santa Felicita in Semonzo niet noemen maar er zijn goede sanitaire voorzieningen. Ik kom na 16.30 aan, de poort gaat open, de receptie is gesloten en het blijkt dat je een magneetarmband nodig hebt om te kunnen douchen. Die kan ik gelukkig lenen van een aardige Duitser. Ik sta naast een grote groep Polen en heb nog even getwijfeld, maar er zijn ook vrouwen bij dus dan komt het wel goed denk ik. Poolse mannen kunnen nogal aan de tetter gaan en dan lawaaierig worden, maar dit is een stille keurige groep. Overigens kunnen groepen mannen van andere nationaliteiten hetzelfde gedrag vertonen.

Het is ’s nachts rustig en nu wil ik niet iedereen weer gaan vervelen met mijn gezondheidstoestand, maar ik lig weer de hele nacht te hoesten en slaap daardoor slecht. Dit hoort overigens wel bij hetgeen ik beleef onderweg en daarom beschrijf ik het ook. Ik heb het er nu wel een beetje mee gehad want ik had net een aantal mensen geschreven dat ik er van af was. Ik ga opnieuw maatregelen nemen.

Eerst maar op pad en terug naar Bassano de Grappa. Ik ben er tegen half negen en het stadje is aan het ontwaken. Dat vind ik altijd erg leuk om te zien, hoe zo’n stad tot leven komt. Het is echt een uitermate sfeervolle plaats en ik heb moeite om er weg te komen. Drink bij Danieli nog een Americano en maak nog wat foto’s. Het is echt een aanrader om ’s morgens vroeg ergens te gaan kijken. ik ben ook een keer om 06.00 uur bij de Toren van Pisa geweest, de zonsopgang daar vrijwel alleen gezien en genoten van de rust waar het overdag een gekkenboel is. Ik zeg doen!

     

Ik verlaat hiermee nu de Alpen en rijd de Po-vlakte in. Bij het inlezen heb ik een paar keer gelezen dat het enorm saai zou zijn en ik had mij er mentaal al op voorbereid en bedacht een cursus gitaarspelen op de fiets te gaan doen in deze twee etappes. Nou, laat die gitaar maar thuis. Niks saai, die Po-vlakte. Het is wel vlak, maar ja dat weet je als je de naam ziet en ik vind het eigenlijk nu helemaal niet erg dat het vlak is. Ik ben sowieso geen topklimmer, maar heb nu ook wel even genoeg bergen gezien. De Po-vlakte is eigenlijk als Drenthe of Brabant, maar dan met een Italiaans pasta sausje er over heen. Er zijn steeds plaatsjes waar je door heen komt en afwisselende landerijen.

Het is ontzettend warm vandaag. En dat niet alleen, de luchtvochtigheid is gigantisch. Dat kost mij over de gehele dag veel energie.

Op de fiets krijg je de beste ideeën (daar kom ik later nog op terug), want ik herinner mij opeens iets. Ik heb in Zwolle gewoond en onder de rook van Zwolle ligt het kleine plaatsje Zalk. En wie heeft er in Zalk gewoond ? Klazien !
Klazien uut Zalk gaf een groot aantal jaren geleden op de radio vaak gezondheidstips als een soort kruidenvrouwtje. En volgens mij heb ik van Klazien ook gehoord dat als je last hebt van je keel dat je moet gaan gorgelen met zout water.
Bij het eerste het beste supermarktje koop ik zout en leg nog tussendoor aan de twee oude vrouwtjes aldaar met handen en voeten uit dat ik uit Holland kom en naar Rome fiets. Als ik al buiten bij mijn fiets sta, roepen ze nog steeds Bravo! Bravo!
In Campagnari op de stoep van de kerk eet ik de yoghurt en het mocca ijs op dat ik ook gekocht heb en heb nog even een handen en voeten gesprek met een Italiaan die enthousiast verteld dat de toren steentje voor steentje gerestaureerd is. Inderdaad mooi gedaan.

Iets verder op in Lobia zit gelukkig een cafeetje waar ik twee overheerlijke sandwiches verorber.
Het cafeetje ligt aan een klein pleintje met bankjes en ik bedenk dat het maar gorgeltijd moet zijn. Doe een lading zout in mijn beker en vul hem met water. Daar zit ik dan op een zonnige septemberdag in Lobia op de Po-vlakte te gorgelen….
De mevrouw van het cafeetje heeft het inmiddels gesloten, stapt in de auto en kijkt nog eens glimlachend opzij. Maar goed, alles voor het goede doel.
Als ik weer op de fiets stap, heb ik een smaak in mijn mond alsof ik per ongeluk een hele golf water van de Middellandse zee in mijn mond gekregen heb.

Ik rijd verder en verder en het is echt ontzettend warm. Mijn water is op, mijn cola ook en ik zoek dus naar nieuwe voorraad. Alle Italianen liggen van 12.00 tot 15.00 uur op 1 oor en alle winkels zijn ook dicht. Bij het kerkhof worden alleen maar kunstbloemen neergezet en kan ik geen kraan vinden. Bij een oude varkensschuur vind ik er wel een en vul mijn fles, maar als ik er aan ruik, ruikt het niet fris. Nu heb ik geen zin dat het mij straks ook nog dun uit de broekspijpen loopt, dus ik gooi het weer weg.
Een aantal kilometers verder op zit gelukkig een barretje waar ik ze veilig laat vullen.


Aan het eind van de middag bereik ik Legnaro en ik heb de piep uut, zoals ze dat in Groningen zeggen. De volgende camping is te ver en ik ga eerst maar eens iets eten en mijn mail checken met gebruikmaking van de gemeente wifi. Leuke berichten weer!
Op het terrasje tegenover het gemeentehuis drink ik twee Americano’s en schrijf dit bericht. Ik heb het plan om mijn tentje straks ergens in het wild op te zetten…. Wordt vervolgd.

Ciao amici!

Als je wilt reageren, doe dat dan vooral! Ik vind dat leuk en geef aktijd antwoord.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *