Ik ben een nuchtere Groninger die het leuk vindt om korte reisverhalen te schrijven naar aanleiding van mijn eigen ervaringen. Meestal zijn het luchtige verhalen waarbij ik tracht met enige humor het gebeurde te beschrijven. Maar nu vond ik het tijd voor een wat serieuzer, echter ultrakort verhaal over de langste reis die men kan maken.

In mijn introductie op de website schrijf ik dat ik mij een wereldburger voel en altijd op reis ben ergens naar toe. Daarmee ben ik geen uitzondering want iedereen is altijd op reis ergens naar toe. Het leven is de belangrijkste reis die ieder mens maakt.

Deze reis is het ultieme voorbeeld voor hetgeen Boeddha heeft vertolkt als: Het gaat niet om de bestemming, maar om de reis er naar toe.

Mooie,ware en wijze woorden, maar hoe vul je die reis in en wat kom je tegen. 

Een ding is zeker. Reizen is prachtig maar soms doet het pijn. En dan doel ik nu niet op blaren, een zere rug van je rugzak of dodelijk vermoeide benen. Nee, ik doel op emotionele pijn.

Je zou het leven een reis kunnen noemen die in etappes gemaakt word. Zoals bijvoorbeeld de Tour de France met haar 21 etappes. De Tour voert over hoge pieken en door lage dalen.

Dit jaar was de Mont Ventoux niet in het schema opgenomen, maar ik ben er geweest. 

Ik heb op de top gestaan, maar heb hem niet bereikt. Schijnbaar onbereikbaar.

“Mensen struikelen niet over bergen, alleen over molshopen” aldus Confucius.

Reizen doet soms pijn, maar…hoe groter de pijn, hoe groter het verlangen. Hoe sterker het verlangen,hoe sterker de kracht en motivatie het verlangde te vinden. 

Het schijnbaar onbereikbare bereikbaar maken, dat is mijn volgende doel. Hoe dan ook.

Op de terugweg naar Nederland klinkt Francis Cabrel uit de autoradio. 

“Je t’aimais, je t’aime et je t’aimerai”

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *