“Ontvoerd” in Baeza…

Het is wetenschappelijk bewezen dat een mens van reizen gelukkiger wordt en omdat ik wel een beetje geluk kan gebruiken, besluit ik in December van 2015 mijn rugzak in te pakken en alleen met het vliegtuig naar Spanje af te reizen.
In recordtijd heb ik een route bedacht die via Malaga, Sevilla, Baeza en Ubeda loopt, om uit te komen in Granada. Reizen met openbaar vervoer en overnachten bij Spanjaarden die ruimte aanbieden via Airbnb. Op zoek naar iconische plekken zoals het graf van Columbus in de Kathedraal van Sevilla, het Alhambra in Granada en de prachtige Sierra Nevada. En op zoek naar antwoorden op een aantal voor mij op dat moment prangende vragen.

Reizen staat voor mij synoniem aan ontdekken en pionieren. Niets bijzonders eigenlijk en ik vind het dan ook leuk om daar iets extra’s aan toe te voegen.

Na Malaga en het prachtige Sevilla (dat mijn hart op slag veroverd heeft) reis ik door naar Ubeda en Baeza. Mooie oude stadjes die op de Unesco werelderfgoedlijst staan.
Op de hoek van de Plaza de la Constitucion van Baeza drink ik een americano bij cafe Aliatares en maak gebruik van het aldaar in de lucht hangende gratis wifi netwerk.

Al surfend op het net kijk ik op de Spaanse variant van Marktplaats, Milanuncios en tot mijn verbazing zie ik een tweetal Land Rovers in Baeza te koop staan. Dat zouden weleens twee mooie souvenirs kunnen zijn! En passend bij de in- en verkoop van klassieke auto’s waarmee ik mijn boterham probeer te verdienen.
Ik spreek en schrijf geen Spaans dus stuur ik de aanbieder een mail in het Engels en er komt al heel snel antwoord met daarin een adres waar ik mij kan melden.

Nu is Baeza geen wereldstad en ik besluit om lopend vanaf mijn uitvalsbasis het adres op te zoeken. Na circa een half uur lopen kom ik tot de ontdekking dat er hier in Spanje niet zo precies omgegaan wordt met straatnaam aanduidingen, maar als ik denk de straat en het juiste huisnummer te hebben gevonden, bel ik aan. Het is inmiddels al donker en de vrouw des huizes die de deur opent, kijkt mij met enigszins verschrikte ogen aan als ik in het Engels begin te vragen naar Land Rovers. Ik blijf het proberen en ondertussen staat het hele gezin al in de deuropening ‘ik-niet-begrijpen’ gebaren te maken en misschien vatten ze hetgeen ik zeg ook wel erg letterlijk op…Land Rovers.

Ik zelf krijg het omgekeerde “Marktplaats-syndroom-gevoel” over mij heen. Hoe vaak gebeurt het niet dat je iets via Marktplaats probeert te verkopen, een afspraak maakt en de zogenaamde koper niet op komt dagen. Nu heb ik het gevoel door de verkoper in het ootje genomen te zijn en druip af.
Dan maar nog een americano en als ik net weer aan een tafeltje in Aliatares zit, krijg ik een mailtje van de Land Rover verkoper waar ik toch blijf.
Hij schrijft dat ik over 10 minuten buiten op de stoep voor Aliatares moet gaan staan. Dat doe ik dan maar en er komt al snel een auto met Duits kenteken aan scheuren, die precies voor mij stopt en waarvan het achterportier opengegooid word. De bestuurder roept tegen mij in het Engels dat ik in kan stappen en ik zit nog maar net als hij weer weg scheurt.
Er zitten twee mannen voor in de auto en de bestuurder doet mij toch wel enigszins denken aan Pablo Escobar, de beruchte Colombiaanse drugsbaron. Maar die is in 1993 tijdens zijn arrestatie doodgeschoten, dus dat kan hem niet zijn.
Er schieten gedachtes door mijn hoofd als “waar ben ik in terecht gekomen” en “word ik nu ontvoerd?” Want waarom zit ik nu in een auto met Duits kenteken in het Spaanse Baeza?

De bestuurder stelt zich voor als Paco en als eigenaar van de Land Rovers. De bijrijder met fors postuur hult zich in stilzwijgen en dat stelt mij toch nog niet helemaal gerust. Die geruststelling wordt er ook niet groter op als we naar de outskirts van Baeza scheuren en in het volledig donker bij een ommuurd terrein met groot metalen hek aankomen dat met een enorme ketting en hangslot afgesloten is. Dat doet mij weer denken aan de ontvoering van Freddy Heineken en zijn chauffeur die opgesloten hebben gezeten op een bedrijventerrein in een romneyloods.

Paco pakt een enorme sleutelbos, opent het hek en tot mijn opluchting zie ik inderdaad een aantal Land Rovers staan. Hij blijkt auto’s uit Duitsland te importeren en heeft deze Laro’s ingeruild.

Op het binnenterrein staat ook een wat vervallen gebouwtje van waaruit gezellige Spaanse muziek klinkt. Paco stelt mij voor aan een deel van zijn familie die daar een feestje viert en hij zegt: My family is your family! Het wordt een geweldige nacht….de koop van de Laro’s is snel beklonken.

Enkele weken later worden de twee souvenirs door een transportbedrijf keurig bij mij afgeleverd en denk ik nog met veel plezier terug aan die bijzondere avond in het mooie Baeza.

Mucha gracias, Paco!