Hieronder een weergave van de berichten die ik tijdens mijn fietsreis van Eindhoven naar Barcelona gepost heb.

6 september

Etappe 1 Eindhoven – Neerpelt-Diest- Neerlinter zit er op.

Totaal vandaag 130 km gefietst.

Prachtig fietsweer, mooie route!

 

Vandaag etappe 2: Neerlinter – Jodoinge – Namen – Dinant -Wanlin

Totaal 127 km gefietst.

Afwisselende route met goede paden, maar ook asfalt met enorme gaten, kasseien en onverharde stukken. Na 100 km nog even getrakteerd geworden op een aantal flinke hellingen van 8-10 %. Maar aan de andere kant van de helling ligt altijd de beloning!

Aangekomen op Camping Des Skassis. Mooi plekje! Als de eigenaresse naar mij toe komt en begint te praten is zichtbaar dat ze waarschijnlijk de laatste 30 jaar haar tanden niet heeft gepoetst. Maar ze is aardig en praat honderd uit tegen me in het Frans. Even weer wennen, maar ik versta wat ze zegt. Tot 20.30 kan er gedouched worden en dan moet ik bij haar de sleutel komen vragen van het hangslot waarmee de deur op slot zit. Ondertussen krijg ik een gratis blikje cola van haar. Na het opzetten van de tent meld ik me bij haar voor de douche. Ze pakt een enorme bos sleutels en een schroevendraaier. Het sanitairgebouw blijkt nogal gedateerd te zijn en ze moet de deur van de douche met de schroevendraaier open maken nadat ze het hangslot verwijderd heeft. O ja, de boiler moet ook nog even aangezet worden. Als ik de douche aandoe veranderd de ruimte steeds van kleur. Dan rood, dan geel, dan paars etc. Ah! in de douchekop zit verlichting dat steeds van kleur veranderd! mooi! Als ik me gedoucht heb moet ik mij weer melden en gaat alles weer op slot. De eigenaresse drukt me nog wel een kladblok en pen in mijn handen. Ze wil graag dat ik een recensie schrijf…. Ik zal lief voor haar zijn. Vanavond ga ik denk ik een boek lezen in de kantine en de dode dieren aaien die daar volop staan.

Iedereen een zonnige groet uit Wanlin!

Etappe 3

Wanlin – Montmedy 105 km

Etappe 3 begint direct met flinke hellingen en dat zal zo de hele 105 km blijven….het is steeds stijgen en dalen. Soms met 8 km/u omhoog en op een lange rechte afdaling tikt mijn snelheidsmeter 56 km/u aan.
Dit is wel even andere koek dan een rondje Balloërveld.
Na zo’n 25 kilometer staat er een man langs de kant van de weg terwijl ik zwoegend omhoog kom. Hij vraagt of ik Nederlands spreek en als ik stop vraagt hij in onvervalst Vlaams of ik ” een tas kaffee” lust. Dat sla ik niet af en als ik de woonkamer binnenkom zitten daar twee vrienden van hem en hun drie echtgenotes. Het blijken fervente fietsers te zijn die al over de gehele wereld prachtige tochten hebben gemaakt. De oudste van het gezelschap is 85 en fietst nog elke dag 80 kilometer! De koffie is heerlijk en ik krijg allerlei goede tips en de opbeurende opmerking “als ge zo doorgaat, ligt ge binnen 2 uur plat”!
Klaarblijkelijk vinden de kenners dat ik iets te hard bergopwaarts fiets. Bij het afscheid wordt ik door de hele groep vanaf het balkon uitgezwaaid. Ik zal proberen mijn krachten beter te verdelen…
Ik moet nog steeds wennen aan de omstandigheden waarin ik fiets. Vooral de slechte wegen en paden en het langs razende verkeer zijn totaal anders dan in Nederland. Bij een afdaling van 13% met een abominabel slecht wegdek voel ik ik mij even een soort circus artiest. Hier valt gewoonweg niet meer om de gaten en scheuren heen te sturen.
Aan het eind van de dag bereik ik Montmedy. Een prachtig plaatsje met boven op de heuvel een fraaie citadel. En in Frankrijk! Ik ben redelijk kapot en mijn bovenbenen voelen als gewapend beton. Gelukkig wordt ik door een Nederlander op een koud biertje getrakteerd en ik mag ook nog eens mijn mobieltje en navigatie bij hem opladen. Tof!


Als ik in mijn tent lig blijkt er om 23.30 uur een dronken clochard zijn intrek in het toiletgebouw – waar ik vlak naast sta- genomen te hebben, die de hele boel bijelkaar schreeuwt. Ik versta hem niet, maar hij is waarschijnlijk boos op alles en iedereen in zijn dronken bui.
Na ongeveer anderhalf uur is zijn accu waarschijnlijk leeg, want ik hoor hem niet meer. Welkom in Frankrijk😃

Inmiddels heb ik etappe 4 ook achter de rug. Montmedy-Saint Mihiel. 104 km door een prachtig gebied rondom Verdun waar veel militaire begraafplaatsen zijn. Af en toe een flinke helling en schitterend weer! Wat heb ik een mazzel!

Morgen een rustdag. Ga ca. 40 km fietsen om toch de benen in beweging te houden.

Bonne nuit a tout! Et a demain!

 

Zaterdag 10 September

Etappe 5 Rustdag?

Ik heb deze dag een rustdag gepland, maar wil mijn benen wel in beweging houden en denk 40 km te gaan fietsen. Rustig m’n tent en spullen ingepakt en in het zadel gesprongen. Verdun lijkt me wel wat om te gaan overnachten en fiets daar door een mooi glooiend landschap naar toe. Dit is een makkie vergeleken bij de Ardennen! In Verdun gegeten en de mooie stad bekeken. Ik heb zulke goede benen dat ik besluit om door te fietsen naar Domremy la Pucelle. De geboorteplaats van Jeanne d’Arc. Je weet wel die vrouw die tegen de Engelsen gevochten heeft, op de brandstapel is geëindigd en al heel lang een Franse heldin is.
32 jaar geleden was ik al eens in Domremy la Pucelle, maar toen met mijn eerste auto, een knaloranje Ford Fiesta. Ik heb goede herinneringen aan dat bezoek van toen. Nu rij ik er dus op mijn fiets naar toe….
Als ik na 88 km aankom bij de camping, hangt er de mededeling “camping fermé en ik denk Merde!
Er is nog een mevrouw het toiletgebouw aan het schoonmaken en ik vraag haar in mijn beste Frans of ik toch alstublieft nog voor 1 nacht hier mijn tent op mag zetten. Als ze mij aankijkt gooi ik mijn Cocker Spaniël ogen in de strijd en ze vindt het goed! Pfff…
Ik kan me zelfs nog snel douchen en ze laat een toilet voor mij open. Ondertussen verteld ze dat dit mogelijk het laatste seizoen geweest is dat de camping open was. Ik zal dus waarschijnlijk hier als laatste het licht uit doen…..
’s Avonds nog even bij het geboortehuis van Jeanne d’Arc gekeken en op het plaatselijke terras een leuk gesprek gehad met een drietal Belgen. Prima rustdag!

Zondag 11 september 2016

Etappe 6 Domremy la Pucelle – Langres. 110 km

Om 08.00 uur zit ik op de fiets om Domremy la Pucelle achter me te laten. Nog even langs de kathedraal waar het voor Jeanne d’Arc allemaal begonnen is en dan vooruit met de geit!
Krijg meteen een flinke helling voor mijn kiezen en ben gelijk goed wakker.
Het landschap is glooiend met af en toe een wat zwaardere klim. In Grand un pain gekocht en tegenover de kerk in een wel heel comfortabele bank een stuk daarvan opgegeten.

                 
Om circa 11.30 bereik ik Andelot en als ik boven aankom op het dorpsplein val ik met mijn neus in de Franse boter. Er is optocht van muziek en hoogwaardigheidsbekleders in aantocht. Het plein is versiert met vlaggen en er staan een stokoude man en vrouw met een vaandel bij het monument. Ik vraag aan de man die naast me staat wat er gaat gebeuren en hij verteld dat op deze datum in 1944 het dorp bevrijd is. Hij voegt daaraan toe dat de Fransen graag elke gelegenheid aangrijpen om het glas te kunnen heffen, zo ook dus deze dag.
Als de ceremonie voorbij is krijg ik nog de kans om met de enig overgebleven Franse veteraan op de foto te mogen. Merci!

            
De morgen is relaxed verlopen, maar vandaag zit het venijn hem in de staart…. poeh, de laatste 60 km gaat op en neer. En niet zo zuinig ook. Als ik uiteindelijk in Langres aankom, heb ik het gevoel dat ik mijn benen er beter even af kan schroeven. Maar goed: tentje opzetten, matje opblazen, maaltijd nuttigen, Facebook bijwerken en dan gaat het weer!

Bonne nuit!

 

 

Maandag 12 september

Etappe 7. Langres – Pontailler sur Saône 88 km

Als ik vanmorgen in het toiletgebouw mijn bidons sta te vullen komt er een Bourgondische Limburger naar mij toe en vraagt waar mijn fietstocht naar toe gaat. Ik antwoord: Barcelona. Hij kijkt mij aan en zegt dat mij dat wel zal gaan lukken met mijn atletisch gebouwde lichaam. Dit terwijl hij ongemerkt nog even over zijn bierbuik wrijft. Mijn dag kan nu al niet meer stuk! Aardige mensen die Limburgers…..


Na zo’n 12 kilometer fietsen sla ik af richting het pad langs het kanaal dat de Marne met de Saône verbindt. Voor de geïnteresseerden: het kanaal is totaal 224 km lang, men is begonnen met graven in 1862 en geëindigd in 1907. In totaal 114 sluizen overbruggen een hoogteverschil van totaal 395 meter.
Het eerste stuk van zo’n 20 km vind ik het nog wel leuk, rij over mooi pad, maar dan heb ik het eigenlijk wel gezien.
Nu is het zo dat sommige dingen mij al snel vervelen, dus daar kan het kanaal weer niets aan doen. Wel een knap staaltje watermanagement van de Fransen. Ik gooi het tempo maar omhoog en kom na 88 km aan in Pontailler-sur-Saône op de camping.
Gisteravond heb ik in Langres in een restaurant Italiaans gegeten, vanavond ga ik zelf koken: Cassoulet au confit de canard et saucisses de Toulouse.

A demain!

Etappe 8 Dinsdag 13 september 2016

Chantilly-sur-Saône / Chagny 96 km

Er is tot nu toe nog geen dag hetzelfde en dat is prachtig! Vanmorgen van de camping vertrokken en nog even bij de boulangerie een stokbroodje gehaald. De route begint vandaag langs de Saône. De rivier kronkelt zich door het landschap en ik fiets van dorp naar dorp. Dit is leuk afwisselend! Rijdend langs een bossage komt er plotseling een wild everzwijn uit te voorschijn, die zo’n 30 meter vlak naast mij mee rent. Geweldig! Ik krijg het niet zo snel voor elkaar om mijn telefoon te pakken en hem te fotograferen, maar later in Beaune kom ik er in de winkelstraat nog een tegen die een keer zo groot is!
Na de nodige kilometers waarbij ik leunend tegen de wind die straf van de zijkant komt Beaune nader, springt mijn navigatie op nog 999,9 kilometer af te leggen. Een mooi moment. Het getal met drie nullen is weg! Ik neem er een extra slok water op.
In Beaune aangekomen fiets ik even langs de plaatselijke fietsenmaker om de ketting te laten smeren. Hij begon wat te piepen en kraken en ik houd mijn fiets graag te vriend.
Na deze stad wordt het landschap weer totaal anders. Ik rijd over smalle weggetjes tussen de oneindig grote wijn velden. Dit is een soort greenlanen maar dan op de fiets!
Op de camping in Chagny staat het vol met Nederlanders. Dat is even wennen na op vrijwel verlaten campings gestaan te hebben.
Als je dan ook nog vlakbij het toiletgebouw staat, heb je al snel aanspraak.
Op een bepaald moment staat er een groep van zo’n 10 mensen bij mijn tent die allemaal willen weten waarom ik dit toch doe.
Ik kan er een lang verhaal van maken, maar houd het kort.
De Zweden hebben hier een uitdrukking voor: Njuta livet! dat zoveel betekent als ‘geniet van het leven’!
Ik heb vandaag weer van het leven genoten. Ik wens aan iedereen : Njuta livet!

A demain.

Etappe 9 Woensdag 14 september 2016

Chagny – Cluny. 74 km

Deze keer een eerder etappe verslag.
Er wordt hier regen voorspeld en het lijkt mij daarom handig om vroeg op een camping te gaan staan.
Ik vertrek dus vanmorgen redelijk vroeg en voel meteen dat ik goede benen heb. Dat gaat helemaal goed komen vandaag!
De route voert voor het grootste gedeelte over La Voie Verte.

Fietspaden die zijn aangelegd over de trajecten van oude spoorbanen en jaagpaden. De omgeving is schitterend en de snelheid zit er goed in. Op sommige vlakke stukken haal ik 32 km/u.

Na de eerste 25 kilometer passeer ik het mooie plaatsje Givry en besluit om daar maar een goed kop koffie te gaan kopen.

O ja, eerst nog maar even langs het postkantoor om een kaartje op de post te doen.

Als ik het gebouw binnenstap wordt ik uiterst vriendelijk ontvangen door een mevrouw achter de balie. Schuin achter haar zit een man die meteen vanachter zijn bureau omhoog schiet en een heel verhaal in het Frans tegen mij begint. Ik begrijp van het postmannetje dat het drie dagen feest is op het postkantoor! Ik ben waarschijnlijk een van de eersten die langs komt, want ze zijn heel blij dat ze mij zien. Ik zeg dat ik uit Nederland kom en op doorreis naar Barcelona ben, maar dat maakt hen niet uit. Het verhaal gaat maar door over verzekeringen en speciale aanbiedingen, die beginnen bij het feit dat ze deze dagen de bezoekers trakteren op gratis koffie met een koekje. Nou ja, komt dat even goed uit! Inmiddels is de man naar achteren gerend en komt met een fles limonade terug voor het geval ik geen koffie lust….

Nog even een foto voor op Facebook en ik kan mijn tocht vervolgen.

Het is opeens redelijk druk met andere fietsers en iedereen groet elkaar vriendelijk. Er wordt vandaag heel wat afgebonjourd. Gezellig!

’s middags bereik ik Cluny al vroeg en bekijk het plaatsje alvast. Er zijn twee routeboekjes voor de route naar Barcelona en het eerste boekje gaat tot Cluny. Dat boekje kan nu dus overboord! Voor vertrek heb ik bedacht dat als ik Cluny zou halen, ik de rest van de route ook zou kunnen halen. Dat is nu dus gelukt! Je suis tres heureux !!!

Ik blijf vandaag hier op de camping staan. De volgende is namelijk pas over 60 km en dat gaat deze jongen nu even niet doen.

Terwijl ik dit bij de receptie zit te typen komen Remi en Jelle opeens aanfietsen. Twee studenten die op geleende fietsen ook naar Barca gaan. En niks lichtgewicht stoeltjes… gewoon van die ijzeren dingen van de Hema! Ik ben ze in België voor het eerst op de camping tegengekomen en het zijn leuke gasten. Jelle heeft een dag flink last gehad van zijn knie, maar ja wat wil je als je zo’n 130 km elke dag fietst.

De knie is inmiddels weer rustig en ze gaan er voor! Net als ik lezen ze het routeboekje pas een dag van te voren, dus we gaan straks maar eens kijken waar we morgen naar toe moeten. Wordt het de route over Lyon of over Le Puy? Morgen weet ik het😀

A demain!

 

Ik heb weer WiFi dus eerst:

Donderdag 15 september

Etappe 10 Cluny – Renaison 110 km

Het heeft vannacht hevig geregend, maar ’s morgens is het gelukkig droog. Ik pak mijn tent en spullen op en heb zojuist besloten om de zwaardere, maar mooiere route over Le Puy te nemen. Ik krijg vrijwel direct een fikse helling te verwerken, maar neem die met gemak. Als ik boven kom op de kruising ligt rechts het gehucht “Le Retour” en links “La Charme”. Ik hoef niet lang na te denken… niks Retour! Ik ga voor La Charme!

Vandaag heb ik weer goede benen en als ik de ene heuvel na de andere neem, voel ik me zo sterk zoals Raymond Poulidor en Jaques Anquetil zich in hun hoogtijdagen ook vast en zeker gevoeld moeten hebben…..

Zo tegen elfen passeer ik een man die met zijn bepakte fiets langs de kant van de weg staat een kaart te bestuderen.

Ik groet en rijd verder. Als ik tussen de middag al uitgebreid gegeten heb en net weer wil vertrekken, komt dezelfde man het dorpsplein oprijden en we groeten elkaar weer. Hij zegt dat hij vandaag geen goede dag heeft en met moeite vooruit komt. We fietsen een stukje samen op en hij verteld dat hij op weg is naar Santiago de Compostella. Cristian is zijn naam en ik schat hem op 65 jaar, maar blijkt 78 te zijn! Hij heeft geen computer, dus geen Facebook en zelfs geen mobiele telefoon. Wel heeft ie drie kinderen, waar hij maar niet tegen verteld heeft dat hij van Zuid Duitsland naar Santiago de Compostella wil fietsen. Hij was bang dat ze dan mannen in witte jassen op hem af zouden sturen…

Ik besluit de rest van de dag maar bij hem te blijven omdat hij graag Roanne wil bereiken, hetgeen nog een flink stuk fietsen is. Hij is blij met het water en de vruchtenkoekjes die ik hem geef. Zo’n 5 uur fietsen verderop bereiken we Roanne, een vreselijke stad. De auto’s staan rijen dik in de file en het is herrie alom. Bij de supermarkt waar ik nog boodschappen voor de avond wil doen, nemen we afscheid van elkaar. Langzaam verdwijnt Cristiaan in de chaos.

Ik wil hier zo snel mogelijk weg en besluit door te rijden. Na een tijdje begint het te regenen en drijfnat besluit ik in Renaison op een camperplek mijn tent op te zetten omdat er in de directe omgeving geen camping is. Geen douche dus vanavond en geen voorzieningen. Maar ik heb opnieuw een prachtige dag gehad!

A demain.

Vrijdag 16 september 2016

etappe 11 Renaison – Noirétable 49 km

Vanmorgen om 05.00 uur word ik wakker van de regen op mijn tent en hoor dat de dorpshaan niet goed bij stem is. Als om 08.00 uur het nog regent besluit ik om mijn spullen te gaan pakken. Doe mijn natte, stinkende kleding van gisteren maar weer aan want het zal niet lang duren om iets anders droog te houden. Overigens is inmiddels bijna alles klam en nat van de hoge luchtvochtigheid, transpiratie of regen. Mijn telefoon is leeg, de navigatie geeft aan dat hij opgeladen moet worden en mijn laadsysteem op de fiets is ook even uitgeput. Geen douche vanmorgen en de lucifers zijn te vochtig om mijn gaspitje aan te steken. Het Poulidor/Anquetil gevoel maakt plaats voor het Eddy the Eagle gevoel. Daarbij komt dat vandaag waarschijnlijk de zwaarste dag wordt.
Van een hele lieve vrouw heb ik voor iedere morgen een geschreven boodschap meegekregen. Ik lees die van vanmorgen en er staat “op sommige dagen heb je wat extra liefde nodig”. Dit is dus zo’n dag en ik denk aan alle mensen in Nederland die om mij geven en van me houden.
Dat geeft me kracht, pak mijn drijfnatte tent in en stap op de fiets.


Vanaf de eerste meter is het stijgen geblazen. De Ardennen waren zwaar, maar dit is Ardennen twee punt nul! Na 20,3 km aan een stuk klimmen kom ik boven en ben kapot. Er staat niemand met kranten op me te wachten (wielrenners deden vroeger een krant voor hun borst tegen de kou in de afdaling) dus ik trek mijn regenjack aan. Maar goed ook want het is hier op bijna 1000 meter hoogte fris en tijdens de afdaling haal ik snelheden van 50 km/u. Onder in het dorp denk ik dat ik het nu wel gehad heb, maar krijg nog een knijter van een helling te verwerken. Bij mijzelf komt nu in het scherm te staan: “batterij bijna leeg”. Het is mooi geweest voor vandaag. ik slaap vannacht op de camping in Noiretable !

Zaterdag 17 September 2016

Rustdag in Noiretable

Gisteren dus de man met de hamer tegen gekomen en daarom vandaag een eerste echte rustdag ingelast in Noiretable.
Dit provinciestadje komt een beetje vreemd op mij over. Er zijn veel verschillende winkels in veel gradaties. Van heel ouderwets tot hypermodern en dat volledig door elkaar gemixt. Als ik naar de inwoners kijk lijkt het mij dat de meesten van hen het niet breed hebben en toch staat er plompverloren in het stadje een enorm casino….ik vraag mij dan ook af waar die haar klanten vandaan haalt.
De plaatselijke supermarkt is ook een beetje vreemd. Als je binnenkomt komt de warmte je tegemoet. Dat geeft meteen een plakkerig gevoel als je langs de vitrines met vleeswaren loopt. Naast die vitrines staat in een hoekje een witte duif in een kooi die ook te koop is en de kat van de eigenaar loop ik ook binnen tegen het lijf. Verder is het assortiment rommelig. Er staan 3 autobanden in het schap en in de broodhoek staan taartjes bovenop de vitrine waarvan ik mij afvraag hoe lang die er al staan.
Om niet alleen mijn uitrusting op orde te brengen heb ik om 10.00 uur een afspraak bij de kapper en loop ik rustig over het gezellige marktje.


Tegen twaalven even appen met Nederland en terwijl ik daarvoor voor mijn tent zit komt Tina – de beheerster van de camping – naar mij toe en nodigt mij uit om aan te schuiven aan de lunch met de laatst overgebleven vaste campinggasten.

Tina spreekt naast Frans ook vloeiend Duits en kan dus voor mij vertalen indien nodig. De campinggasten hebben het al over mij gehad. Ze zijn erg benieuwd naar mijn verhaal over de reis naar Barcelona en word met open armen ontvangen. Het is een soort bring-your-own, maar dan op z’n Frans. De tafel wordt gevuld met zelfgemaakte aardappelpuree, een hele gebraden kip, ratatouille, brood, wijn en thuis geproduceerde likeuren.

Het is een bont gezelschap en er wordt veel gelachen. Tina vertaald de vele woordgrapjes die gemaakt worden, want dat red ik niet met mijn steenkolen Frans. Af en toe krijg ik het gevoel dat ik in een soort Louis des Funès film ben terecht gekomen. Maar dan wel een hele goede!

Na vier uur aan tafel gezeten te hebben is het tijd voor de afwas, wordt mijn fiets en uitrusting nog bewonderd en gaat iedereen met een voldaan gevoel naar de caravan.

Ik mag vannacht in het gebouwtje slapen waar de lunch geweest is! Als ik met Tina afreken moet ik 8 euro voor twee nachten betalen….. wat een geweldige dag!

A demain!

Etappe 12

Zondag 18 september 2016

Noiretable – La Chaise Dieu. 88 km

Gisteravond zijn Remi van Balen en Jelle Beuckens als verzopen katten op de camping in Noiretable aangekomen. Ze zijn verrast om mij te zien, want ik had hen gezegd dat ik waarschijnlijk de andere route over Lyon zou nemen.

Ze slapen vannacht in het gebouwtje en ik in mijn tent.

Vanmorgen mijn spullen opgepakt en op de ijzeren ros gestapt. Al snel begint het te regenen en dat zal het de gehele dag blijven doen. Toch is het landschap in de regen ook mooi en ik probeer zoveel mogelijk te genieten. Na richting de 1000 meter geklommen te zijn, volgt er een afdaling van zeker 15 kilometer. Ik ben doorweekt van transpiratie en de regen. Het gaat in de regen met zo’n 35-40 km/u naar beneden en ik merk dat mijn remmen het in deze omstandigheden toch even wat minder goed doen…

Door de wind raken mijn vingers en armen zo verkleumd dat het haast niet meer mogelijk is om te schakelen. Als ik in het dal aankom koop ik in een morsig cafe een kop koffie om een beetje op te warmen. Dat doet me goed! Het lijkt wel of de kastelein een scheutje epo in mijn kopje gedaan heeft! Was dit de stamkroeg van Lance Armstrong soms?

Ik bereik al snel het plaatsje Ambert waar de bekende Franse kaas vandaan komt. Deze kaas wordt in stukken holle boomstam tot rijping gebracht en de Fransen zijn er dol op. Eindpunt vandaag is La Chaise Dieu met een camping municipal. In de stromende regen zet ik mijn tent op. Na een ongeveer 2 uur komen Remi en Jelle totaal verkleumd de camping op rijden. Ze zien het niet zitten om vannacht in de tent te slapen en stellen voor een houten huisje te huren met z’n drieën. Prima idee! Ik breek mijn tent weer af en verplaats alles naar ons onderkomen voor de nacht. Er is een kachel en elektra, de jongens trekken een blik Chili Con Carne open en de avond en nacht kan niet meer stuk!

A demain!

Maandag 19 september 2016

Etappe 13 La Chaise Dieu – Langogne 115 km

Ik heb vannacht uitstekend geslapen op weer eens een normaal bed in het huisje.
Om 08.15 uur stap ik op de fiets, wens Remi van Balen en Jelle Beuckens en goede fietsdag toe en ga op pad.
In de verte hoor ik de schoten van de jagers die in dit gebied erg actief zijn. Het is droog! pfff….😃 De route gaat vandaag eerst naar Le Puy en Velay. Ik neem me voor om de stad goed te bekijken en bij de plaatselijke VVV maak ik gretig gebruik van de WiFi die daar gratis in de lucht hangt. Het is een mooie stad die versiert is met vele kleurige vlaggen. Ik eet en drink wat en vervolg mijn weg. Het vinden van de juiste weg blijkt dan toch nog wel even een dingetje te zijn. Ik kom toch uit op een route die ik juist niet wilde volgen en besluit om een doorsteek te maken over een smal weggetje. Tot nu toe zijn mijn keuzes goed geweest, deze blijkt toch iets minder te zijn. Het gaat zo steil omhoog dat fietsen niet meer mogelijk is. Over een afstand van circa 2 kilometer druk ik mijn fiets en bagage met moeite omhoog.
Ik neem deze beslissing om de camping in Goudet te bereiken. Daar aangekomen na nog een aantal fikse beklimmingen blijken beide campings gesloten te zijn. Ik baal als een stekker en besluit om eerst maar iets warms klaar te maken op mijn gaspitje. Ik heb de zuurkool met worst uit blik nog maar net op en wie hebben we daar? Remi en Jelle! Ondertussen heb ik besloten om door te fietsen. Daarvoor moet ik wel over het hoogste punt van meer dan 1200 meter tijdens deze reis, maar ik gok het er op dat het mij gaat lukken. Het is inmiddels 17.45 uur en om 20.00 uur is het donker. De 26 kilometer die ik nog af moet leggen naar de volgende camping worden heel zwaar. Er zijn ook weer stukken waar het door het steigingspercentage en mijn vermoeidheid niet meer lukt te fietsen en ik lopend verder ga.
In een van de laatste afdalingen glijdt mijn fiets onder me weg door het grind dat de Fransen veelvuldig gebruiken. Een beste smakker, maar gelukkig mankeert er niets aan mijn fiets. De tassen hebben het opgevangen. Ik zelf heb m’n linkerknie open liggen en een gekneusde rib. Gelukkig! Heb ik het gewicht van mijn EHBO kit ook niet voor niks meegesleept!


Om 21.45 bereik ik in het donker de camping en na het opzetten van de tent en verbinden mijn knie, duik ik maar eerst in bed.

A demain!

Dinsdag 20 september 2016

Etappe 14 Langogne – Les Vans

73 km

Na de inspanningen van de laatste twee dagen doe ik vanmorgen even rustig aan. Mijn knie voelt goed, mijn gekneusde rib iets minder. Ik probeer even een stukje te fietsen en dat gaat wel lukken. Omdat ik op 1 broek en 1 jasje na alles nat heb, eerst maar wassen en drogen. Na dit ritueel gebruik ik mijn fiets als rollend wasrek voor de laatste dingen die onderweg maar moeten drogen. Ik ga proberen hoe ver ik kan komen vandaag.

In het routeboekje wordt een vrij vlakke etappe aangegeven, dus ik kan zo mooi al fietsend recupereren.

Na enige tijd bereik ik de provincie Le Ardèche en draai de D15 op en daarvan mag gezegd worden met een hoofdletter D van droom! Wat een droom is dit om op deze weg en in dit landschap te kunnen fietsen! De meer glooiende bergen hebben plaatsgemaakt voor stoere, ruige en steile bergen. De zon is ook nog eens gaan schijnen en het is zo’n 22 graden. Beter kan een mens het niet hebben. Het daalt constant en behoedzaam laat ik mijn fiets naar beneden rollen….

Het ene vergezicht is nog mooier dan het andere.

Dit maakt alle zweetdruppels van de laatste dagen meer dan goed. Na 73 km bereik ik het leuke provinciestadje Les Vans en heb een heerlijke middag gehad!

Nog even iets over mijn navigatie…. het is een fietscomputer en net als – naar mijn mening- alle computers, gedraagt deze zich als een vierjarig kind. Het is een handenbindertje.

De hele dag door stelt hij mij allerlei vragen en leeft daarnaast ook nog zijn eigen leven. Ik ben de hele dag druk met dat ding.

Als ik op reis ben heb ik ook altijd een touwtje bij me. Reuze handig en kan voor van alles en nog wat gebruikt worden. Dat touwtje ligt de hele dag rustig in mijn tas te wachten totdat ie aan de bak moet en vervolgens precies doet wat ik graag wil.

A demain!

Woensdag 21 september 2016

Etappe 15 Les Vans – Cardet 80 km

vanmorgen rustig op een terras in Les Vans een koffie gedronken, het stadje bekeken en weer aan de volgende etappe begonnen. Het is vandaag op en neer, maar dat klimmen ben ik inmiddels wel gewend. Het is een kwestie van goed op je ademhaling concentreren, goed schakelen, verstand op nul en vooral heel hard trappen.
De omgeving is wederom prachtig net als het weer. 28 graden en volop zon!
In St.Ambroix ga ik even “bijtanken” en zit op het plein naar de Franzosen te kijken die jeu de boules oftewel petanque spelen.

         

Op 9 oktober aanstaande is het eerste jeu de boules toernooi in Anderen en ik als lid van het duo ” les courageux” ben nu bij de bron van de petanque techniek. Ik heb veel tips and trics gezien. Alle deelnemers aan het toernooi in Anderen zijn alvast gewaarschuwd!😉😃
Tegen 17.30 uur bereik ik de camping Beau Rivage in Cardet en word door Nederlandse campinggasten vriendelijk ontvangen met een biertje. In ruil daarvoor willen ze natuurlijk wel mijn hele reisverhaal horen, maar dat vertel ik met alle liefde!
Voor het eerst een dag zonder al te gekke dingen…. ook wel weer eens leuk!

Bonne nuit a tout et….

A demain!

Donderdag 22 september

Etappe 16 Cardet – Colombiers

175 km

Dezelfde Nederlander die mij gisteren met een biertje ontving in Cardet, komt s’morgens in alle vroegte met een heerlijk kop koffie aanzetten. Merci bien! Ik heb al mijn spullen alweer gepakt en ga op weg. Het landschap verandert opnieuw en ik kom langs St. Guilhem-Le-Desert. Een werkelijk prachtig dorpje met enorm veel sfeer. In het hoogseizoen moet je hier niet zijn, want dan wordt het overspoeld door toeristen. Het is een redelijk vlakke etappe en ik heb de gang er goed in. In St.-Andre-de-Sagonis is het druk met auto’s. Als ik deze plaats passeer rijden ze zo hard en dicht langs mij heen dat ze de vouwen uit m’n broek rijden. En passant krijg ik door de plaatselijke pizza/koekenbakker ook nog eens de slechtste pizza voorgeschoteld die ik ooit gegeten heb. En dus weer een record gevestigd! Ik heb vandaag goede benen dus besluit om flink door te trappen. De camping in de buurt van Castenau-de-Guers blijkt omgetoverd in een luxe vakantieoord met enkel chalets. Als ik de beheerder vraag of ik mijn tent op kan zetten, kijkt hij mij aan alsof ik van Mars kom.

Ondertussen is het dusdanig laat dat de campings die ik tegenkom de poorten gesloten hebben en dus nog maar even doortrappen naar Beziers waar ik vervolgens een hotelletje probeer te vinden. Dus niet. Of alles is vol of gesloten of ik moet 150-200 euro neertellen. Beziers is s’avonds geen prettige stad om te zijn. Er scheuren jongeren in auto’s met gierende banden rond en schreeuwen vanuit de auto allerlei “stoere” taal. Nog maar even doortrappen dus en bij Colombiers zet ik in het donker mijn tent op aan de kant van het Canal du Midi om een paar uurtjes te slapen. Morgen rij ik door naar Capestang om daar een rustdag in te lassen….

A demain!

Vrijdag 23 September 2016

Rustdag in Capestan

Vanmorgen om 07.00 mijn tijdelijke bivak aan de oever van het Canal du midi weer opgebroken. Ik las vandaag een rustdag in om alles weer even goed op orde en georganiseerd te krijgen. Verplaats me daarvoor naar Capestan dat zo’n 11 km verderop ligt. De wijnboeren zijn al weer druk bezig op hun kleine tractoren met aanhanger om de druiven binnen te halen. Als je door deze streek rijdt, ruik je een hele duidelijke wijn lucht die vanuit de gebouwen komt waar de druiven geperst worden.
In Capestan neem ik de hele dag de tijd om mijn fiets, uitrusting en mijzelf weer op orde te krijgen. Loop alle boutjes van mijn fiets na, hetgeen geen overbodige luxe blijkt te zijn na al het gerammel, logisch. Overigens ben ik uitermate tevreden over mijn Koga die ik bij Vincent van Ellen in Groningen gekocht heb.

http://www.vincentvanellen.nl

Ik had nooit verwacht de dertig versnellingen ooit allemaal nodig te hebben, maar tijdens deze reis dus wel.

Ik maak ook nog even een soort tussenbalans op en daaruit komt naar voren dat ik toch nog te veel heb meegenomen.

Een verbetering aan de fiets zouden andere pedalen zijn (mountainbike pedalen) omdat ik met nat weer te weinig grip op deze heb. En de 2 kilo die ik kan besparen op een kleinere tent zouden ook welkom zijn. In sommige zware beklimmingen sloeg ik zelfs een mug van mijn stuurtas af, om ook dat gewicht maar niet naar boven te hoeven trappen. Vaak heb ik dan ook aan het nummer van John Mayer “Gravity” gedacht met de zin ‘Gravity is working against me”

https://m.youtube.com/watch?v=Fo4746XZgw8

Maar ik ben de zwaartekracht de baas gebleven en Ik ben uitermate gelukkig en tevreden met het feit dat ik zo op reis kan zijn.

Al een aantal dagen heb ik steeds de woorden Liberté, Egalité en Fraternité in mijn gedachten. Het nationale motto van Frankrijk.

Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap zijn ook woorden die je voelt onder en met mede fietsreizigers. De zucht naar vrijheid, de gelijkheid ongeacht leeftijd of bijvoorbeeld uitrusting en de broederschap die regelmatig spontaan opbloeit, maken het geweldig om deze wereld per fiets verder te ontdekken. Ik kan iedereen aanraden dit ook eens te gaan ervaren.

A demain!

Zaterdag 24 september 2016

Etappe 17 Capestang – Ille sur tèt. 108 km

In verband met de komende warme dag vroeg vertrokken. Op de camping Jarmo van Veldhuizen weer getroffen en een praatje gemaakt. Hij is onderweg naar uiteindelijk Sevilla…. nog even een stukje verder trappen!
Als we elkaar in een dorpje verderop weer tegenkomen, besluiten we een stukje samen op te fietsen. Jarmo is 27 en hij fietst toch net even gemakkelijker de hellingen op dan ik met mijn 52 jaar en laat hem op zijn eigen tempo vooruit fietsen. Leuk om te horen dat hij op dezelfde opleiding gezeten heeft als ik.
Ik tref hem weer op de camping in het plaatsje Tour de France, waar hij zijn tent inmiddels opgezet heeft.
Ik besluit om door te fietsen en direct de volgende beklimming maar te doen, in plaats van deze als een soort zwaar vallend ontbijt morgenochtend te moeten verwerken.
T”is een pittig hellinkje en hij is een aantal kilometers lang. De beloning is echter geweldig! Wat een schitterende afdaling en aankomst bij Ille sur Tèt! Het landschap doet mij denken aan Bryce Canyon in Amerika waar ik in 1990 was. Bryce is weliswaar anders van kleur en nog mooier, maar dit mag er ook zijn!
Op de municipal m’n tent weer opgebouwd en in het centrum heerlijk gegeten. Morgen komt Spanje aan de beurt om te gaan veroveren. Maar ik krijg het niet kado…. er moet een forse pas bedwongen gaan worden om de Spaanse grens te kunnen bereiken.

A demain!

Zondag 25 september 2016

Etappe 18 Ille sur tet – Maurellas. 48 km

Korte etappe vandaag. Ik moet om Spanje te kunnen bereiken over de Col de Manrelle. Volgens het routeboekje een zware beklimming. Ik besluit eerst maar eens naar Maurellas te fietsen aan de voet van deze col en dan te beslissen wat te doen. Aan de Spaanse kant zijn er niet direct campings en ik moet dus nogal een stuk afleggen na deze beklimming. Als ik op de camping sta na te denken over het vervolg van de reis, barst er een hevig onweer los. Geen moeilijke keuze dus. Ik ga hier overnachten en ga morgen De aanval op de Spaanse grens aan. Op de camping is een soort overdekt terras en met toestemming van de campingbeheerder wordt dat mijn plek voor de nacht. ik heb hierdoor veel – droge – bewegingsruimte en sla mijn bivak hier graag op. de camping is nogal uitgestorven en omdat ik slecht stil kan zitten en het regent, bouw ik mijn eigen privé fotostudio om een paar plaatjes te schieten van mijn grote vriend in deze dagen…..

A demain!

Maandag 26 september 2016

Etappe 19 Maureilles – Gerona 114 km

Pittig dagje zal het worden vandaag….


Allereerst staat de beklimming van de Col de Mandarella op het programma. Als ik onder aan de Col aankom moet ik even slikken. Moet ik daar naar boven?! Ik dreutel even wat rond, zie een auto in de eerste versnelling met moeite naar boven rijden en verzamel dan al mijn moed om aan de beklimming te beginnen. En die is zwaar, heel zwaar. Twee keer moet ik stoppen om mijn hartslag weer een beetje op normaal niveau te krijgen en het onverharde stuk van een dikke kilometer is toch echt niet fietsend af te leggen

.
Tijdens het klimmen schiet mij de Bult van Usquert door mijn hoofd.
Als klein ventje van een jaar of negen deed ik redelijk veel aan wielrennen en de ronde van Usquert heb ik ook verreden. Tijdens deze wedstrijd moest de Bult van Usquert ik geloof zo’n 30 keer bedwongen worden in de rondjes die om de kerk gereden werden. Toen mijn kinderen in dezelfde leeftijd waren had ik ze al meerdere malen in geuren en kleuren verteld over de Bult van Usquert en hoe zwaar het wel niet was geweest. Het was inmiddels een ware mythe geworden. Op een goede dag besluiten we om met hen in de auto naar Usquert te rijden en de Bult te laten zien. Vol verwachting kijken ze beiden als we het dorp binnen komen rijden, maar voordat we het eigenlijk doorhebben zijn we al over de Bult heen. Ik kijk nog hoopvol in de achteruitkijkspiegel, maar er barst een luid gelach los. Binnen een minuut is de mythe aan diggelen en nog jaren moet ik aanhoren hoe zwaar die Bult van Usquert wel niet was. Ik moet er om glimlachen.
Nu heb ik een nieuwe mythe in de maak en ik nodig iedereen uit deze een keer samen met mij te gaan bekijken. En dan niet in de auto maar op de fiets uiteraard…..

De rest van de dag moet er opnieuw flink geklommen worden, maar Spanje heeft mij met haar fluweelzachte warmte omarmt.

Buenos noches!

Woensdag 28 september 2016

Etappe 21 Tossa del Mar – Barcelona 110 km

Vandaag de laatste etappe naar Barcelona. Door de vele verhalen en beschrijving in het routeboekje als zou Barcelona lastig of zelfs niet per fiets te bereiken zijn, heb ik mij voorgenomen om dat dan maar eens te gaan checken. Na de laatste beklimming bij Tossa del Mar kom ik in Lloret del Mar waar de Costabravaverkeerspleuris uitbreekt…. bij het eerste het beste benzinestation koop ik zo’n fluoriserend veiligheid vest om beter op te vallen tussen alle auto’s, vrachtauto’s en motoren. Dit vergt weer een andere techniek van fietsen. Het is vooral ruimte voor jezelf opeisen, heel duidelijk aangeven welke kant je op gaat, en af en toe een beetje brutaal zijn. De komende 60 kilometer zal dit zo blijven. De weg is een tweebaans soms driebaansweg met een soort van smalle vluchtstrook, die er dan wel en dan niet is.

Het verkeer raast langs mij heen. In Masnou heb ik de camping voor vandaag gepland en daar bouw ik de tent alvast op en laat mijn bagage daar voor het laatste stuk naar Barcelona. Het verhaal gaat dat je op het laatst op de rondweg / snelweg bij Barcelona terecht komt, waar niet gefietst mag worden en dit overkomt mij ook bij bijna. Een motorrijder waarschuwt op tijd en ik moet een klein stukje tegen het verkeer in terug. Na door allerlei smalle straatjes gereden te zijn, geeft de boulevard langs het strand de oplossing. Hier kunnen de laatste kilometers naar Barca eenvoudig verder afgelegd worden met constant uitzicht op het strand en de Middellandse Zee. Met enig doorzettingsvermogen is het dus wel degelijk mogelijk de stad per fiets te bereiken. Even inchecken op Facebook bij de Sacrada Familia, een kiekje laten schieten en dan maar eerst weer terug om voor het donker weer op de camping te zijn.
De komende twee,, drie dagen ga ik Barca onveilig maken….
Ik wil iedereen – en in het bijzonder mijn nieuwe liefde Ria – bedanken voor de steun die op verschillende manieren naar mij toegekomen is! Dank jullie wel! Het heeft mij erg geholpen deze reis te kunnen maken.
Muchas Gracias!

In Anderen zei een uiterst sympathieke geemigreerde Spanjaard tegen mij “je bent gek” toen ik hem zei dat ik van Eindhoven naar Barcelona zou gaan fietsen.

Direct na het oversteken van de Spaanse grens zei de eerste uiterst sympathieke Spanjaard die ik tegenkwam ” Tu es loco” toen ik hem zei dat ik vanuit Nederland was komen fietsen,,,,

Adios amigos!

Donderdag 29 September

Vanmiddag Jelle Beuckens en Remi van Balen midden op de Ramblas weer ontmoet!

        

In België op de eerste camping heb ik ze voor het eerst gezien en over de hele reis was ik 2 uur later in Barca als zij😀 Het behalen van Barcelona moet natuurlijk wel gevierd worden! We hebben onze ervaringen mooi nog uit kunnen wisselen. Bij hen is het ook niet zonder slag of stoot gegaan. Jelle is tijdens de afdaling net na de Spaanse grens door weigerende remmen flink onderuit gegaan en in volle vaart zelfs onder de vangrail door geschoten. En dat tijdens de onweersbui waar ik besloot om op de camping te blijven. Gelukkig heeft alleen zijn ego een deukje opgelopen….

Toffe en slimme gasten. Die komen er wel!

Jongens bedankt voor de gezelligheid!

Vrijdag 30 September

Mijn fiets gelukkig veilig kunnen stallen bij een vestiging van Carglass vlakbij de Sacrada Familia😃😃

Sacrada familia bekeken van binnen.

                    

Iedereen vanuit Barcelona een heel prettig weekend!

Zaterdag 1 oktober

Trein Barcelona – Gerona

En op de camping van Gerona overnacht.

Zondag 2 oktober

’s morgens Gerona bekeken / ijs gegeten

Gerona – Hotel Salles vliegveld

Maandag 3 Oktober

03.00 opgestaan

04.00 busje naar vliegveld

06.35 vliegen

08.35 Eindhoven

12.30 Assen

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *