Van de Noordkaap naar Klein-Kuttingen.
Etappe 1.
Ik heb mijn fiets onder het bouwstof vandaan gehaald. Het is even mooi geweest met slopen, sjouwen en verbouwen. Het is tijd om de trappers weer te laten draaien.
Mijn doel voor de komende dagen is om van het meest noordelijke punt op het vasteland van Nederland naar het meest zuidelijke punt te fietsen.
Van de Noordkaap in Groningen naar grenspaal 12 bij Klein-Kuttingen in Limburg.
Ik hoop er stiekem een klein beetje op dat het een soort Man bijt hond gaat worden, waarbij ik bijzondere ontmoetingen zal hebben.
De reis begint vanmorgen in een bomvolle Arriva trein. Ik moet er bijna een schoenlepel bij hebben om mijzelf en mijn fiets de trein binnen te lepelen.
Hutje mutje vol is het. Wel een beetje raar in deze tijd. En ik heb toch echt vooraf een plek voor mijn fiets gereserveerd.
Na overgestapt te zijn in Zwolle en Gronigen bereik ik Uithuizen.
Op het traject vanaf Zwolle stapt Co de trein binnen. Hij is uitgerust met rugzak en lange stok en als ik hem vraag vertelt ie in 2019 in drie en halve maand van Nijmegen naar Santiago de Compostela gelopen te zijn. De eerste ontmoeting is een feit. Leuke man met goede verhalen.
Bij Uithuizen zo’n tien kilometer noordelijker fietsen en daar is de Noordkaap. Op de plek staat een mooi kunstwerk van cortenstaal.
Het Groniger landschap is heel vertrouwd voor mij. Ik ben immers een Stadjer en ken het hier goed. Het voelt goed om hier te fietsen.
Voor Groningen sla ik linksaf richting Engelbert om via Haren, Zuidlaren en Loon na 102 kilometer Rolde te bereiken.
Mijn moeder woont daar en uiteraard ga ik bij haar langs. Zonder twijfel nu al de mooiste ‘ontmoeting’ van deze tocht. Uiteraard portretteer ik haar staand bij mijn fiets. Drieentachtig jaar en still going strong….
Ik vertel haar nu nog maar even niet dat ik vannacht ‘in het wild’ voor bij haar op het grasveld in mijn tentje ga slapen. Ze doet anders geen oog dicht.
Morgen etappe 2 naar Hardenberg.
Moi!
Etappe 2 – 135 km
Op de tast m’n tentje opgezet op een plekje waarvan ik denk dat er op dit tijdstip niemand meer langs zal komen. Nadat ik circa een kwartier lig zijn er opeens felle schijnwerpers en blaffende honden. Ze maken zoveel lawaai dat het lijkt alsof ze mijn tent in duizend stukjes willen scheuren. De mannen die hun honden elke avond daar uitlaten moeten lachen om het feit dat ik daar ga overnachten en lopen na een praatje door.
Om 07.00 uur zit ik op de fiets en vervolg mijn tocht richting Papenvoort waar ik de route van het Pieterpad oppik. Je kunt deze namelijk ook fietsen en heet dan het Fietserpad. Ik zal deze route blijven volgen tot op de St.Pietersberg in Limburg.
Het pad is vandaag nog niet door anderen gebruikt getuige het spinrag dat ik met regelmaat in mijn gezicht voel. Er is kilometerslang niemand te bekennen en het bos bij Schoonloo is helemaal voor mij alleen.
Na twee uur fietsen eerst maar eens fatsoenlijk ontbijten en ik maak dankbaar gebruik van de Senseo bij het rustpunt van camping ‘Goed vertoef’ in Wezuperbrug. De campinggasten zijn nog maar net ontwaakt en lopen in hun badjassen naar de douches in de schuur.
Daar waar het eerste stuk van de route prachtig was, begint daarentegen richting Coevorden depri-country. Er is nog geprobeerd er iets van te maken door er Plopsaland neer te pletten, maar dat heeft het naar mijn mening enkel verergerd. Plopperderplop, wat een saai stuk is dit zeg.
Gelukkig heb ik nog wel even een ‘Man bijt hond’ momentje, want ik fiets door het gehucht ‘Schimmelarij’. Nog nooit van gehoord en die zet ik op mijn lijst met bijzondere Nederlandse plaatsnamen.
Bij Hardenberg komt alles goed. Het is hier het gebied van de Vecht en wederom schitterend. Wel is het filerijden op de fiets. Het is echt ontzettend druk met fietsers.
Vooraf had ik bedacht dat ik bij Hardenberg op een camping zou gaan staan, maar omdat het nog vroeg in de middag is en mijn woonplaats Nijverdal op de route ligt die ik wil fietsen, besluit ik om door te rijden. Vannacht dus geen tentje, maar mijn eigen bed. Niet spannend, maar wel heel welkom na 135 kilometer fietsen.
Morgen etappe 3.
Moi.
Etappe 3.
Goed uitgerust stap ik op de fiets en vervolg mijn tocht. De Sallandse Heuvelrug is nu op zijn mooist met de paarse heide.
Het is vandaag een prachtige tocht door de Achterhoek. Om het verhaal niet te lang te maken, beperk mij nu tot het Man bijt hond momentje van vandaag:
Na 85 kilometer gefietst te hebben kom ik aan bij de camping net voorbij Zelhem. Aan het einde van zo’n energieke dag ben ik altijd blij om van de rust te kunnen genieten. Maar daar denkt de campingeigenaresse toch nog even anders over.
Ik moet mijn fiets op de aangewezen plek zetten en zullen we direct maar even afrekenen? Natuurlijk, geen probleem dan hebben we dat maar gehad.
Daarna moet ik haar volgen richting het toiletgebouw en mijn fiets op de aangewezen plek zetten.
Hier krijg ik les van haar waar alle vuilcontainers voor dienen en ze laat zien – door zelf haar handen demonstratief te wassen – hoe ik mijn handen moet wassen voordat ik het gebouw binnen ga. Moet je nu plassen? vraagt ze. Euh… nee… Oh, dan hoef je je handen nu niet te wassen en mag je mij volgen. Ze gaat voor borden staan die aan de wand geschroefd zijn. Er staan uitgebreide schema’s op waarop ik moet reserveren als ik van de douches gebruik wil maken. Ik moet dan de letter T in het vakje schrijven achter de tijd.
Gelukkig denk ik. Ik ben hier een letter en geen cijfer….
O ja, het is een watervaste stift, dus als ik het fout invul, moet ik er maar een streep door zetten want het is niet meer te verwijderen.
Op naar de volgende les. Iets verderop staat een constructie met daar aan hangend verschillende kleuren kettingen.
Even denk ik nog dat ze het nu gaat hebben over de workshop kralen rijgen, maar nee… het zijn de plaskettingen!
Ze gaat in hoog tempo door met de les en het begint mij inmiddels te duizelen. De blauwe is voor de heren, de gele voor de vrouwen, de groene is voor…. en de rode is voor… Maar omdat hier alles gender neutraal is, mag ik ook als ik hele hoge nood heb een rode ketting pakken in plaats van een groene. Daar zal ze niet moeilijk over doen.
Ze kijkt me aan en vraagt: begrepen? Euh…ja…
Ik mag haar volgen het gebouw in. Terloops moet ik de cijfercode van de deur onthouden.
Ondanks dat binnen op alle deuren staat vermeld wat de inhoud van de ruimte achter de deur is, wijst ze deur voor deur aan wat het toilet is en wat de douche.
De haakjes op de buitenkant van de deuren zijn voor? De plasketting!
Je zou hem maar mee naar binnen nemen, pfff.
Ik mag mee naar buiten en ik mag mijn fiets pakken. Gelukkig… mag ik nu eindelijk naar mijn plek? Ja dat mag! Het gras is er superstrak gemaaid en ik maak haar daarvoor een compliment. Oh! nou daar denkt ze anders over. Ze rent terug en komt op hoge snelheid met een zitmaaier aan scheuren. Dat ding overschrijdt de 100 decibel met gemak. Logisch dat ze zelf gehoorbescherming op heeft. Na ongeveer zes rondjes en de laatste 2 millimeter verwijderd te hebben scheurt ze weg. Eindelijk rust…
Morgen de volgende etappe.
Moi!
p.s. Net gelukkig een mevrouw met een lengte van 150 cm kunnen helpen met het invullen van het doucheschema. De borden hangen zo hoog, dat als ik er niet was geweest, ze pas op 12 oktober 11.45 uur had kunnen douchen.
Etappe 4. 95 kilometer
M’n ontbijt nuttig ik op het bankje in Gaanderen, met aan de overkant van de straat kledingwinkel Mister W en achter mij lingeriewinkel Lady W. Het kledingrek met de opruiming shirts wordt buiten gezet en Mister W hangt toch nog maar één shirt weer binnen in het gewone rek. Toch zonde om het met korting te verkopen.
Het is opnieuw een prachtige route en op het pontje bij Millingen aan de Rijn heb ik een ultrakort MBH (man bijt hond) gesprekje. De man tegenover mij spreekt mij aan en het onderwerp is fietsen. Hij fietst veel in Albanië. Ondertussen zie ik een wel heel bijzondere oplossing bij zijn trappers. Hij heeft de banden van zijn teenslippers verwijderd en aan de onderzijde van de zool SPD blokjes gemonteerd waarmee ze vastzitten aan de trappers. Heel bijzonder.
Een heel stuk verderop geniet ik van een ijsje bij M’ijsjes op het terras.
De Duivelsberg blijkt op de loer te liggen en als ik deze probeer te bedwingen wijst mijn gradenmeter op mijn fiets vijftien procent aan in het laatste stuk. Poeh… die had ik even niet zien aankomen.
De Zeven Heuvelen weg volgt. Het landschap is op slag totaal anders en schitterend mooi. Het doet denken aan Zuid Limburg.
Nog even een ‘smerig paadje’ zoals een oudere man het zandpad noemt met een paar kilometer rul zand en na nog dertig kilometer bereik ik de camping.
Ik mag de centrifuge gebruiken voor mijn uitgespoelde kleding. Een onheilspellend geluid klinkt en het ding heeft zijn tanden in de zeem van mijn wielerbroek gezet. Geperforeerd. Zal morgen lekker luchtig voelen.
Morgen etappe 5.
Moi
Etappe 5. 98 kilometer
M’n van de dauw kleddernatte tent prop ik in het foudraal en met m’n geperforeerde wielerbroek aan stap ik op voor etappe 5.
Het wordt de dag van de foutieve en raad waar die staat knooppunten.
Het nieuwe boek ‘Fietsen langs het Pieterpad’ geeft totaal verkeerde nummers aan blijkt al gauw. Ik moet regelmatig de routeborden raadplegen om de juiste route te kunnen vinden. En bij wegwerkzaamheden moet ik even het tijdelijk geplaatste verkeersbord aan de kant draaien om het nummer te kunnen zien.
Wel een uniek knooppuntensysteem waar iedereen gebruik van kan maken om mooie routes te rijden.
Het landschap is vandaag afwisselend mooi en niet mooi. Maar goed het is prachtig om te zien hoe de landschappen iedere keer weer heel anders zijn als je zo van noord naar zuid fietst.
Het MBH momentje is vandaag de ezelmelkerij in de buurt van Belfeld. Ze hebben er negentig (90!!) ezels. En een Ezel café waar ik een kop koffie drink.
De wolken staan qua kleur inmiddels op code nat. Ik ontspring de dans niet en binnen de kortste keren ben ik drijfnat. Mijn nieuwe regenjekkie komt goed van pas.
Om twee uur wordt de camping al bereikt en besluit om door te fietsen naar een volgende.
Het is vandaag ook de dag van de geuren. Lekkere, vreemde en vieze.
Lekkere van het koolzaad, vreemde van de hennep op het land en vieze van de kippen en varkensstallen. Tjonge, wat stinkt dat.
Oh ja, de MBH plaatsnaam voor vandaag is : Boekoel…. nooit van gehoord.
Morgen staat een bezoek aan Thorn op het programma.
Nu eerst even genieten van het uitzicht over het water van de Maas.
Moi.
Etappe 6. 92 kilometer
De visser die gisteravond voor mij zat zwaait en wenst mij succes voor vandaag. Dat is een goed begin van de dag!
Thorn stond altijd al op mijn lijstje en omdat ik toch in de buurt ben, fiets ik een stukje om. Het is een leuk plaatsje, maar ook weer niet spectaculair. Ik vervolg mijn weg.
De Maas is nu mijn leidraad naar het zuiden en omdat ik het gedoe met de knooppunten een beetje zat ben, besluit ik de rivier simpelweg te volgen. Hoe makkelijk kan het zijn.
Er staat vandaag een strakke wind uit het Zuidwesten, dus tegen.
Al snel dient zich de MBH plaatsnaam voor vandaag aan: IIlikhoven.
Apatja (Gronings voor apart ja). Groningers zeggen aan het eind van elke zin die ze uitspreken het woordje ‘ja’. Ook wel apatja.
Als ik om twee uur Maastricht bereik, fiets ik recht op het ‘Plantenasiel’ aan. Een leegstaand pand dat hiermee duidelijk een tijdelijke invulling heeft gekregen.
Er komen net jongelui naar buiten. Hij met z’n haar in een knotje en zij met zo’n hele wijde hippie broek aan. Zij kijkt wat sip en het lijkt er op dat hij haar troost. Ik denk dat ze zojuist hun meest dierbare plant naar het asiel hebben gebracht. Hand in hand vervolgen ze hun weg.
Maastricht is gezellig druk. De terrassen zitten vol, ik kijk wat rond, eet er bami met gesneden kip en zet D’Artangan terloops nog even op de foto. Hij was een eerste musketier in het leger van Lodewijk XIV en is met het beleg van Maastricht een koppie kleiner gemaakt.
De Sint Pietersberg fiets ik en passant nog even op want dat is het eindpunt van het Pieterpad. Of het beginpunt zoals je wil. Wel een leuk moment om dit te doen.
Ik twijfel om direct naar Klein-Kuttingen te fietsen, maar besluit omwille van de tijd door te fietsen naar de camping in Epen. Het meest zuidelijke punt morgen uitgerust bereiken lijkt mij meer bijzonder.
De laatste kilometers zijn stijgen en dalen en kost best nog wel even wat energie. De hellingen hebben soms een stijgingspercentage van twaalf procent en voor mij is dat pittig op mijn fiets met bepakking.
Ik ken de camping Oosterberg in Epen goed. Ben er al vaker geweest en heeft goede voorzieningen zoals de mooie Limburgse schuur die gezellig ingericht is en waar ik nu bij de open haard zit.
Het was een prima dag vandaag met een mooie route en een geslaagde avond. Zo wil ik ze elke dag wel.
Morgen naar Klein – Kuttingen.
Moi.
Etappe(tje) 7 52 kiometer
Het moet nog maar een paar kilometer zijn naar mijn doel, grenspaal 12 in Klein-Kuttingen. Ik heb al diverse keren op google de exacte locatie proberen te vinden, maar mij lukt dat niet en ik besluit dan maar in de richting te gaan fietsen en daar verder te zien.
Het moet in de buurt van Sippenaeken zijn en het gaat heuvel op heuvel af. Wat is het hier toch prachtig! In het dorp vraag ik het een vroege zondagochtend vogel, maar hij staat mij met grote glazige ogen aan te kijken als ik vraag waar Klein – Kuttingen ligt. De oudere dame op de elektrische fiets die ik het vervolgens enigzins schuchter en met een blik in mijn ogen van verontschuldiging voor de rare plaatsnaam vraag ( ik wil ook geen Me too affaire aan mijn fiets hebben hangen…) denkt dat ik terug moet naar waar ik vandaan kom. In de buurt waar vanmorgen de autocross gehouden wordt, zegt ze.
De mannen bij de entree van de autocross hebben (het is negen uur) rood aangelopen hoofden van het bier dat ze deze ochtend al hebben genuttigd. Een van hen zegt het te weten en legt in geuren en kleuren de route naar de grenspaal uit. Ja,ja….
Als ik uiteindelijk twee wandelaars tegenkom die de grenspaal tegengekomen zijn, volg ik hun instructies op en inderdaad kan ik een vinkje zetten achter ‘completed’.
Een mooi moment op een bijzondere plek met nog een klein bijzonder verhaal. Lang geleden is het toen vervallen kasteel Beusdael waar ik op uit kijk, gekocht door een boer die alleen belang had bij de vele eikebomen die in het landschap er om heen stonden. De gemeente heeft met veel moeite de eik waar grenspaal 12 staat weten te kopen van de boer en te behouden voor de toekomst.
De terugtocht aanvaard, fiets ik naar Valkenburg en zie dat een groot gedeelte van het dorp zich herstelt heeft van de wateroverlast. Enkele restaurants worden nog gerenoveerd.
Het is bizar om de streep op de muur te zien, hoe hoog het water heeft gestaan.
In Heerlen vind ik dat ik genoeg gefietst heb en zoek mijn vrienden van de NS op. Het is elke keer weer een belevenis om met hun te mogen reizen.
In de trein op station Heerlen wordt omgeroepen: ‘Geachte reizigers, onze hoofdconducteur is zoek en daarom is het nog niet mogelijk om te vertrekken’.
Als ze hem gevonden hebben vertrekt de trein met een vertraging van een half uur.
Om die reden moet ik in Eindhoven overstappen en als ik bij de volgende trein aan kom, schreeuwt een conductrice dat ik niet mee mag. Ze loopt met een bezweet en rood hoofd over het perron te rennen omdat de trein overvol is.
Om die reden mis ik de aansluiting in Utrecht, moet in Amersfoort nog een keer overstappen, waar een conducteur een opmerking maakt dat mijn fiets niet mee zou mogen, terwijl ik hem het kaartje dat ik er voor heb laat zien. Ik mis de trein en pak de volgende richting Almelo en trein uiteindelijk met het boemeltje van Almelo over Wierden naar mijn mooie Nijverdal. Heb ik toch mooi zo’n vier uur met mijn vrienden gereisd.
Ik heb genoten van hoe mooi Nederland is. De eerste dagen flink last gehad van zadelpijn na lang niet echte afstanden gefietst te hebben. De laatste dagen weer helemaal ingefietst geraakt en ik kan op naar een volgend avontuur.
Moi.

Een rondje Zweden in een Land Rover 109 Series III ex-ambulance is een beleving op zich…. gelukkig dat de Zweden de uitdrukking “Ta det lugnt” kennen, hetgeen zoveel betekent als “maak je niet druk”. De Ambu zwoegt zich met een slakkengang de heuvels op in het mooie Zweedse landschap. Het allemansrecht geeft de mogelijkheid om op de meest mooie plekken in de natuur te overnachten en te genieten van de prachtige zonsondergang. En als je dan toch in de buurt van Leksand bent, stop je natuurlijk even bij de Knäckebröd fabriek om een voorraadje  in te slaan….

Land Rover 109 Ex-ambulance omgebouwd naar camper

Ta det lugnt
Knäckebröd
Zweedse zonsondergang

Met de Pony Express van Puno naar Cuzco

Het is ’s morgens vroeg al een drukte van belang op het busstation van Puno en ik ben op zoek naar de bus die mij naar Cuzco zal brengen. Bussen rijden af en aan en worden door een schreeuwende Peruaan naar de plek geleid waar passagiers kunnen instappen en de laadruimtes volgeladen worden met een zeer gevarieerde vracht van lokale producten, kippen in provisorisch geknutselde kooitjes, delen van huisraad en keukengerei.

Ik kijk nog eens om mij heen en mijn blik valt op een bus met als bestemming Cuzco. De eerste aanblik geeft mij het gevoel dat dit voertuig rijp is voor de sloop en hij ziet er uit als een touringcar met al een zeer lang en intensief leven achter de rug. De lila kleurige lak is afgebladderd, de banden zijn spekglad en de ramen zitten los in de sponningen, waarbij getracht is met vele rollen cellotape ze nog enigszins een geheel te laten zijn met dit rollende wrak. Met grote letters staat er “Pony Express” op de zijkant van de bus en ook dat geeft nou niet een gevoel van “Yes!”

Pony Express…

Mij realiserend dat de normen in een dergelijk land als Peru toch duidelijk lager ligger dan in ons land, stap ik toch maar in en neem plaats op de stoel waarvan de vullingen volledig versleten zijn. Mijn rugzak ligt in de laadruimte tussen de andere vracht en nadat iedereen is ingestapt vertrekt de bus richting Cuzco. Direct is goed voelbaar dat de schokbrekers of volledig versleten zijn, of dat ze volledig ontbreken en ik bereid mij voor op een intensieve reis. Maar goed, we rijden en daar ben ik blij mee, hoewel deze blijdschap niet van lange duur is. Al na 5 minuten stopt de chauffeur bij een van de rommelige en van motorolie doordrenkte werkplaatsjes, waarna er iemand onder de bus verdwijnt om waarschijnlijk nog even een klein probleempje op te lossen.

Bushalte…of wat daar op moet lijken

De reis zal waarschijnlijk zo’n 8 uur gaan duren, maar daar denkt de chauffeur – getuige zijn rijstijl – blijkbaar geheel anders over. Met hoge snelheid rijdt hij als een kamikaze piloot door het drukke verkeer, waarbij inhaalmanoeuvres die normaliter onmogelijk zouden moeten zijn, zonder ook maar met zijn ogen te knipperen uitgevoerd worden.

We rijden door de Altiplano langs maïs- en quinoavelden naar de stad Juliaca waar gestopt wordt bij het plaatselijke “tankstation” dat bestaat uit een fietskar met daarop talrijke jerrycans met diesel die een voor een geleegd worden in de tank van de bus. Ondertussen wordt de laadruimte verder gevuld met van alles en nog wat en ik stap toch maar even uit om te checken of mijn rugzak nog wel aan boord is.

Tankstation…

Het grote voordeel van deze busreis is dat je geleidelijk kan wennen aan de hoogte en dus minder snel last hebt van hoogteziekte. We vervolgen onze weg door het gebied waar eens de Pukuracultuur heerste en komen over de 4300 meter hoge pas La Raya.

Ondanks dat mij verzekerd is dat de bus een of twee keer zal stoppen zal dit in totaal 19 keer worden, waarbij bij elke stop mensen in en uit stappen op plekken waarvan lijkt dat er in de wijde omtrek geen enkel teken van enige civilisatie is. Tijdens een van deze stops stapt er een vrouw in die in de prachtig gekleurde Peruaanse kleding gehuld is. Langs haar voorhoofd gebonden en hangend op haar rug draagt ze een even veelkleurig doek met inhoud. Als ze mij passeert ontwaar ik een wel heel weeïge lucht die de bus binnen de kortste tijd in zijn geheel vult. Al snel begrijp ik waar deze lucht van afkomstig is. De vrouw heeft de doek in het gangpad opengevouwen en ik zie grote stukken gebraden geit liggen, die ze met een groot hakmes in kleine porties hakt. De meegebrachte boterhamzakjes worden door haar hiermee gevuld en menig busreiziger koopt voor een paar Sol een zakje van haar. Ik bedank vriendelijk omdat ik aan de geur al genoeg heb.

Aan het einde van de middag bereiken we het mooie Cuzco dat in de zon ligt te stralen en mij uitnodigt voor een bezoek aan onder andere het Plaza de Armes. In een van de vele restaurants doe ik me te goed aan een heerlijke Alpaca biefstuk met verse groente en jawel: patat!

Op zoek naar leuke plaatsjes in Zweden voor jouw volgende reis?

Dit zijn mijn 10 favorieten!

Askersund

uitzicht op Askersund

Strategisch gelegen aan het noordelijke punt van het Vättern ligt dit plaatsje dat in 1643 stadsrechten verwierf. De antiekmarkt die elk jaar begin Augustus georganiseerd wordt is het bezoeken waard.

http://www.visitaskersund.se

Eksjö

Eksjö

Als een van de drie “trästäder” (http://www.tretrastader.se) is Eksjö een prachtig stadje met veel mooi bewaarde houten huizen en gebouwen.

http://www.visiteksjo.se

Fjällbacka

de haven van Fjällbacka

Een idyllisch havenplaatsje aan de scherenkust boven Göteborg. Direct in de omgeving ligt Tanumshede met het Vitlycke museum. Hier zijn o.a. rotstekeningen te zien uit het Bronzen tijdperk.

In Fjällbacka spelen zich de twaalf films “Fjällbacka murders” af. De verhalen zijn gebaseerd op boeken van de schrijfster Camilla Läckberg en zijn door de KRO uitgezonden.

http://www.vastsverige.com/en/experience-fjallbacka/

Hjo

Havengebouw in Hjo

Een klein dorpje aan de westkust van het Vättern met een leuke gezellige haven waar het heerlijk vertoeven is. Vergeet beslist niet de gerookte zalm bij Hjosik te proeven!

http://www.vastsverige.com/sv/hjo/

Nora

veiling in de openlucht

In Nora kan je je hart ophalen als je van treinen houdt! Het mooie oude station is uitvalsbasis van vele oude locomotieven en treinstellen. In de zomer kan er ook een ritje met een historische trein gemaakt worden naar het houten station van Järle. Maar ook de veiling die regelmatig in de openlucht aan de oever van het meer gehouden wordt is een belevenis op zich! En wat denk je van een overheerlijk ijsje van Noraglass?

http://www.visitnora.se

Marstrand

Met het pontje naar Marstrand…

Het schilderachtige Marstrand ligt aan de westkust van Zweden boven Göteborg. De plaats werd jaarlijks bezocht door Koning Oscar II om er te gaan baden en tennissen op de binnenplaats van het slot dat op het eiland staat.  Vlak voor de kust worden diverse zeilwedstrijden gehouden waaronder de Match Cup Sweden.

http://www.vastsverige.com/en/marstrand/

Mora

wachten op de winnaar…

Anders Zorn is een van de bekendste Zweedse kunstenaars en woonde in Mora. Een prachtig museum gevestigd in zijn voormalig landhuis Zorngarden is een bezoek meer dan waard. In de winter is Mora het toneel van de Vasaloppet. Een langlaufwedstrijd van circa 90 kilometer die loopt van Sälen naar Mora. De geschiedenis van deze wedstrijd gaat terug naar de tijd van koning Gustaaf Vasa (1496-1560) die op de vlucht voor de Denen deze tocht maakte

http://www.siljan.se

Sundborn

het mooie Sundborn…

In het lieflijke dorpje Sundborn (provincie Dalarna) is het huis van kunstenaar Carl Larsson te bezoeken. Samen met zijn vrouw Karin en zijn 8 kinderen woonde hij in een huis dat door hen op zeer bijzondere manier ingericht en gedecoreerd is. Alles straalt een echte Zweedse sfeer uit zoals het in de 19eeeuw was. Naast de kunst is de waterkrachtcentrale in het dorp een leuke afwisseling om te bekijken.

http://www.clg.se/ensundborn.aspx

http://www.sundborn.com/turism/attraktioner

Trosa

Trosa

Ooit was het een belangrijk handelscentrum, maar is nu een pittoresk havenplaatsje waar veel toeristen op af komen. Bij de welgestelde Zweden is dit een gewilde woonplaats hetgeen goed te zien is aan de goed onderhouden huizen. In 2007 heeft Benny Andersson van –u weet wel – ABBA hier ook een huis gekocht.

Vadstena

Gamla Konditoriet Vadstena

Het slot van Vadstena aan de oever van het Vättern ligt er prachtig onderhouden bij en tijdens een wandeling door het centrum is de Gamla Konditoriet Vadstena  natuurlijk niet te missen voor koffie met vers gebakken Kanelbullar…..

http://www.visitostergotland.se/en/Vadstena/

Hugo de Groot en The Amazing Stroopwafels…

Dit jaar zal een ander fietsjaar worden als afgelopen jaar waarin ik onder andere van Roermond naar Rome gefietst ben.

In januari is mijn vader overleden en heeft mijn moeder steun nodig om de nieuwe episode in haar leven, die zich nu aankondigt, zo goed mogelijk door te komen.

Ik heb allerlei fietsplannen op de plank liggen, waaronder voor mijn doen hele wilde, zoals bijvoorbeeld de Pamir Highway in Tajikistan te gaan bedwingen, maar die plannen zullen nog even moeten wachten.

Nederland is een geweldig fietsland en ik heb er al heel wat fietskilometers afgelegd met groot plezier. Dat regelmatig via delen van het Landelijk fietsroutenet en met behulp van knooppuntroutes.

Komend jaar ga ik routes in Nederland fietsen waarbij ik de combinatie maak van het verder ontdekken van de geschiedenis van Nederland met herinneringen ophalen die ik zelf aan bepaalde plekken heb.

Een voorbeeld daarvan is de LF Maasroute, die dit voorjaar in vernieuwde vorm wordt geopend. Deze route loopt onder andere langs slot Loevestein in het plaatsje Poederooien en door naar Rotterdam.

Vanuit slot Loevestein wist Hugo de Groot in een boekenkist te ontsnappen en week daarna uit naar Frankrijk. Hij doet vervolgens een verzoek aan de Staten van Holland om zijn vrouw en kinderen naar Frankrijk te laten vertrekken en dat wordt ingewilligd onder de voorwaarde dat hij nooit meer terug zal keren naar Nederland.

En dat doet mij denken aan The Amazing Stroopwafels…

Als 17-jarige ga ik voor mijn opleiding op kamers in Rotterdam wonen en slenter regelmatig door de stad om deze te verkennen. Op de Lijnbaan bij Termeulen zie ik een tweetal straatmuzikanten enthousiast spelen waarvan de ene een contrabas vakkundig aan het mishandelen is. Het trekt mijn aandacht en zie dat ze voor zich op de grond een aantal LP’s hebben liggen met daarop hun artiestennaam The Amazing Stroopwafels. Ze spelen onder andere het prachtige nummer Oude Maasweg en later brengen ze het nummer “Ik ga naar Frankrijk” (en kom nooit  meer terug) uit.

Daar ligt voor mij de link met Hugo de Groot, hij vertrok ook naar Frankrijk en kwam nooit meer terug.

En daar is de reden voor mij om dit deel van de LF Maasroute te gaan fietsen. Ik verheug mij er nu al op…

Wat een geweldige stad…Sevilla. Ik ben er inmiddels 3 keer geweest en de stad met haar inwoners heeft mijn hart gestolen. De keer dat ik er in December was, wist ik niet wat mij overkwam. Op 6 december wordt de “Día de la Constitución (Dag van de Grondwet) en op 8 december – La Inmaculada Concepción (Onbevlekte ontvangenis van Maria) gevierd. Sevilla bruist dan van de activiteiten en mensen op straat, zelfs zoveel dat er op een bepaald moment gesproken werd over 60.000 mensen in de hoofdstraat Avenida de la Constitución. En toch bleef er een gemoedelijke sfeer hangen, waren vele Spanjaarden op hun best gekleed en vermaakten zich met de muziek op straat en de straatartiesten. En dan de architectuur in de stad… om je vingers bij af te likken. Real Alcazar, de Kathedraal met de Giralda,Plaza de Espana, Barrio Santa Cruz,Basilica de la Macarena en niet te vergeten de Metropol Parasol. Dit laatste kunststukje van Spaanse architectuur liet mijn mond spontaan doen open vallen. Wat een indrukwekkend bouwwerk tussen de eeuwenoude omringende bebouwing.
‘S avonds flaneren de Spanjaarden door de straten van de stad en zitten met grote groepen zich te goed te doen aan allerlei overheerlijke tapas. Een aanrader is om met de fiets de stad te verkennen, alles in het oude centrum is daardoor snel te bereiken. Overigens is het oude centrum ook uitstekend te voet te doen. De afstanden zijn niet al te groot.
Als je wat extra tijd hebt is het aan te bevelen een bezoekje aan de wijk Triana te brengen. Deze wijk ligt aan de overkant van de Guadalquivir, de rivier die dwars door Sevilla stroomt. Het is de wijk waar veel bekende stierenvechters vandaan komen. Nu ben ik een absolute tegenstander van stierenvechten en alles wat met dierenleed te maken heeft, maar de wijk ademt een gezellige sfeer uit. Ook kunnen de bedrijven met het zo typische Spaanse keramiek hier bekeken worden. Degene die nog niet genoeg gezien heeft zou het voormalige Expo’92 kunnen gaan bekijken. Het terrein is gedeeltelijk in vervallen staat en er hangt een surrealistische sfeer. Enorme verlaten terreinen en dan opeens een “verdwaalde” raket op ware grootte.
Sevilla met haar vele sinaasappelbomen en kronkelende straatjes kan voor mij niet meer stuk!

                  

 

       

 

Hieronder een weergave van de berichten die ik tijdens mijn fietsreis van Eindhoven naar Barcelona gepost heb.

6 september

Etappe 1 Eindhoven – Neerpelt-Diest- Neerlinter zit er op.

Totaal vandaag 130 km gefietst.

Prachtig fietsweer, mooie route!

 

Vandaag etappe 2: Neerlinter – Jodoinge – Namen – Dinant -Wanlin

Totaal 127 km gefietst.

Afwisselende route met goede paden, maar ook asfalt met enorme gaten, kasseien en onverharde stukken. Na 100 km nog even getrakteerd geworden op een aantal flinke hellingen van 8-10 %. Maar aan de andere kant van de helling ligt altijd de beloning!

Aangekomen op Camping Des Skassis. Mooi plekje! Als de eigenaresse naar mij toe komt en begint te praten is zichtbaar dat ze waarschijnlijk de laatste 30 jaar haar tanden niet heeft gepoetst. Maar ze is aardig en praat honderd uit tegen me in het Frans. Even weer wennen, maar ik versta wat ze zegt. Tot 20.30 kan er gedouched worden en dan moet ik bij haar de sleutel komen vragen van het hangslot waarmee de deur op slot zit. Ondertussen krijg ik een gratis blikje cola van haar. Na het opzetten van de tent meld ik me bij haar voor de douche. Ze pakt een enorme bos sleutels en een schroevendraaier. Het sanitairgebouw blijkt nogal gedateerd te zijn en ze moet de deur van de douche met de schroevendraaier open maken nadat ze het hangslot verwijderd heeft. O ja, de boiler moet ook nog even aangezet worden. Als ik de douche aandoe veranderd de ruimte steeds van kleur. Dan rood, dan geel, dan paars etc. Ah! in de douchekop zit verlichting dat steeds van kleur veranderd! mooi! Als ik me gedoucht heb moet ik mij weer melden en gaat alles weer op slot. De eigenaresse drukt me nog wel een kladblok en pen in mijn handen. Ze wil graag dat ik een recensie schrijf…. Ik zal lief voor haar zijn. Vanavond ga ik denk ik een boek lezen in de kantine en de dode dieren aaien die daar volop staan.

Iedereen een zonnige groet uit Wanlin!

Etappe 3

Wanlin – Montmedy 105 km

Etappe 3 begint direct met flinke hellingen en dat zal zo de hele 105 km blijven….het is steeds stijgen en dalen. Soms met 8 km/u omhoog en op een lange rechte afdaling tikt mijn snelheidsmeter 56 km/u aan.
Dit is wel even andere koek dan een rondje Balloërveld.
Na zo’n 25 kilometer staat er een man langs de kant van de weg terwijl ik zwoegend omhoog kom. Hij vraagt of ik Nederlands spreek en als ik stop vraagt hij in onvervalst Vlaams of ik ” een tas kaffee” lust. Dat sla ik niet af en als ik de woonkamer binnenkom zitten daar twee vrienden van hem en hun drie echtgenotes. Het blijken fervente fietsers te zijn die al over de gehele wereld prachtige tochten hebben gemaakt. De oudste van het gezelschap is 85 en fietst nog elke dag 80 kilometer! De koffie is heerlijk en ik krijg allerlei goede tips en de opbeurende opmerking “als ge zo doorgaat, ligt ge binnen 2 uur plat”!
Klaarblijkelijk vinden de kenners dat ik iets te hard bergopwaarts fiets. Bij het afscheid wordt ik door de hele groep vanaf het balkon uitgezwaaid. Ik zal proberen mijn krachten beter te verdelen…
Ik moet nog steeds wennen aan de omstandigheden waarin ik fiets. Vooral de slechte wegen en paden en het langs razende verkeer zijn totaal anders dan in Nederland. Bij een afdaling van 13% met een abominabel slecht wegdek voel ik ik mij even een soort circus artiest. Hier valt gewoonweg niet meer om de gaten en scheuren heen te sturen.
Aan het eind van de dag bereik ik Montmedy. Een prachtig plaatsje met boven op de heuvel een fraaie citadel. En in Frankrijk! Ik ben redelijk kapot en mijn bovenbenen voelen als gewapend beton. Gelukkig wordt ik door een Nederlander op een koud biertje getrakteerd en ik mag ook nog eens mijn mobieltje en navigatie bij hem opladen. Tof!


Als ik in mijn tent lig blijkt er om 23.30 uur een dronken clochard zijn intrek in het toiletgebouw – waar ik vlak naast sta- genomen te hebben, die de hele boel bijelkaar schreeuwt. Ik versta hem niet, maar hij is waarschijnlijk boos op alles en iedereen in zijn dronken bui.
Na ongeveer anderhalf uur is zijn accu waarschijnlijk leeg, want ik hoor hem niet meer. Welkom in Frankrijk?

Inmiddels heb ik etappe 4 ook achter de rug. Montmedy-Saint Mihiel. 104 km door een prachtig gebied rondom Verdun waar veel militaire begraafplaatsen zijn. Af en toe een flinke helling en schitterend weer! Wat heb ik een mazzel!

Morgen een rustdag. Ga ca. 40 km fietsen om toch de benen in beweging te houden.

Bonne nuit a tout! Et a demain!

 

Zaterdag 10 September

Etappe 5 Rustdag?

Ik heb deze dag een rustdag gepland, maar wil mijn benen wel in beweging houden en denk 40 km te gaan fietsen. Rustig m’n tent en spullen ingepakt en in het zadel gesprongen. Verdun lijkt me wel wat om te gaan overnachten en fiets daar door een mooi glooiend landschap naar toe. Dit is een makkie vergeleken bij de Ardennen! In Verdun gegeten en de mooie stad bekeken. Ik heb zulke goede benen dat ik besluit om door te fietsen naar Domremy la Pucelle. De geboorteplaats van Jeanne d’Arc. Je weet wel die vrouw die tegen de Engelsen gevochten heeft, op de brandstapel is geëindigd en al heel lang een Franse heldin is.
32 jaar geleden was ik al eens in Domremy la Pucelle, maar toen met mijn eerste auto, een knaloranje Ford Fiesta. Ik heb goede herinneringen aan dat bezoek van toen. Nu rij ik er dus op mijn fiets naar toe….
Als ik na 88 km aankom bij de camping, hangt er de mededeling “camping fermé en ik denk Merde!
Er is nog een mevrouw het toiletgebouw aan het schoonmaken en ik vraag haar in mijn beste Frans of ik toch alstublieft nog voor 1 nacht hier mijn tent op mag zetten. Als ze mij aankijkt gooi ik mijn Cocker Spaniël ogen in de strijd en ze vindt het goed! Pfff…
Ik kan me zelfs nog snel douchen en ze laat een toilet voor mij open. Ondertussen verteld ze dat dit mogelijk het laatste seizoen geweest is dat de camping open was. Ik zal dus waarschijnlijk hier als laatste het licht uit doen…..
’s Avonds nog even bij het geboortehuis van Jeanne d’Arc gekeken en op het plaatselijke terras een leuk gesprek gehad met een drietal Belgen. Prima rustdag!

Zondag 11 september 2016

Etappe 6 Domremy la Pucelle – Langres. 110 km

Om 08.00 uur zit ik op de fiets om Domremy la Pucelle achter me te laten. Nog even langs de kathedraal waar het voor Jeanne d’Arc allemaal begonnen is en dan vooruit met de geit!
Krijg meteen een flinke helling voor mijn kiezen en ben gelijk goed wakker.
Het landschap is glooiend met af en toe een wat zwaardere klim. In Grand un pain gekocht en tegenover de kerk in een wel heel comfortabele bank een stuk daarvan opgegeten.

                 
Om circa 11.30 bereik ik Andelot en als ik boven aankom op het dorpsplein val ik met mijn neus in de Franse boter. Er is optocht van muziek en hoogwaardigheidsbekleders in aantocht. Het plein is versiert met vlaggen en er staan een stokoude man en vrouw met een vaandel bij het monument. Ik vraag aan de man die naast me staat wat er gaat gebeuren en hij verteld dat op deze datum in 1944 het dorp bevrijd is. Hij voegt daaraan toe dat de Fransen graag elke gelegenheid aangrijpen om het glas te kunnen heffen, zo ook dus deze dag.
Als de ceremonie voorbij is krijg ik nog de kans om met de enig overgebleven Franse veteraan op de foto te mogen. Merci!

            
De morgen is relaxed verlopen, maar vandaag zit het venijn hem in de staart…. poeh, de laatste 60 km gaat op en neer. En niet zo zuinig ook. Als ik uiteindelijk in Langres aankom, heb ik het gevoel dat ik mijn benen er beter even af kan schroeven. Maar goed: tentje opzetten, matje opblazen, maaltijd nuttigen, Facebook bijwerken en dan gaat het weer!

Bonne nuit!

 

 

Maandag 12 september

Etappe 7. Langres – Pontailler sur Saône 88 km

Als ik vanmorgen in het toiletgebouw mijn bidons sta te vullen komt er een Bourgondische Limburger naar mij toe en vraagt waar mijn fietstocht naar toe gaat. Ik antwoord: Barcelona. Hij kijkt mij aan en zegt dat mij dat wel zal gaan lukken met mijn atletisch gebouwde lichaam. Dit terwijl hij ongemerkt nog even over zijn bierbuik wrijft. Mijn dag kan nu al niet meer stuk! Aardige mensen die Limburgers…..


Na zo’n 12 kilometer fietsen sla ik af richting het pad langs het kanaal dat de Marne met de Saône verbindt. Voor de geïnteresseerden: het kanaal is totaal 224 km lang, men is begonnen met graven in 1862 en geëindigd in 1907. In totaal 114 sluizen overbruggen een hoogteverschil van totaal 395 meter.
Het eerste stuk van zo’n 20 km vind ik het nog wel leuk, rij over mooi pad, maar dan heb ik het eigenlijk wel gezien.
Nu is het zo dat sommige dingen mij al snel vervelen, dus daar kan het kanaal weer niets aan doen. Wel een knap staaltje watermanagement van de Fransen. Ik gooi het tempo maar omhoog en kom na 88 km aan in Pontailler-sur-Saône op de camping.
Gisteravond heb ik in Langres in een restaurant Italiaans gegeten, vanavond ga ik zelf koken: Cassoulet au confit de canard et saucisses de Toulouse.

A demain!

Etappe 8 Dinsdag 13 september 2016

Chantilly-sur-Saône / Chagny 96 km

Er is tot nu toe nog geen dag hetzelfde en dat is prachtig! Vanmorgen van de camping vertrokken en nog even bij de boulangerie een stokbroodje gehaald. De route begint vandaag langs de Saône. De rivier kronkelt zich door het landschap en ik fiets van dorp naar dorp. Dit is leuk afwisselend! Rijdend langs een bossage komt er plotseling een wild everzwijn uit te voorschijn, die zo’n 30 meter vlak naast mij mee rent. Geweldig! Ik krijg het niet zo snel voor elkaar om mijn telefoon te pakken en hem te fotograferen, maar later in Beaune kom ik er in de winkelstraat nog een tegen die een keer zo groot is!
Na de nodige kilometers waarbij ik leunend tegen de wind die straf van de zijkant komt Beaune nader, springt mijn navigatie op nog 999,9 kilometer af te leggen. Een mooi moment. Het getal met drie nullen is weg! Ik neem er een extra slok water op.
In Beaune aangekomen fiets ik even langs de plaatselijke fietsenmaker om de ketting te laten smeren. Hij begon wat te piepen en kraken en ik houd mijn fiets graag te vriend.
Na deze stad wordt het landschap weer totaal anders. Ik rijd over smalle weggetjes tussen de oneindig grote wijn velden. Dit is een soort greenlanen maar dan op de fiets!
Op de camping in Chagny staat het vol met Nederlanders. Dat is even wennen na op vrijwel verlaten campings gestaan te hebben.
Als je dan ook nog vlakbij het toiletgebouw staat, heb je al snel aanspraak.
Op een bepaald moment staat er een groep van zo’n 10 mensen bij mijn tent die allemaal willen weten waarom ik dit toch doe.
Ik kan er een lang verhaal van maken, maar houd het kort.
De Zweden hebben hier een uitdrukking voor: Njuta livet! dat zoveel betekent als ‘geniet van het leven’!
Ik heb vandaag weer van het leven genoten. Ik wens aan iedereen : Njuta livet!

A demain.

Etappe 9 Woensdag 14 september 2016

Chagny – Cluny. 74 km

Deze keer een eerder etappe verslag.
Er wordt hier regen voorspeld en het lijkt mij daarom handig om vroeg op een camping te gaan staan.
Ik vertrek dus vanmorgen redelijk vroeg en voel meteen dat ik goede benen heb. Dat gaat helemaal goed komen vandaag!
De route voert voor het grootste gedeelte over La Voie Verte.

Fietspaden die zijn aangelegd over de trajecten van oude spoorbanen en jaagpaden. De omgeving is schitterend en de snelheid zit er goed in. Op sommige vlakke stukken haal ik 32 km/u.

Na de eerste 25 kilometer passeer ik het mooie plaatsje Givry en besluit om daar maar een goed kop koffie te gaan kopen.

O ja, eerst nog maar even langs het postkantoor om een kaartje op de post te doen.

Als ik het gebouw binnenstap wordt ik uiterst vriendelijk ontvangen door een mevrouw achter de balie. Schuin achter haar zit een man die meteen vanachter zijn bureau omhoog schiet en een heel verhaal in het Frans tegen mij begint. Ik begrijp van het postmannetje dat het drie dagen feest is op het postkantoor! Ik ben waarschijnlijk een van de eersten die langs komt, want ze zijn heel blij dat ze mij zien. Ik zeg dat ik uit Nederland kom en op doorreis naar Barcelona ben, maar dat maakt hen niet uit. Het verhaal gaat maar door over verzekeringen en speciale aanbiedingen, die beginnen bij het feit dat ze deze dagen de bezoekers trakteren op gratis koffie met een koekje. Nou ja, komt dat even goed uit! Inmiddels is de man naar achteren gerend en komt met een fles limonade terug voor het geval ik geen koffie lust….

Nog even een foto voor op Facebook en ik kan mijn tocht vervolgen.

Het is opeens redelijk druk met andere fietsers en iedereen groet elkaar vriendelijk. Er wordt vandaag heel wat afgebonjourd. Gezellig!

’s middags bereik ik Cluny al vroeg en bekijk het plaatsje alvast. Er zijn twee routeboekjes voor de route naar Barcelona en het eerste boekje gaat tot Cluny. Dat boekje kan nu dus overboord! Voor vertrek heb ik bedacht dat als ik Cluny zou halen, ik de rest van de route ook zou kunnen halen. Dat is nu dus gelukt! Je suis tres heureux !!!

Ik blijf vandaag hier op de camping staan. De volgende is namelijk pas over 60 km en dat gaat deze jongen nu even niet doen.

Terwijl ik dit bij de receptie zit te typen komen Remi en Jelle opeens aanfietsen. Twee studenten die op geleende fietsen ook naar Barca gaan. En niks lichtgewicht stoeltjes… gewoon van die ijzeren dingen van de Hema! Ik ben ze in België voor het eerst op de camping tegengekomen en het zijn leuke gasten. Jelle heeft een dag flink last gehad van zijn knie, maar ja wat wil je als je zo’n 130 km elke dag fietst.

De knie is inmiddels weer rustig en ze gaan er voor! Net als ik lezen ze het routeboekje pas een dag van te voren, dus we gaan straks maar eens kijken waar we morgen naar toe moeten. Wordt het de route over Lyon of over Le Puy? Morgen weet ik het?

A demain!

 

Ik heb weer WiFi dus eerst:

Donderdag 15 september

Etappe 10 Cluny – Renaison 110 km

Het heeft vannacht hevig geregend, maar ’s morgens is het gelukkig droog. Ik pak mijn tent en spullen op en heb zojuist besloten om de zwaardere, maar mooiere route over Le Puy te nemen. Ik krijg vrijwel direct een fikse helling te verwerken, maar neem die met gemak. Als ik boven kom op de kruising ligt rechts het gehucht “Le Retour” en links “La Charme”. Ik hoef niet lang na te denken… niks Retour! Ik ga voor La Charme!

Vandaag heb ik weer goede benen en als ik de ene heuvel na de andere neem, voel ik me zo sterk zoals Raymond Poulidor en Jaques Anquetil zich in hun hoogtijdagen ook vast en zeker gevoeld moeten hebben…..

Zo tegen elfen passeer ik een man die met zijn bepakte fiets langs de kant van de weg staat een kaart te bestuderen.

Ik groet en rijd verder. Als ik tussen de middag al uitgebreid gegeten heb en net weer wil vertrekken, komt dezelfde man het dorpsplein oprijden en we groeten elkaar weer. Hij zegt dat hij vandaag geen goede dag heeft en met moeite vooruit komt. We fietsen een stukje samen op en hij verteld dat hij op weg is naar Santiago de Compostella. Cristian is zijn naam en ik schat hem op 65 jaar, maar blijkt 78 te zijn! Hij heeft geen computer, dus geen Facebook en zelfs geen mobiele telefoon. Wel heeft ie drie kinderen, waar hij maar niet tegen verteld heeft dat hij van Zuid Duitsland naar Santiago de Compostella wil fietsen. Hij was bang dat ze dan mannen in witte jassen op hem af zouden sturen…

Ik besluit de rest van de dag maar bij hem te blijven omdat hij graag Roanne wil bereiken, hetgeen nog een flink stuk fietsen is. Hij is blij met het water en de vruchtenkoekjes die ik hem geef. Zo’n 5 uur fietsen verderop bereiken we Roanne, een vreselijke stad. De auto’s staan rijen dik in de file en het is herrie alom. Bij de supermarkt waar ik nog boodschappen voor de avond wil doen, nemen we afscheid van elkaar. Langzaam verdwijnt Cristiaan in de chaos.

Ik wil hier zo snel mogelijk weg en besluit door te rijden. Na een tijdje begint het te regenen en drijfnat besluit ik in Renaison op een camperplek mijn tent op te zetten omdat er in de directe omgeving geen camping is. Geen douche dus vanavond en geen voorzieningen. Maar ik heb opnieuw een prachtige dag gehad!

A demain.

Vrijdag 16 september 2016

etappe 11 Renaison – Noirétable 49 km

Vanmorgen om 05.00 uur word ik wakker van de regen op mijn tent en hoor dat de dorpshaan niet goed bij stem is. Als om 08.00 uur het nog regent besluit ik om mijn spullen te gaan pakken. Doe mijn natte, stinkende kleding van gisteren maar weer aan want het zal niet lang duren om iets anders droog te houden. Overigens is inmiddels bijna alles klam en nat van de hoge luchtvochtigheid, transpiratie of regen. Mijn telefoon is leeg, de navigatie geeft aan dat hij opgeladen moet worden en mijn laadsysteem op de fiets is ook even uitgeput. Geen douche vanmorgen en de lucifers zijn te vochtig om mijn gaspitje aan te steken. Het Poulidor/Anquetil gevoel maakt plaats voor het Eddy the Eagle gevoel. Daarbij komt dat vandaag waarschijnlijk de zwaarste dag wordt.
Van een hele lieve vrouw heb ik voor iedere morgen een geschreven boodschap meegekregen. Ik lees die van vanmorgen en er staat “op sommige dagen heb je wat extra liefde nodig”. Dit is dus zo’n dag en ik denk aan alle mensen in Nederland die om mij geven en van me houden.
Dat geeft me kracht, pak mijn drijfnatte tent in en stap op de fiets.


Vanaf de eerste meter is het stijgen geblazen. De Ardennen waren zwaar, maar dit is Ardennen twee punt nul! Na 20,3 km aan een stuk klimmen kom ik boven en ben kapot. Er staat niemand met kranten op me te wachten (wielrenners deden vroeger een krant voor hun borst tegen de kou in de afdaling) dus ik trek mijn regenjack aan. Maar goed ook want het is hier op bijna 1000 meter hoogte fris en tijdens de afdaling haal ik snelheden van 50 km/u. Onder in het dorp denk ik dat ik het nu wel gehad heb, maar krijg nog een knijter van een helling te verwerken. Bij mijzelf komt nu in het scherm te staan: “batterij bijna leeg”. Het is mooi geweest voor vandaag. ik slaap vannacht op de camping in Noiretable !

Zaterdag 17 September 2016

Rustdag in Noiretable

Gisteren dus de man met de hamer tegen gekomen en daarom vandaag een eerste echte rustdag ingelast in Noiretable.
Dit provinciestadje komt een beetje vreemd op mij over. Er zijn veel verschillende winkels in veel gradaties. Van heel ouderwets tot hypermodern en dat volledig door elkaar gemixt. Als ik naar de inwoners kijk lijkt het mij dat de meesten van hen het niet breed hebben en toch staat er plompverloren in het stadje een enorm casino….ik vraag mij dan ook af waar die haar klanten vandaan haalt.
De plaatselijke supermarkt is ook een beetje vreemd. Als je binnenkomt komt de warmte je tegemoet. Dat geeft meteen een plakkerig gevoel als je langs de vitrines met vleeswaren loopt. Naast die vitrines staat in een hoekje een witte duif in een kooi die ook te koop is en de kat van de eigenaar loop ik ook binnen tegen het lijf. Verder is het assortiment rommelig. Er staan 3 autobanden in het schap en in de broodhoek staan taartjes bovenop de vitrine waarvan ik mij afvraag hoe lang die er al staan.
Om niet alleen mijn uitrusting op orde te brengen heb ik om 10.00 uur een afspraak bij de kapper en loop ik rustig over het gezellige marktje.


Tegen twaalven even appen met Nederland en terwijl ik daarvoor voor mijn tent zit komt Tina – de beheerster van de camping – naar mij toe en nodigt mij uit om aan te schuiven aan de lunch met de laatst overgebleven vaste campinggasten.

Tina spreekt naast Frans ook vloeiend Duits en kan dus voor mij vertalen indien nodig. De campinggasten hebben het al over mij gehad. Ze zijn erg benieuwd naar mijn verhaal over de reis naar Barcelona en word met open armen ontvangen. Het is een soort bring-your-own, maar dan op z’n Frans. De tafel wordt gevuld met zelfgemaakte aardappelpuree, een hele gebraden kip, ratatouille, brood, wijn en thuis geproduceerde likeuren.

Het is een bont gezelschap en er wordt veel gelachen. Tina vertaald de vele woordgrapjes die gemaakt worden, want dat red ik niet met mijn steenkolen Frans. Af en toe krijg ik het gevoel dat ik in een soort Louis des Funès film ben terecht gekomen. Maar dan wel een hele goede!

Na vier uur aan tafel gezeten te hebben is het tijd voor de afwas, wordt mijn fiets en uitrusting nog bewonderd en gaat iedereen met een voldaan gevoel naar de caravan.

Ik mag vannacht in het gebouwtje slapen waar de lunch geweest is! Als ik met Tina afreken moet ik 8 euro voor twee nachten betalen….. wat een geweldige dag!

A demain!

Etappe 12

Zondag 18 september 2016

Noiretable – La Chaise Dieu. 88 km

Gisteravond zijn Remi van Balen en Jelle Beuckens als verzopen katten op de camping in Noiretable aangekomen. Ze zijn verrast om mij te zien, want ik had hen gezegd dat ik waarschijnlijk de andere route over Lyon zou nemen.

Ze slapen vannacht in het gebouwtje en ik in mijn tent.

Vanmorgen mijn spullen opgepakt en op de ijzeren ros gestapt. Al snel begint het te regenen en dat zal het de gehele dag blijven doen. Toch is het landschap in de regen ook mooi en ik probeer zoveel mogelijk te genieten. Na richting de 1000 meter geklommen te zijn, volgt er een afdaling van zeker 15 kilometer. Ik ben doorweekt van transpiratie en de regen. Het gaat in de regen met zo’n 35-40 km/u naar beneden en ik merk dat mijn remmen het in deze omstandigheden toch even wat minder goed doen…

Door de wind raken mijn vingers en armen zo verkleumd dat het haast niet meer mogelijk is om te schakelen. Als ik in het dal aankom koop ik in een morsig cafe een kop koffie om een beetje op te warmen. Dat doet me goed! Het lijkt wel of de kastelein een scheutje epo in mijn kopje gedaan heeft! Was dit de stamkroeg van Lance Armstrong soms?

Ik bereik al snel het plaatsje Ambert waar de bekende Franse kaas vandaan komt. Deze kaas wordt in stukken holle boomstam tot rijping gebracht en de Fransen zijn er dol op. Eindpunt vandaag is La Chaise Dieu met een camping municipal. In de stromende regen zet ik mijn tent op. Na een ongeveer 2 uur komen Remi en Jelle totaal verkleumd de camping op rijden. Ze zien het niet zitten om vannacht in de tent te slapen en stellen voor een houten huisje te huren met z’n drieën. Prima idee! Ik breek mijn tent weer af en verplaats alles naar ons onderkomen voor de nacht. Er is een kachel en elektra, de jongens trekken een blik Chili Con Carne open en de avond en nacht kan niet meer stuk!

A demain!

Maandag 19 september 2016

Etappe 13 La Chaise Dieu – Langogne 115 km

Ik heb vannacht uitstekend geslapen op weer eens een normaal bed in het huisje.
Om 08.15 uur stap ik op de fiets, wens Remi van Balen en Jelle Beuckens en goede fietsdag toe en ga op pad.
In de verte hoor ik de schoten van de jagers die in dit gebied erg actief zijn. Het is droog! pfff….? De route gaat vandaag eerst naar Le Puy en Velay. Ik neem me voor om de stad goed te bekijken en bij de plaatselijke VVV maak ik gretig gebruik van de WiFi die daar gratis in de lucht hangt. Het is een mooie stad die versiert is met vele kleurige vlaggen. Ik eet en drink wat en vervolg mijn weg. Het vinden van de juiste weg blijkt dan toch nog wel even een dingetje te zijn. Ik kom toch uit op een route die ik juist niet wilde volgen en besluit om een doorsteek te maken over een smal weggetje. Tot nu toe zijn mijn keuzes goed geweest, deze blijkt toch iets minder te zijn. Het gaat zo steil omhoog dat fietsen niet meer mogelijk is. Over een afstand van circa 2 kilometer druk ik mijn fiets en bagage met moeite omhoog.
Ik neem deze beslissing om de camping in Goudet te bereiken. Daar aangekomen na nog een aantal fikse beklimmingen blijken beide campings gesloten te zijn. Ik baal als een stekker en besluit om eerst maar iets warms klaar te maken op mijn gaspitje. Ik heb de zuurkool met worst uit blik nog maar net op en wie hebben we daar? Remi en Jelle! Ondertussen heb ik besloten om door te fietsen. Daarvoor moet ik wel over het hoogste punt van meer dan 1200 meter tijdens deze reis, maar ik gok het er op dat het mij gaat lukken. Het is inmiddels 17.45 uur en om 20.00 uur is het donker. De 26 kilometer die ik nog af moet leggen naar de volgende camping worden heel zwaar. Er zijn ook weer stukken waar het door het steigingspercentage en mijn vermoeidheid niet meer lukt te fietsen en ik lopend verder ga.
In een van de laatste afdalingen glijdt mijn fiets onder me weg door het grind dat de Fransen veelvuldig gebruiken. Een beste smakker, maar gelukkig mankeert er niets aan mijn fiets. De tassen hebben het opgevangen. Ik zelf heb m’n linkerknie open liggen en een gekneusde rib. Gelukkig! Heb ik het gewicht van mijn EHBO kit ook niet voor niks meegesleept!


Om 21.45 bereik ik in het donker de camping en na het opzetten van de tent en verbinden mijn knie, duik ik maar eerst in bed.

A demain!

Dinsdag 20 september 2016

Etappe 14 Langogne – Les Vans

73 km

Na de inspanningen van de laatste twee dagen doe ik vanmorgen even rustig aan. Mijn knie voelt goed, mijn gekneusde rib iets minder. Ik probeer even een stukje te fietsen en dat gaat wel lukken. Omdat ik op 1 broek en 1 jasje na alles nat heb, eerst maar wassen en drogen. Na dit ritueel gebruik ik mijn fiets als rollend wasrek voor de laatste dingen die onderweg maar moeten drogen. Ik ga proberen hoe ver ik kan komen vandaag.

In het routeboekje wordt een vrij vlakke etappe aangegeven, dus ik kan zo mooi al fietsend recupereren.

Na enige tijd bereik ik de provincie Le Ardèche en draai de D15 op en daarvan mag gezegd worden met een hoofdletter D van droom! Wat een droom is dit om op deze weg en in dit landschap te kunnen fietsen! De meer glooiende bergen hebben plaatsgemaakt voor stoere, ruige en steile bergen. De zon is ook nog eens gaan schijnen en het is zo’n 22 graden. Beter kan een mens het niet hebben. Het daalt constant en behoedzaam laat ik mijn fiets naar beneden rollen….

Het ene vergezicht is nog mooier dan het andere.

Dit maakt alle zweetdruppels van de laatste dagen meer dan goed. Na 73 km bereik ik het leuke provinciestadje Les Vans en heb een heerlijke middag gehad!

Nog even iets over mijn navigatie…. het is een fietscomputer en net als – naar mijn mening- alle computers, gedraagt deze zich als een vierjarig kind. Het is een handenbindertje.

De hele dag door stelt hij mij allerlei vragen en leeft daarnaast ook nog zijn eigen leven. Ik ben de hele dag druk met dat ding.

Als ik op reis ben heb ik ook altijd een touwtje bij me. Reuze handig en kan voor van alles en nog wat gebruikt worden. Dat touwtje ligt de hele dag rustig in mijn tas te wachten totdat ie aan de bak moet en vervolgens precies doet wat ik graag wil.

A demain!

Woensdag 21 september 2016

Etappe 15 Les Vans – Cardet 80 km

vanmorgen rustig op een terras in Les Vans een koffie gedronken, het stadje bekeken en weer aan de volgende etappe begonnen. Het is vandaag op en neer, maar dat klimmen ben ik inmiddels wel gewend. Het is een kwestie van goed op je ademhaling concentreren, goed schakelen, verstand op nul en vooral heel hard trappen.
De omgeving is wederom prachtig net als het weer. 28 graden en volop zon!
In St.Ambroix ga ik even “bijtanken” en zit op het plein naar de Franzosen te kijken die jeu de boules oftewel petanque spelen.

         

Op 9 oktober aanstaande is het eerste jeu de boules toernooi in Anderen en ik als lid van het duo ” les courageux” ben nu bij de bron van de petanque techniek. Ik heb veel tips and trics gezien. Alle deelnemers aan het toernooi in Anderen zijn alvast gewaarschuwd!??
Tegen 17.30 uur bereik ik de camping Beau Rivage in Cardet en word door Nederlandse campinggasten vriendelijk ontvangen met een biertje. In ruil daarvoor willen ze natuurlijk wel mijn hele reisverhaal horen, maar dat vertel ik met alle liefde!
Voor het eerst een dag zonder al te gekke dingen…. ook wel weer eens leuk!

Bonne nuit a tout et….

A demain!

Donderdag 22 september

Etappe 16 Cardet – Colombiers

175 km

Dezelfde Nederlander die mij gisteren met een biertje ontving in Cardet, komt s’morgens in alle vroegte met een heerlijk kop koffie aanzetten. Merci bien! Ik heb al mijn spullen alweer gepakt en ga op weg. Het landschap verandert opnieuw en ik kom langs St. Guilhem-Le-Desert. Een werkelijk prachtig dorpje met enorm veel sfeer. In het hoogseizoen moet je hier niet zijn, want dan wordt het overspoeld door toeristen. Het is een redelijk vlakke etappe en ik heb de gang er goed in. In St.-Andre-de-Sagonis is het druk met auto’s. Als ik deze plaats passeer rijden ze zo hard en dicht langs mij heen dat ze de vouwen uit m’n broek rijden. En passant krijg ik door de plaatselijke pizza/koekenbakker ook nog eens de slechtste pizza voorgeschoteld die ik ooit gegeten heb. En dus weer een record gevestigd! Ik heb vandaag goede benen dus besluit om flink door te trappen. De camping in de buurt van Castenau-de-Guers blijkt omgetoverd in een luxe vakantieoord met enkel chalets. Als ik de beheerder vraag of ik mijn tent op kan zetten, kijkt hij mij aan alsof ik van Mars kom.

Ondertussen is het dusdanig laat dat de campings die ik tegenkom de poorten gesloten hebben en dus nog maar even doortrappen naar Beziers waar ik vervolgens een hotelletje probeer te vinden. Dus niet. Of alles is vol of gesloten of ik moet 150-200 euro neertellen. Beziers is s’avonds geen prettige stad om te zijn. Er scheuren jongeren in auto’s met gierende banden rond en schreeuwen vanuit de auto allerlei “stoere” taal. Nog maar even doortrappen dus en bij Colombiers zet ik in het donker mijn tent op aan de kant van het Canal du Midi om een paar uurtjes te slapen. Morgen rij ik door naar Capestang om daar een rustdag in te lassen….

A demain!

Vrijdag 23 September 2016

Rustdag in Capestan

Vanmorgen om 07.00 mijn tijdelijke bivak aan de oever van het Canal du midi weer opgebroken. Ik las vandaag een rustdag in om alles weer even goed op orde en georganiseerd te krijgen. Verplaats me daarvoor naar Capestan dat zo’n 11 km verderop ligt. De wijnboeren zijn al weer druk bezig op hun kleine tractoren met aanhanger om de druiven binnen te halen. Als je door deze streek rijdt, ruik je een hele duidelijke wijn lucht die vanuit de gebouwen komt waar de druiven geperst worden.
In Capestan neem ik de hele dag de tijd om mijn fiets, uitrusting en mijzelf weer op orde te krijgen. Loop alle boutjes van mijn fiets na, hetgeen geen overbodige luxe blijkt te zijn na al het gerammel, logisch. Overigens ben ik uitermate tevreden over mijn Koga die ik bij Vincent van Ellen in Groningen gekocht heb.

http://www.vincentvanellen.nl

Ik had nooit verwacht de dertig versnellingen ooit allemaal nodig te hebben, maar tijdens deze reis dus wel.

Ik maak ook nog even een soort tussenbalans op en daaruit komt naar voren dat ik toch nog te veel heb meegenomen.

Een verbetering aan de fiets zouden andere pedalen zijn (mountainbike pedalen) omdat ik met nat weer te weinig grip op deze heb. En de 2 kilo die ik kan besparen op een kleinere tent zouden ook welkom zijn. In sommige zware beklimmingen sloeg ik zelfs een mug van mijn stuurtas af, om ook dat gewicht maar niet naar boven te hoeven trappen. Vaak heb ik dan ook aan het nummer van John Mayer “Gravity” gedacht met de zin ‘Gravity is working against me”

https://m.youtube.com/watch?v=Fo4746XZgw8

Maar ik ben de zwaartekracht de baas gebleven en Ik ben uitermate gelukkig en tevreden met het feit dat ik zo op reis kan zijn.

Al een aantal dagen heb ik steeds de woorden Liberté, Egalité en Fraternité in mijn gedachten. Het nationale motto van Frankrijk.

Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap zijn ook woorden die je voelt onder en met mede fietsreizigers. De zucht naar vrijheid, de gelijkheid ongeacht leeftijd of bijvoorbeeld uitrusting en de broederschap die regelmatig spontaan opbloeit, maken het geweldig om deze wereld per fiets verder te ontdekken. Ik kan iedereen aanraden dit ook eens te gaan ervaren.

A demain!

Zaterdag 24 september 2016

Etappe 17 Capestang – Ille sur tèt. 108 km

In verband met de komende warme dag vroeg vertrokken. Op de camping Jarmo van Veldhuizen weer getroffen en een praatje gemaakt. Hij is onderweg naar uiteindelijk Sevilla…. nog even een stukje verder trappen!
Als we elkaar in een dorpje verderop weer tegenkomen, besluiten we een stukje samen op te fietsen. Jarmo is 27 en hij fietst toch net even gemakkelijker de hellingen op dan ik met mijn 52 jaar en laat hem op zijn eigen tempo vooruit fietsen. Leuk om te horen dat hij op dezelfde opleiding gezeten heeft als ik.
Ik tref hem weer op de camping in het plaatsje Tour de France, waar hij zijn tent inmiddels opgezet heeft.
Ik besluit om door te fietsen en direct de volgende beklimming maar te doen, in plaats van deze als een soort zwaar vallend ontbijt morgenochtend te moeten verwerken.
T”is een pittig hellinkje en hij is een aantal kilometers lang. De beloning is echter geweldig! Wat een schitterende afdaling en aankomst bij Ille sur Tèt! Het landschap doet mij denken aan Bryce Canyon in Amerika waar ik in 1990 was. Bryce is weliswaar anders van kleur en nog mooier, maar dit mag er ook zijn!
Op de municipal m’n tent weer opgebouwd en in het centrum heerlijk gegeten. Morgen komt Spanje aan de beurt om te gaan veroveren. Maar ik krijg het niet kado…. er moet een forse pas bedwongen gaan worden om de Spaanse grens te kunnen bereiken.

A demain!

Zondag 25 september 2016

Etappe 18 Ille sur tet – Maurellas. 48 km

Korte etappe vandaag. Ik moet om Spanje te kunnen bereiken over de Col de Manrelle. Volgens het routeboekje een zware beklimming. Ik besluit eerst maar eens naar Maurellas te fietsen aan de voet van deze col en dan te beslissen wat te doen. Aan de Spaanse kant zijn er niet direct campings en ik moet dus nogal een stuk afleggen na deze beklimming. Als ik op de camping sta na te denken over het vervolg van de reis, barst er een hevig onweer los. Geen moeilijke keuze dus. Ik ga hier overnachten en ga morgen De aanval op de Spaanse grens aan. Op de camping is een soort overdekt terras en met toestemming van de campingbeheerder wordt dat mijn plek voor de nacht. ik heb hierdoor veel – droge – bewegingsruimte en sla mijn bivak hier graag op. de camping is nogal uitgestorven en omdat ik slecht stil kan zitten en het regent, bouw ik mijn eigen privé fotostudio om een paar plaatjes te schieten van mijn grote vriend in deze dagen…..

A demain!

Maandag 26 september 2016

Etappe 19 Maureilles – Gerona 114 km

Pittig dagje zal het worden vandaag….


Allereerst staat de beklimming van de Col de Mandarella op het programma. Als ik onder aan de Col aankom moet ik even slikken. Moet ik daar naar boven?! Ik dreutel even wat rond, zie een auto in de eerste versnelling met moeite naar boven rijden en verzamel dan al mijn moed om aan de beklimming te beginnen. En die is zwaar, heel zwaar. Twee keer moet ik stoppen om mijn hartslag weer een beetje op normaal niveau te krijgen en het onverharde stuk van een dikke kilometer is toch echt niet fietsend af te leggen

.
Tijdens het klimmen schiet mij de Bult van Usquert door mijn hoofd.
Als klein ventje van een jaar of negen deed ik redelijk veel aan wielrennen en de ronde van Usquert heb ik ook verreden. Tijdens deze wedstrijd moest de Bult van Usquert ik geloof zo’n 30 keer bedwongen worden in de rondjes die om de kerk gereden werden. Toen mijn kinderen in dezelfde leeftijd waren had ik ze al meerdere malen in geuren en kleuren verteld over de Bult van Usquert en hoe zwaar het wel niet was geweest. Het was inmiddels een ware mythe geworden. Op een goede dag besluiten we om met hen in de auto naar Usquert te rijden en de Bult te laten zien. Vol verwachting kijken ze beiden als we het dorp binnen komen rijden, maar voordat we het eigenlijk doorhebben zijn we al over de Bult heen. Ik kijk nog hoopvol in de achteruitkijkspiegel, maar er barst een luid gelach los. Binnen een minuut is de mythe aan diggelen en nog jaren moet ik aanhoren hoe zwaar die Bult van Usquert wel niet was. Ik moet er om glimlachen.
Nu heb ik een nieuwe mythe in de maak en ik nodig iedereen uit deze een keer samen met mij te gaan bekijken. En dan niet in de auto maar op de fiets uiteraard…..

De rest van de dag moet er opnieuw flink geklommen worden, maar Spanje heeft mij met haar fluweelzachte warmte omarmt.

Buenos noches!

Woensdag 28 september 2016

Etappe 21 Tossa del Mar – Barcelona 110 km

Vandaag de laatste etappe naar Barcelona. Door de vele verhalen en beschrijving in het routeboekje als zou Barcelona lastig of zelfs niet per fiets te bereiken zijn, heb ik mij voorgenomen om dat dan maar eens te gaan checken. Na de laatste beklimming bij Tossa del Mar kom ik in Lloret del Mar waar de Costabravaverkeerspleuris uitbreekt…. bij het eerste het beste benzinestation koop ik zo’n fluoriserend veiligheid vest om beter op te vallen tussen alle auto’s, vrachtauto’s en motoren. Dit vergt weer een andere techniek van fietsen. Het is vooral ruimte voor jezelf opeisen, heel duidelijk aangeven welke kant je op gaat, en af en toe een beetje brutaal zijn. De komende 60 kilometer zal dit zo blijven. De weg is een tweebaans soms driebaansweg met een soort van smalle vluchtstrook, die er dan wel en dan niet is.

Het verkeer raast langs mij heen. In Masnou heb ik de camping voor vandaag gepland en daar bouw ik de tent alvast op en laat mijn bagage daar voor het laatste stuk naar Barcelona. Het verhaal gaat dat je op het laatst op de rondweg / snelweg bij Barcelona terecht komt, waar niet gefietst mag worden en dit overkomt mij ook bij bijna. Een motorrijder waarschuwt op tijd en ik moet een klein stukje tegen het verkeer in terug. Na door allerlei smalle straatjes gereden te zijn, geeft de boulevard langs het strand de oplossing. Hier kunnen de laatste kilometers naar Barca eenvoudig verder afgelegd worden met constant uitzicht op het strand en de Middellandse Zee. Met enig doorzettingsvermogen is het dus wel degelijk mogelijk de stad per fiets te bereiken. Even inchecken op Facebook bij de Sacrada Familia, een kiekje laten schieten en dan maar eerst weer terug om voor het donker weer op de camping te zijn.
De komende twee,, drie dagen ga ik Barca onveilig maken….
Ik wil iedereen – en in het bijzonder mijn nieuwe liefde Ria – bedanken voor de steun die op verschillende manieren naar mij toegekomen is! Dank jullie wel! Het heeft mij erg geholpen deze reis te kunnen maken.
Muchas Gracias!

In Anderen zei een uiterst sympathieke geemigreerde Spanjaard tegen mij “je bent gek” toen ik hem zei dat ik van Eindhoven naar Barcelona zou gaan fietsen.

Direct na het oversteken van de Spaanse grens zei de eerste uiterst sympathieke Spanjaard die ik tegenkwam ” Tu es loco” toen ik hem zei dat ik vanuit Nederland was komen fietsen,,,,

Adios amigos!

Donderdag 29 September

Vanmiddag Jelle Beuckens en Remi van Balen midden op de Ramblas weer ontmoet!

        

In België op de eerste camping heb ik ze voor het eerst gezien en over de hele reis was ik 2 uur later in Barca als zij? Het behalen van Barcelona moet natuurlijk wel gevierd worden! We hebben onze ervaringen mooi nog uit kunnen wisselen. Bij hen is het ook niet zonder slag of stoot gegaan. Jelle is tijdens de afdaling net na de Spaanse grens door weigerende remmen flink onderuit gegaan en in volle vaart zelfs onder de vangrail door geschoten. En dat tijdens de onweersbui waar ik besloot om op de camping te blijven. Gelukkig heeft alleen zijn ego een deukje opgelopen….

Toffe en slimme gasten. Die komen er wel!

Jongens bedankt voor de gezelligheid!

Vrijdag 30 September

Mijn fiets gelukkig veilig kunnen stallen bij een vestiging van Carglass vlakbij de Sacrada Familia??

Sacrada familia bekeken van binnen.

                    

Iedereen vanuit Barcelona een heel prettig weekend!

Zaterdag 1 oktober

Trein Barcelona – Gerona

En op de camping van Gerona overnacht.

Zondag 2 oktober

’s morgens Gerona bekeken / ijs gegeten

Gerona – Hotel Salles vliegveld

Maandag 3 Oktober

03.00 opgestaan

04.00 busje naar vliegveld

06.35 vliegen

08.35 Eindhoven

12.30 Assen

Omdat beelden vaak meer zeggen dan woorden….beeldverslag reis Thailand, Laos en Cambodja november 2013

                               

Voor de liefhebbers van het kamperen met een daktent hier gewoon maar wat sfeerplaatjes van de Land Rover Defender 110 met Eezi Awn daktent…. rondreis door Denemarken, Zweden en Noorwegen.