Woensdag 12 September 2018

Garmisch Partenkirchen – Stams 61 km gefietst

In het land van Hansi Hinterseer…

Eerst nog even terug naar gisteren. Toen ik Garmisch Partenkirchen binnenreed werd ik aangevallen door een loslopende hond, die ik met een paar ferme trappen van mij af moest weren. Gelukkig ging het goed.
De auto’s vlogen mij aan alle kanten voorbij en op de camping aangekomen stond die tjokvol. Geen goede eerste indruk. Net als op zoveel andere plekken is er ook hier sprake van terrorisme. Ik noem het Tupperware-bakken-terrorisme. Het hele terrein staat vol met deze bakken op vier- en soms wel zes wielen: Campers. Ze zorgen ook voor horizon vervuiling bij het uitzicht op de o zo mooie Zugspitze. Campings zijn verworden tot parkeerplaatsen waar zoveel mogelijk van deze bakken op gepropt worden.
Zo, dat is er maar weer even uit.

Als ik vanmorgen door Garmisch fietst blijkt het een leuk plaatsje te zijn met fraai beschilderde huizen. Nog even bij de beroemde skispringschans langs en dan begin ik aan de eerste klim van 3 kilometer lang en 5% stijging in de Alpen.
Ik fiets me meteen het snot voor de ogen (wieler uitdrukking) en dat is ook niet zo moeilijk nu. Ik ben inmiddels behoorlijk verkouden en dat voelt alsof ik twee kilo extra op mijn fiets gebonden heb.
Om 11.00 uur bereik ik Mittenwald vlak voor de Oostenrijkse grens. Wat een alleraardigst plaatsje is dit. Prachtig beschilderde huizen in een onwaarschijnlijk mooi decor.
Na gegeten te hebben spring ik weer op de fiets en een stevige klim is een feit. De Oostenrijkse grens wordt gepasseerd en ik ben in het land van Hansi Hinterseer. Dat is de Oostenrijkse Frans Bauer en mijn moeder is er een groot fan van. Als je hier klikt krijg je een nummer van Hansi te horen. Speciaal voor mijn moeder!

 

Ondertussen fiets ik door een modelspoorbaan landschap met Milka koeien en hun bellen zorgen voor een gezellig geluid.
Ik heb vandaag niet echt goede benen en besluit op een bepaald moment maar wat te gaan rusten aan de kant van de weg in het gras. Val in slaap en als ik na circa een half uur wakker word, zie ik twee oranje benen naast me staan. Of alles ok ist, vraagt de wegwerker die is komen strepentrekken met zijn collega’s. Ja, alles ok en ik vervolg mijn weg.
Bij een waterbak waar kristalhelder water uitkomt, fris ik mij op. Het is 29 graden en er is een strak blauwe lucht.
Dan komt de laatste langere klim van vandaag in zicht en ik ga zitten op het bankje onder aan deze helling. Ik zie twee mountainbikers zonder bepakking omhoog gaan en na een paar honderd meter stappen ze al af om te rusten. Dat voorspelt niet veel goeds… Na al mijn moed bijelkaar geraapt te hebben, valt het mij, zelfs met bepakking, nog wel mee en krijg de mountainbikers in het vizier. Dat is een mooi mikpunt en zo kom ik vlak achter hun boven. Trek daar mijn jack aan en doe mijn helm op, want er volgt een afdaling van 7 kilometer en 9-10 %. De afdaling heeft lange rechte stukken en ik haal 67 kilometer per uur op een stuk. De adrenaline schiet door mijn lijf, dit is prachtig!
Nog een stukje door en ik bereik om 17.00 uur de camping in Stams. Het was een zware, maar geweldige dag!

Nog een belangrijk nabericht: Gerard, jeweetwel. De Gerard, stuurt mij een bericht per Whatsapp dat hij zijn lekkende matras heeft achtergelaten en een nieuwe van 1 kg lichter gekocht heeft. Tevens heeft hij een jasbeschermer van 100 gram van zijn fiets verwijderd. Goed bezig Gerard!

Servus Freunde! ( op z’n Oostenrijks)

Als je wilt reageren, kan dat hieronder. Ik vind dat leuk en geef altijd antwoord.

2 antwoorden
  1. Cor Werksma
    Cor Werksma zegt:

    Vriend, voor het eerst kan ik je berichten lezen,na de hulp van mijn, zoon. Fijn dat je de hond van je af kon schudden.en ik heb nog nooit 67 km op mijn elektrische fiets gereden! !?
    Bestel vriend je ziet er goed uit,lekker bruin. Goede reis verder en geniet er van, want dit blijft je hele leven bij jou!
    Groetjes cor en isobel en Marcel

    Beantwoorden
    • john
      john zegt:

      Hey Cor, Isobel en Marcel! Altijd handig om zo’n zoon bij je te hebben niet waar ?
      Dank jullie wel voor de goede wensen. Het gaat vandaag (donderdag 13 september 2018) weer prima met me. Morgen naar Italië over de Reschenpas. Greets!

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *