Zaterdag 6 Oktober 2018

Rome

Debiteuren, crediteuren.

De balans opmaken…. Dat is waar ik mee begonnen ben nu ik Rome afgelopen donderdagmiddag bereikt heb.

Het zal zeker nog wel een tijdje duren voordat ik alle belevenissen en indrukken nog een aantal keren de revue heb laten passeren, maar wat een geweldig avontuur is dit weer geweest. De balans slaat ver uit naar het positieve. Ik heb al eerder geschreven dat ik mij realiseer dat ik bevoorrecht ben dit te hebben kunnen doen.
Ik heb de dagverslagen geschreven zoals ik alles zelf beleefd en ervaren heb. Uiteraard is het voor een ieder weer anders en zal iemand anders deze tocht op zijn of haar eigen manier beleven. Maar ik kan met zekerheid een ding schrijven. Als je het leuk vindt om te fietsen, een beetje doorzetter bent en een onvergetelijke ervaring wilt hebben, ga dan zeker een dergelijk avontuur aan. Het veranderd je blik op het dagelijkse leven.

Ik mis het nu al een beetje….
….het elke morgen ergens anders wakker worden
….het natte tentdoek achter op mijn rug als ik mijn tentje uit kruip
….het taaie broodje van dag ervoor naar binnen werken met een slok cola
….de Italiaanse druktemakertjes ’s morgens vroeg in de bar aan de koffie
….het slapen in een toiletgebouw compleet met alle geluiden van campinggasten
….het ’s morgens wakker worden op de fiets in de frisse buitenlucht
….mijn tentje opzetten, matje opblazen en slaapzak uit het foudraal halen
….de prachtige omgeving en plaatsen waar ik in en doorheen fiets
….het afzien op de zoveelste helling en de zweetdruppels op de stang van mijn fiets
….het noodweer bij Assisi en het aantrekken van de vochtige kleding de volgende morgen
….het zoeken naar wifi en een stopcontact om mijn telefoon op te laden
….op hoge snelheid de afdaling doen en het laveren om de gaten in het wegdek
….de cafe americano, de pizza’s en pasta’s en overheerlijke tiramisu
….maar bovenal alle onvergetelijke ontmoetingen met zoveel verschillende mensen !

Het contact met deze tot dan toe vreemden voor mij en het ontdekken van wat een ieder doet en beweegt is een fantastisch onderdeel van ook deze reis geweest. De leuke, lieve en mooie reacties die ik heb mogen krijgen van hen maar ook van familie, vrienden, kennissen en volgers van mijn blog zijn een grote steun voor mij geweest. De reacties kwamen binnen via mijn blog, contactformulier, mail, whatsapp, messenger, telefoon, facebook en face to face. Iedereen heel hartelijk bedankt hiervoor!

Inmiddels heb ik gisteren Rome al op de fiets gedeeltelijk bekeken en heb nog tot en met 9 oktober om de stad onveilig te maken.

Ik kreeg na het bereiken naast alle gelukwensen ook een toepasselijk liedje toegestuurd en dat is voor mij als muziekliefhebber een mooie afsluiting van dit verslag.

Klik hier

Ciao amici!

Donderdag 4 Oktober 2018

Calcata – Rome 45 kilometer gefietst

Veni, vidi, fietsie….

Vanmorgen afscheid genomen van Nando en zijn vriendin. Ik betaal hen voor de overnachting en na een echte Italiaanse koffie, stap ik op de fiets. Eerst nu nog maar even bij daglicht het oude Calcata bekijken. Het is een dorpje dat op spectaculaire wijze boven op een steile rost geplakt staat. Wandelend kan het het beste bezocht worden in verband met de smalle steile straatjes. Ik loop er volledig alleen rond en kan alles daardoor op mijn gemakkie bekijken.
Weer op de fiets een laatste arrivedecci tegen de juffrouw van de bar, waar het avontuur van gisteravond begon.


De route is opnieuw ‘hilly’ en er moeten toch aardig wat hellingen overwonnen worden. Vergis je niet als er geschreven wordt dat de Assisi route minder zwaar is als de Toscane route. Dat zal zo zijn, maar dat deze route licht is, kan ik niet bepaald zeggen. Dus maak je borst maar nat als je zelf ook naar Rome wilt gaan fietsen.
Langzaam begint Rome in de verte zichtbaar te worden en het is meteen merkbaar. Zwervers, enorme hoeveelheden afval langs de kant van de weg en vage figuren bij de entree van de supermarkt. En o ja, een chagerijnige cassiere. Maar ja, hoort er allemaal bij.

Ik volg de Reitsma aanwijzingen naar de camping Flaminio village, maar stuit op het in Italie veel gebruikte knaloranje afzet gaasdoek. Na vier keer heen en weer gefietst te zijn, zie ik toch echt geen doorgang naar de camping. Eerst probeer ik nog om te fietsen, maar dat gaat ook niet. Dan maar bellen. Ja…. Ik moet de oranje afzettingen maar verwijderen en dan op de weg klimmen naar de camping. De bordjes naar de camping volgen ( zoals Reitsma afraad) is een soort kamikaze actie, want de weg waar je dan op terecht komt is een drukke snelweg vol met langsrazende auto’s.


Ik verwijder een stuk oranje afrastering en klauter met fiets en al door een greppel. Het tillen van de fiets met bepakking over de hoge betonnen rand lukt mij maar net. De ingang van de camping is zo’n 150 meter verderop aan de drukke weg. Tot op het laatst wordt het me niet gemakkelijk gemaakt om mijn einddoel te bereiken. Maar… Ik ben in Rome! Veni, vidi, vici! Ik kwam, ik zag , ik overwon. (Uitspraak Julius Ceasar in het jaar 24 voor Christus) en in mijn uitvoering: Veni, vidi, fietsie. (John Visser, Rome 13.55 uur 4 oktober 2018)

Ciao amici!

Woensdag 3 Oktober 2018

Massa Martana – Calcata 111 kilometer gefietst

Lucky Luke….

Voordat ik mijn relaas over woensdag 3 oktober schrijf moet ik echt nog even terug naar de vorige avond. Ik sta dus met mijn tentje als enige gast van de minicamping bij agriturismo Orsini. Om 19.30 gaat het restaurant Gattopardo open en schuif ik aan bij een van de tafeltjes. Aan het plafond hebben ze hier tl-verlichting en een ventilator die herrie maakt. Op de televisie is Italiaans voetbal. Er loopt een kittige seveerster rond die ook mijn bestelling op neemt en als ze de spaghetti a la carbonara komt brengen blijkt het een enorm bord vol te zijn met spaghetti, zo lekker zoals ik nog nooit gegeten heb. En dan het toetje… Ik vraag naar tiramisu en de serveerster reageert enthousiast door zachtjes yes! te zeggen, breed te glimlachen en haar duim op te steken. En dat is niet zonder reden. De tiramisu die ik in een soort klein wekpotje krijg voorgeschoteld is van een drie Michelin sterren kwaliteit. Hier lik je je vingers bij af!
Dus ben je in de buurt van Massa Martana ga dan zeker eten bij dit restaurant. Il gattopardo di Cristallini Angela, Vic. Casa Fanello Massa Martana.

      

En dan Woensdag. Ik heb het gevoel over me dat het me te lang duurt voordat ik in Rome ben. Op de wegwijzers staat de plaatsnaam al een tijdje vermeld, maar het voelt alsof ik maar niet dichterbij kom. Het zijn volgens Reitsma nog 3 etappes en dat gaat mij toch te lang duren. Ik ga vandaag proberen zo ver mogelijk te komen ondanks alle in het boekje aangekondigde hellingen met stijgingspercentages tot 8 %. Ik ga vandaag Lucky Luke (stripheld en cowboy die sneller schiet dan zijn schaduw) op mijn manier immiteren. Ik ga sneller fietsen dan mijn schaduw en ga kijken waar de grens van het bereikbare ligt.
Op de route bekijk ik en passant het mooie plaatsje Amélia. Naar verluid de oudste stad van Umbrië.
De ene helling naar de andere volgt en inmiddels kunnen mijn benen wel bij het grof vuil, maar daar besteed ik nu even geen aandacht aan. Doorgaan, vooral doorgaan!
Door een wegomlegging richting Civita Castellana moet ik 12 kilometer extra fietsen en kom om 18.30 in Faléria waar ik een pizza eet en vraag of iemand misschien weet waar ik hier kan slapen. Er is op dit hele stuk namelijk geen camping. Hier is geen overnachtingsplek en ik besluit om verder te fietsen richting Calcata en dan wellicht mijn tentje in het wild op te zetten.
Inmiddels is het donker en ik bereik het oude centrum van Calcata. Bij de plaatselijke bar loop ik het terras op waar verschillende mannen met elkaar iets zitten de drinken. Ik groet, bestel een hazelnoot ijsje en een van de mannen spreekt mij aan. Hij is nieuwsgierig waar ik vandaan kom.
Hij spreekt zelf maar een enkel woord Engels, maar een van de andere mannen heeft 20 jaar geleden in Zwitserland gewoond en spreekt nog Duits. Ik vertel hem dat ik een slaapplek zoek en vraag of ik misschien hier op de vloer van het overdekte terras vannacht mag slapen.
Er wordt het een en ander in het Italiaans gewisseld en de man die mij als eerste aansprak biedt aan dat ik vannacht wel bij hem mag overnachten. Geweldig! In het donker fiets ik achter zijn auto aan naar zijn huis. Nando di Cosimo, zo heet hij, heeft een groot huis en beneden een complete verdieping voor mij beschikbaar. Dit wordt weer de eerste nacht dat ik in een gewoon bed slaap!


Nando heeft een vriendin (Daria) en zij maakt pasta klaar en onder het genot van een fles wijn proberen we zo veel mogelijk met elkaar te communiceren. Google translate wordt veelvuldug ingezet en het blijkt dat Dario muzikant is en onder andere de muziek gecomponeerd heeft voor verschillende films, die op het prestigieuze filmfestival van Berlijn te zien zijn geweest. Als ik duidelijk maak dat mijn oudste zoon ook op dat festival geweest is voor zijn werk is Nando dol enthousiast. Hij pakt zijn gitaar en begint geweldig gitaar te spelen. Ondertussen eten we hazelnoten en walnoten uit zijn eigen tuin. Wat een geweldige dag en wat een bijzondere avond. Eentje die ik zeker nooit meer zal vergeten. Ik voel me echt Lucky John !

Ciao amici!

Dinsdag 2 Oktober 2018

Assisi – Massa Martana 50 kilometer gefietst

Umbrië, het groene hart

Na de redelijk heftige dag van gisteren met alle regenval en onweer is het vanmorgen weer prima fietsweer.
Ik heb mij voorgenomen om vroeg in Assisi te zijn, want er wordt geschreven dat het er vreselijk druk kan zijn. Jaarlijks wordt de stad bezocht door zo’n 5 miljoen mensen. Tegen een uur of acht ben ik al bij een van de poorten en laat me langzaam op mijn fiets naar beneden rollen. Zo kan ik de stad goed bekijken zonder weer veel te hoeven klimmen. Eerlijk gezegd – en dat is volledig mijn eigen mening – valt mij de stad een beetje tegen. Het is overal mooi, maar eigenlijk net even te mooi. De stad is stuk gerestaureerd, ik mis authenticiteit. Op het centrale plein drink ik een americano en eet een marmelade croissant aan de bar met daarachter een zwaar opgemaakte en met opgespoten lippen uitgevoerde bardame. Ook stuk gerestaureerd….

         

Al rollend op mijn fiets bereik ik Sint Franciscus basiliek en maak onderweg de nodige foto’s.
Eigenlijk heb ik het met anderhalf uur wel gezien en vervolg mijn weg naar beneden terwijl in tegenovergestelde richting de eerste bussen met toeristen omhoog rijden. Die Franciscus heeft wat teweeg gebracht…
Nee, geef mij dan maar het kleine plaatsje Bevagna dat ik op de route tegenkom. Een mooi sfeervol stadje met wel de authenticiteit die een plaats moet hebben.
Er moet vandaag redelijk geklommen worden met lange hellingen van meerdere kilometers. Niet dat het pijn doet, maar ik moet toch wel op de pedalen. Ik rijd nu door het groene hart van Italië, zoals Umbrië genoemd word. Het is het kleine broertje van Toscane, maar zeker zo mooi.
Het is helder weer, dus ik kan kilometers ver kijken over het mooie Italiaanse land. Het is opnieuw een mooie dag en deze keer eens een gewone, rustige. Ook wel eens fijn.
Inmiddels begin ik Rome aardig te naderen en als ik op de Agriturismo met minicamping voorbij Massa Martana als enige campinggast mijn tentje heb opgezet, zie ik in het routeboek dat het nog drie etappes zijn naar Rome. In totaal nog circa 145 kilometer met nog wel redelijk wat klimwerk. Je bent niet zo maar van Nederland op de fiets in Rome….

Ciao amici!

Maandag 1 oktober 2018

Anghiari – Assisi. 95 kilometer gefietst

Never a dull moment….

Anghiari is zoals ik gisteren al schreef een bijzonder stadje. Tegen de berg op gebouwd met enorm steile straten. Ik fiets nog een keer langs de hoofdstraat die een stijgingspercentage van 13% heeft en als je boven aan het begin van de straat staat heb je een schitterend uitzicht en kan je de kaarsrechte weg kilometers ver in het landschap zien liggen.


Ik heb er weer zin in vandaag en voel me goed. In Citta di Castello zit ik achter een gammele gemeente computer even mijn mail te checken, de ambtenaren daar schrokken bijna van mijn vraag of er hier ook Wifi beschikbaar is. Ik mag wel even proberen op een computer in een hoekje, maar hoe internet werkt weet de man die mij helpt eigenlijk niet.
Als ik buiten kom is het licht beginnen te regenen en is het dus tijd voor mijn felgele regenjackie.
Ik wil vandaag naar Assisi en dat is toch wel een stukje fietsen. Zo’n dikke 90 kilometer, dus ik moet nu wel even de gang er in zetten. Van lichte regen is het inmiddels een regenbui geworden waar je echt nat van wordt en ik doe mijn schoenhoezen aan om mijn schoenen droog te houden.
De volgende vier uur rijd ik in de stromende regen op hoofdzakelijk tweebaans wegen waar de auto’s mij met 80-100 kilometer per uur voorbij rijden. Er ligt inmiddels zoveel water aan de zijkanten van de weg dat ik wel genoodzaakt ben om midden op de rijbaan te fietsen. Daarbij is het wegdek zo ontzettend slecht dat de gaten vollopen met water en het lastig is om normaal te fietsen.
Tussendoor loop ik – inmiddels als een verzopen kat – bar ‘Pink Panther’ binnen en bestel een americano en een tostie. Dat gaat er goed in.


Als ik circa 10 kilometer voor Assisi ben zie ik in de verte een fikse onweersbui en denk nog dat ik waarschijnlijk de andere kant op moet. Nou, dus niet. Ik kom er echt midden in terecht en het is echt noodweer. De hemelsluizen staan volledig open en de regen komt met bakken, 8 kuubs containerbakken, naar beneden. Links en rechts van me dondert en bliksemt het.
Het is nog 5 kilometer en ik krijg een beetje het Drs.P gevoel over me, (Troika hier, Troika daar) dat ik moet maken dat ik in Assisi kom.
Ik heb inmiddels drie keer een volle lading water in mijn gezicht gekregen, dat door auto’s opgeworpen word. Assisi kan ik inmiddels zien liggen en…. Nee,hè! Dat ligt wel heel erg hoog!
Ik ontkom er niet aan om in het alsmaar met grote hoeveelheden naar beneden komend water aan de beklimming te beginnen. Het water komt – en ik overdrijf niet – inmiddels als een snelstromende beek naar beneden. Het komt met golfjes diagonaal over de weg.
Aangekomen bij het grote parkeerterrein waar de toeristen met busladingen vol aangevoerd worden, zie ik een eettentje en stap naar binnen. Ik blijf al met voorbedachte rade op de deurmat staan, want het water stroomt van mij af. Als ik het elastiek van mijn mouw lostrek komt er – en ik overdrijf weer niet – een bierglas vol water uit mijn mouw stromen.
De hamburger die besteld heb is denk ik de slechtste hamburger die ik ooit gegeten heb. Opgewarmd in de magnetron en dat voor slechts 4,95.
De camping blijkt nog 3 kilometer verderop te zijn en helemaal boven op de berg. De moed begint mij nu toch wel een beetje in mijn nu toch drijnatte schoenen te zakken, maar klim toch maar weer op mijn fiets.
Ik weet van mijzelf hoe ik mij voel als ik het einddoel bereikt heb en onder een warme douche sta, dus daar houd ik me de komende drie kilometer aan vast.
Op de camping aangekomen ga ik mij eerst douchen en warmer aankleden, want inmiddels heb ik het koud gekregen. Dan tentje opzetten, matje opblazen, slaapzak er op en tassen in de tent. Klaar! Ook voor vandaag gaat weer op waar ik vaak tegen aan loop…. Never a dull moment.

Inmiddels zit ik op een geweldige plek in het restaurant van de camping. Pal tegenover een enorme schouw met houtvuur waarop de vleesgerechten klaargemaakt worden. Heerlijk warm en ik heb mijn natte schoenen zo dichtbij mogelijk gezet. Het was de moeite waard om hier naar toe te fietsen.

Ciao amici!

Zondag 30september 2018

Figline Valdarno – Anghiari. 85 kilometer gefietst

De pinda strategie…

Vanmorgen sta ik om 06.00 uur op want ik WIL vandaag verder, mijn mindset staat weer op volle kracht vooruit, wat er ook is of gebeurd.
Om 07.30 uur zit ik op de fiets en het is heerlijk fietsweer. Nu nog een beetje fris, maar dat vind ik prettig. Later op de dag zal het zo’n 26 graden worden.
De eerste hellingen voelen goed en dat geeft vertrouwen. De route door de Chianti-streek waar ik nu ben, is werkelijk schitterend. Wat een prachtige vergezichten.

Er zijn al veel fietsers op pad, veelal op racefietsen, en iedereen groet heel vriendelijk en sommigen roepen zelfs Bravo,Bravo naar me. Het doet me goed. De klim van 1,6 kilometer en 7% neem ik nu in 1 keer fietsend. De pijn op mijn borst door de Bronchitus is er nu niet en ik piep ook niet meer als een leeglopende skippybal. Het hoesten is er nog steeds en ik reken dat inmiddels tot mijn PSU ( Persoonlijke Standaard Uitrusting) en ik wil me daar nu even niet druk om maken.

Het is zelfs zo dat ik sinds tijden weer in een cadans kan komen en mijn ademhaling mooi gelijkmatig kan houden. Zo hoort het! Bij een plaatselijke bakker koop ik overheerlijjke broodjes die in olijfolie gedrenkt zijn met er bovenop kruiden. Het is zondag en ik wil mij niet weer laten verrassen door de hongerklop.
Het is echt een geweldige zondag, zo eentje die je in een doosje wil doen met een mooie strik er omheen.
Bij de plaats Capolona (bekend om de truffels) raak ik serieus even van ’t padje af, maar na 3,5 kilometer teruggereden te zijn denk ik ze weer allemaal op een rijtje te hebben. Toch lukt het even niet om de juiste weg weer te vinden en ik vraag het met behulp van het kaartje in het Reitsma boekje aan een Italiaan op een fiets. Hij wil het eerst uit gaan leggen, maar maakt dan een gebaar dat ik hem moet volgen. Hij rijdt zo’n 2 kilometer voor mij aan en wijst mij de afslag naar Falciano. Mille grazie! Hij maakt ook nog even met gebaren duidelijk dat ik het maar een beetje rustig aan moet doen. Hij weet dat het zo weer gaat stijgen…


Ik besluit eerst maar eens de lekkere broodjes op te gaan eten en dan te gaan klimmen. Er waren vier soorten en ik heb ze alle vier gekozen. Ze zijn inderdaad heerlijk, maar bij 1 broodje lijkt het er op dat de bakker de dennennaalden van zijn uitgevallen kerstboom uit 2015 op het broodje heeft gestrooid. Maar verder ok hoor.

De Italiaan had meer dan gelijk dat hij zei piano,piano! En gebaarde dat ik rustig aan moest doen. Vanaf nu tot het eind van de dag is het alleen maar serieus klimmen naar het dak van de Chianti. Ook hier geldt weer dat de omgeving prachtig is. Na Falciano is er volgens het boekje een camping waarvan vermeld wordt dat deze niet opvalt en dat ik moet letten op een houten naambord. Niet gezien dus, en daar kom ik kilometers verder klimmen achter. Dan maar doorrijden naar Anghiari dat een bijzonder stadje moet zijn en een mooi camping heeft.

Zo tegen vieren heb ik een geweldige afdaling en ik denk dat het gedaan is met het klimmen. Niet dus. Helling 9-10%. Pffff…Ik sta onder aan de helling stil en denk; nu is het tijd voor de pinda strategie. Deze strategie heb ik ontwikkeld op mijn tocht naar Barcelona en gaat als volgt. Ik pak een zakje pinda’s dat ik eigenlijk altijd wel bij me heb voor noodgevallen. Ga met mijn rug naar de helling staan en neem een handje pinda’s. Eet ze op en draai mij om naar de helling en neem deze in mij op. Keer hem vervolgens weer de rug toe. Dat doe ik in totaal 5 keer waarna ik inmiddels zoveel mentale kracht tegen de helling heb verzameld dat ik hem met gemak op rijd. De pinda strategie, je mag hem van mij overnemen, gratis en voor niets. Echt, het werkt.

Terwijl ik dit Schrijf zit ik te eten op een terras midden in het oude centrum van Anghiari, wat een bijzonder stadje. Dicht op elkaar gebouwde huizen aan smalle zeer steile straatjes.
Het is een zondag die zeker voor in de top tien van mooiste zondagen komt !

Ciao amici !

Zaterdag 29 September 2018

Figline Valdaro

Opa is dood. (Maar niet heus)

Zaterdagmorgen. Rustdag twee in Figline Valldaro. Ik word vanmorgen uitgenodigd door José, Paul en Gert om koffie te komen drinken. Het is direct weer gezellig en na de koffie mag ik in de auto mee met Paul en Gert om boodschappen te kunnen doen in het dorp. Dat is wel heel erg comfortabel!
Daarna eten en in en bij het zwembad rondhangen en bij mijn tentje buiten op mijn matje liggen.

Maar zoveel mogelijk rust pakken voor de komende dagen. Morgen heb ik een afstand van circa 60 kilometer in de planning staan en waarschijnlijk wordt dat de zwaarste etappe van deze reis gezien de hellingen die genomen moeten worden. Morgen Kop d’r veur en goan! Ik moet maar veel aan Mark Beamont denken die recent in 79 dagen rond de wereld is gefietst. Dat betekende voor hem elke dag zo’n 450 kilometer fietsen! Een onwaarschijnlijke prestatie. Ik heb hem getroffen bij ‘de fietser’ in Ede waar hij een lezing gaf over zijn record fietstocht. Een doodnormale vent als je hem ziet en spreekt, maar heeft alles tot ver achter de komma uitgedacht en onder controle. Petje af!

Dan nog even iets over het fietsen hier in Italië. En dit kan grotendeels ook over Frankrijk en Spanje gezegd worden.
Het fietsen in deze landen vergt toch wel enigszins een speciale techniek. Allereerst is het grootste deel van deze landen niet goed ingericht op fietsen. De wegen zijn vaak slecht tot zeer slecht en het fietspad is er dan wel en dan opeens niet meer, dan links en dan rechts van de weg en als het er al is wordt het vaak onderbroken bij zijwegen waarbij je dan van en op een hoge stoeprand moet zien te komen. Daarom rijd ik ook vaak op de weg omdat ik dan door kan rijden.
Het verkeer daarbij is vooral bij en in de steden dramatisch chaotisch. Het is dan zaak om zeer zelfverzekerd te rijden en heel duidelijk aanwezig te zijn. Je kunt het beste zo fietsen dat je enige ruimte voor jezelf opeist, anders wordt je van je sokken gereden. Duidelijke aanwijzingen geven wat je gaat doen en ik geef automobilisten ook vaak zelf met een armgebaar een seintje dat ze mij in kunnen halen. Daarmee houd ik zelf enigszins de regie en ze stellen het vaak ook op prijs. Vooral voor een bocht waarbij ik sneller zie of er tegemoetkomend verkeer is of niet.
Sommige automobilisten hebben dit ook echt nodig omdat die vaak treuzelend achter je blijven rijden hetgeen mij onrustig maakt. Er voorbij en doorrijden!
Ook rijd ik eigenlijk altijd met mijn licht aan en heb een felgekleurd shirt of jack aan. Voor in het donker rijden heb ik daarnaast ook nog de Highvisibility fietstassen, en reflectoren op banden, schoenen en pedalen.

Terug naar de camping. Als ik terug loop naar mijn tent kom ik langs glazen bakken met daarin visjes. Je kunt met je blote kakken in die bakken gaan zitten en de visjes gaan dan je dode huidcellen opeten.


Het zien van de vissen doet mij spontaan denken aan mijn vader die vroeger een grote fan was van aquaria en vijvers met vissen. Hij was lang geleden werkzaam in een meubelzaak in Groningen als bedrijfsleider. Uiteraard stond er in de winkel een enorm aquarium, maar hij had ook van spoorbielzen en vijverfolie een vijver in een van de showrooms gemaakt met daarin goudvissen. Er was ook een zwarte sluierstaart (goud)vis met van die bolle ogen. Ik denk dat je wel weet wat voor soort vis ik bedoel en we noemden deze zwarte vis ‘Opa’. Ik was toen een jaar of vijf en mocht op zaterdag wel eens mee naar de winkel en ging dan vaak even bij ‘Opa’ kijken. Op een of andere manier was is geboeid door de manier van zwemmen en het uiterlijk van de vis. Op een goede dag mocht ik weer een keer mee en aangekomen in de winkel was mijn vader direct bezig met klanten en rende ik naar de vijver om bij ‘Opa’ te gaan kijken. Tot mijn grote schrik zag ik ‘Opa’ dood op zijn rug in de vijver drijven en ik spurtte naar mijn vader die nog steeds druk in gesprek was met de klanten. Als ik binnen het gehoorbereik van mijn vader ben roep ik heel hard: Pa,Pa, Opa is dood, Opa is dood!! Mijn vader hoort dit, onderbreekt het gesprek en roept heel hard terug: Oh….spoel hem maar door het toilet!

Er was enige uitleg aan de klanten nodig, zul je begrijpen. Het verhaal heeft jarenlang binnen de familie voor hilariteit gezorgd.

Ciao amici!

Vrijdag 28 September 2018

Figline Valdaro

Ik kom hier voor mijn rust, rust, rust !

Het is mooi hier in Italië….. heerlijk weer, lekker eten en volop sfeer. Ik sta met mijn tentje op een rustig plekje op de camping en iets verderop staan Nederlanders met hun caravans.
Al snel kom ik met Paul,Gert en José in gesprek en word uitgenodigd om weer eens op een comfortabele stoel te kunnen zitten, compleet met verse koffie. Ik vertel wat ik doe en gedaan heb en we lachen om elkaars ervaringen. En ik krijg ook nog eens twee zakjes Nederlandse zoute drop voor mijn keel. Lief!


Ik denk dat ik vandaag maar eens een bezoekje ga brengen aan het zwembad en proberen om iets te veranderen aan mijn ‘Wielrennersbruin’. Het ziet er niet uit als ik m’n shirt uit trek.

Ik lijk op een Oreo koekje; bruin aan beide zijden en wit in het midden.


En ik kom hier voor mijn rust, rust, rust ! In 1979 was de televisie nog te overzien en waren Joop Doderer , Piet Bambergen en Joke Bruys te zien in een sketch waar Joop de manager speelt van het vakantiepark. Klik hier om de sketch te zien.
De manager van dit vakantiepark hier zit nu waarschijnlijk in zijn met airco gekoelde en met Italiaans design meubilair ingerichte kantoor achter zijn computer de statistieken van vandaag te bekijken. Prima hoor, we rijden gelukkig ook niet meer met z’n allen in een T-Ford.
Overigens was dat natuurlijk toch een geweldig vooruitstrevend idee van Henri Ford en ik weet niet of hij dat idee op de fiets heeft gekregen, maar er zijn diverse voorbeelden van mensen die al fietsend geweldige ideeën hebben gekregen.
Bijvoorbeeld bioloog Frans de Waal, die een stuk van zijn theorie over moreel gedrag (verzoening) onder apen op de fiets in elkaar puzzelde.
Scheikundige en nobelprijs winnaar Ben Feringa – ik woonde redelijk recent een lezing van hem bij – bedacht nieuwe moleculen op de fiets en Advocate Bénédicte Ficq werkt haar rechtszaken fietsend uit, pratend in haar smartphone.
Lernert & Sander, makers van de videoclips voor onder andere De Jeugd van Tegenwoordig verzinnen de ideeën ervoor op de fiets.

En terwijl ik bovenstaand zit te schrijven komt dezelfde Nederlandse vrouw langs lopen die ik gisteravond ook in het restaurant heb ontmoet en waar ik toen al het vermoeden van had dat zij een managementfunctie hier heeft.
Ik spreek haar aan en ze verteld dat ze inderdaad het management doet van alle horeca op het park en dat is nogal wat. Haar man is tot vorig jaar directeur geweest van de camping en zij geeft nu nog leiding aan tweehonderd medewerkers. Ze verteld mij veel ins – en outs die ik voor mijzelf zal houden, maar het is geen eenvoudige job. De laatste werknemer gaat ’s nachts om 03.00 weg en de eerste komt weer om 05.00 uur. Elke morgen heeft ze een hele rij van werknemers voor zich staan die allemaal wel wat hebben.
Ze verteld ook over het Italiaanse leven en dat ze hier al 26 jaar woont. Kinderen gaan in Italië 40 uur naar school en krijgen vanaf het eerste moment bergen huiswerk mee. De invloed van de maffia is ook goed merkbaar. Als je iets doet wat hen niet bevalt maken ze je redelijk eenvoudig koud.

Ik zal me dus netjes blijven gedragen, want ik heb geen zin om met mijn voeten in het beton gegoten te worden en in de rivier gegooid te worden. Misschien wel daardoor is er in Italië nog respect voor andermans spullen. De groenteboer laat zijn groente en fruit gewoon buiten staan tijdens de middagsluiting en terrasstoelen hoeven hier niet met kettingen vastgelegd te worden.

We hebben het ook nog over het massatoerisme dat sinds circa het jaar 2000 losgebarsten is, ik ben zeker niet de enige die – terwijl ik er zelf ook onderdeel van ben – er zich aan stoort. Bologna was wat dat betreft voor mij het dieptepunt van deze reis tot nu toe. Veel te veel mensen op een beperkte ruimte. Paul en Gert raken er ook niet over uitgepraat.

Dan de rest van de dag aan de rand van het zwembad liggen bakken. Eigenlijk niks voor mij en ik duik af en toe even het water in. Het is heerlijk rustig en prachtig weer. Een Italiaans meisje dat op een wel heel professionele manier baantjes aan het trekken is, blijkt kampioene van Toscane te zijn en is lid van de nationale zwemploeg. Ze kent uiteraard Naomi Kromowijojo en andere Nederlandse zwemmers.

Vanavond beneden in het dorp gegeten en fietsend de heuvel op gereden. Toch stiekem even voelen hoe de stand van zaken is. Boven in de bar van de camping staat een uitermate goede gitarist live te spelen, dus ik kom mijn avond ook wel weer door.

ciao amici !

Donderdag 27 September 2018

Florence – Figline Valdaro 45 km gefietst

Heb er de kracht niet voor…

Gisteravond gegeten in het restaurant van de camping Firenze. Een modern restaurant met een prima kaart en heel betaalbaar. Ik bestel een Aperol Spritz en een pizza en terwijl ik zit te wachten komen Cas en Loes aan het tafeltje naast mij zitten. We zijn direct met elkaar in gesprek en het blijkt dat zij ook fervente fietsers zijn en al op vele plekken met hun fietsen hebben rondgereden. Onder andere in Thailand, Laos en Cambodja en vele andere landen. Loes daarbij gewoon op haar Gazelle en Cas op een Trek fiets die al veel meegemaakt heeft. Nu zijn ze met hun camper Italië op die manier aan het verkennen. Het is door deze ontmoeting weer een gezellige avond.

Ik heb mij voorgenomen om het vandaag te gaan proberen om verder te fietsen. Ik neem dus de Assisi variant omdat deze lichter zou zijn, maar in het routeboekje staan aan het begin van deze etappe een aantal flinke hellingen vermeld. Verder is het zo dat deze laatste vierhonderd kilometer naar Rome niet veel campings op de route liggen. Na zo’n veertig kilometer is de camping Girasole in Figline Valdaro en dan pas weer een heel eind verderop is er een mogelijkheid voor een camping. Mijn strategie wordt om het aan te zien hoe ik mij op de fiets voel en dan of te stoppen in Figline Valdaro of als het goed gaat door te rijden naar de volgende camping.
Nu, daar hoef ik niet zoveel strategie op los te laten, want op het vlakke en tot 5% gaat het nog wel, maar op de hellingen met 8-10 % lukt het mij gewoonweg niet om fietsend omhoog te komen. Antibiotica is killing voor je conditie en dat merk ik dan nu ook meteen. Dan maar lopend en mijn fiets duwend omhoog. Over de helling van 2,8 Km 8-10% doe ik meer dan een uur.
Heel frusterend en ik baal van mezelf dat ik deze Bronchitus aan mijn fiets heb hangen. Heb ik weer… Maar pijn is tijdelijk en opgeven is voor altijd. Ik zou het mijzelf ook nooit vergeven om Rome niet gehaald te hebben.
Doorrijden naar de volgende camping is nu niet fijn en ook niet nodig. In mijn planning heb ik direct vanaf het begin al rekening gehouden met een eventuele tegenvaller en mijn vlucht terug voor 9 Oktober geboekt. Ook hoef ik niet perse al te veel dagen in Rome te zijn, dus ik moet mijn verstand gebruiken en nu toch weer op de rem trappen. Anders zou ik nog eens sterven voor Rome weer gezien te hebben :-)
Om bij de camping te komen loop ik ook de laatste 2,7 kilometer bergopwaarts. Deze camping is van dezelfde organisatie als camping Firenze en ook hier zijn er veel luxe voorzieningen, zoals een groot zwembad, winkels, diverse restaurants en goed sanitair. Het is er niet druk dus dat is extra fijn. Ik zit dit bericht dan ook te typen op het terras van de bar met leuke moderne muziek op de achtergrond. Zo is het natuurlijk wel vol te houden.

Ciao amici !

            

Woensdag 26 September 2018

Rustdag in Florence

The devil went down to Florence….

Camping Firenze is een moderne camping met alle voorzieningen aan boord. Normaliter moet ik niet zoveel hebben van dit soort campings omdat ze vaak een hoog Hidie-hi Hidie-ho gehalte hebben. Voor diegene die niet weet wat ik hiermee bedoel, dit komt uit een Engelse serie over een camping waar, als je elkaar tegenkomt verplicht Hidie-hi moet zeggen en de ander dan Hidie-ho. Er werd daar ook constant via een grote omroepinstallatie omgeroepen. Nu zo’n camping is dit dus niet. Er zijn moderne toiletgebouwen, er is een moderne winkel en restaurant en ga zo maar door. Een prima plek voor mij om nu een time-out te nemen.
‘S Nachts is de wind die ik ook al eerder ben tegengekomen hier gearriveerd en mijn tent staat te shaken op zijn grondvesten.


Vanmorgen vraag ik aan Louis en Laura die naast mij staan of ik hen wakker gehouden heb met mijn gehoest, maar dat is gelukkig niet het geval. Ook zij hebben last gehad van de wind.
Het zijn jongelui van een jaar of twintig die ook op de fiets rondtrekken en het is heel leuk om te zien dat ze veel plezier hebben.
De rest van de dag gebeurd er eigenlijk helemaal niets bijzonders, ik slaap drie kwart van de dag en hang een beetje rond op de camping. Ik heb gewoonweg de puf nu even niet om Florence in te gaan. Ik heb ook het idee dat de antibiotica het nu eerst even erger maakt, want ik voel mij niet happy.
Morgen wil ik wel weer opstappen voor een kort stuk naar Figline Valdamo. Eens kijken hoe dat zal gaan. Het is nog circa 400 kilometer naar Rome en dat zou moeten lukken omdat ik een ruim tijdschema heb.

P.s. Er heeft dus al veertien dagen een duiveltje op mijn bagagedrager met mij meegereden in de vorm van Bronchitus. En omdat ik veel met muziek bezig ben, hier de tekst van ‘the devil went down to Georgia’ van de Charlie Daniels band.
Voor mij geld dat the devil went to Florence en als je de tekst leest, houdt er dan rekening mee dat ik er een hekel aan heb als ze mij Johnny noemen en dat ik ook deze devil niet zal laten zegevieren.

Ciao amici !

The Devil Went Down to Georgia
Charlie Daniels
The Devil went down to Georgia,
He was looking for a soul to steal
He was in a bind, ‘cause he was way behind,
He was willing to make a deal
When he came across this young man
Sawing on a fiddle and playing it hot
And the Devil jumped up on a hickory stump and said,
“Boy let me tell you what:
I guess you didn´t know it, but I’m a fiddle player too,
And if you’d care to take a dare,
I’ll make a bet with you
Now you play a pretty good fiddle,
Boy, but give the Devil his due
I bet a fiddle of gold against your soul
‘Cause I think I’m better than you”
The boy said, “My name’s Johnny and it might be a sin,
But I’ll take your bet, you’re gonna regret,
‘Cause I’m the best there’s ever been”
Johnny, rosin up your bow and play your fiddle hard,
‘Cause hell’s broke loose in Georgia and the Devil deals the cards
And if you win you’ll get this shiny fiddle made of gold,
But if you lose, the Devil gets your soul!
The Devil opened up his case and he said, “I’ll start this show”
And fire blew from his fingertips as he rosined up his bow
And he pulled the bow across the strings and it made an evil hiss
Then a band of demons joined in,
And it sounded something like this
When the Devil finished, Johnny said,
“Well you’re pretty good old son
But sit down in that chair right there
And let me show you how it’s done!”
Fire on the Mountain, run, boys, run
The Devil´s in the house of the rising sun
Chicken in the bread pan a picking out dough,
Granny does your dog bite, “No, child, no”
The Devil bowed his head because he knew that he’d been beat
And he laid that golden fiddle on the ground at Johnny´s feet
Johnny said, “Devil, just come on back
If you ever want to try again,
I done told you once, you son of a bitch,
I’m the best there´s ever been”
He played,
Fire on the Mountain, run, boys, run
The Devil’s in the house of the rising sun
Chicken in the breadpan a picking out dough,
Granny will your dog bite, “No, child, no”