Vrijdag 21 september 2018   78 Kilometer gefietst

Bolletjesslikker….

Het was gisteravond een mooie avond en doordat de weggetjes nu toch lang en enigzins saai zijn, ben ik soms in gedachten verzonken. Hierdoor rijd ik twee keer verkeerd.
Daardoor kom ik in Fiesso terecht en omdat het 12.00 uur is en ik langs L’Osteria fiets besluit ik daar op het terras te gaan zitten om iets te eten. Er zitten ook werklui, waarvan ik denk dat ze stucadoors zijn en wegwerkers plus een tafeltje met locals. Dan moet het wel goed zijn. Er is geen kaart en de eigenaar noemt bij de andere tafels van alles op. Blijkbaar is er van alles mogelijk en hij komt ook bij mij vragen wat ik zou willen eten. Ik versta er echter op een enkel woordje geen snars van en nadat hij het nog een keer herhaalt zeg ik op willekeurige momenten Si! Ik laat me verrassen.
Er komen steeds meer werklui bij en al gauw zit het helemaal vol. De ‘primero’ is een heerlijk bord met pasta.
Alhoewel ik Duits, Engels, enigzins Frans en Zweeds spreek en versta, is Italiaans toch wel weer iets anders. Het gaat ook razendsnel zoals ze spreken. Ik irriteer me een beetje aan mezelf dat ik me niet beter verstaanbaar kan maken, maar goed misschien nog eens een cursus volgen.
De ‘secunda’ is gegrilde biefstuk met gebakken aardappeltjes, ook prima en ik heb weer brandstof voor de komende kilometers. Nog 17 naar Ferrara. Bij het afrekenen moet ik slechts 10 euro betalen en dat is inclusief een fles water en een espresso lungo. Dat is nog eens een verrassingsmenu!

De Po-vlakte laat naar mijn mening het rauwe en echte Italie zien. Er staan redelijk veel oude verlaten gebouwen en het is allemaal niet zo gelikt. Het echte leven. Doordat ik toch al redelijk veel gereisd heb en daarbij op veel verschillende plekken geweest ben, die lang niet allemaal de schoonheidsprijs verdienen, heb ik wel geleerd om het te nemen zoals het is en de realiteit onder ogen te zien. Je kunt dan zelfs op minder mooie plekken genieten van het leven aldaar.

Dan opeens zie ik het bordje met de aanduiding van de rivier de Po. Het klinkt misschien vreemd maar op een of andere manier heb ik het gevoel dat dit wel een speciaal moment is. Ik steek de rivier de Po over! Het zal wel aan mij liggen. Maar de oversteek wordt extra speciaal als ik bij de brug aan kom. Deze wordt op dit moment gerenoveerd, ik probeer lopend over de brug te gaan, maar word nu toch echt tegengehouden en teruggestuurd. Achter mij zijn inmiddels ook 4 jongens aan komen fietsen die ook per fiets op reis zijn. Een er van blijkt ook Italiaans te spreken en we worden met ons vijfen naar een zijweggetje richting de rivier gestuurd. Daar is aan de oever een provisorisch pontje dat ons overzet. Het bootje van circa 5×3 meter zit propvol met mensen en fietsen en aan de overkant staan zeker 50 mensen te wachten die ook allemaal over moeten. Aan de overzijde is de helling om naar boven te komen zo steil dat een van de jongens met fiets en al uitglijd en zich flink bezeerd.

       
We hebben elkaar dus zojuist ontmoet en besluiten gezamenlijk naar Ferrara te rijden. Onderweg verteld een ieder wie hij is en waar we naar toe gaan. Het zijn twee Kroaten, Vlad en Artur die samen fietsen en twee Duitsers, Sebastian en Philipp. Toffe gasten en de Kroaten overnachten enkel in het wild. De Duitsers hebben nu 4 dagen van ieder 170 km gefietst en zitten er een beetje doorheen. Ook hier komt het achterwerk ter sprake….
We komen met de groep Ferrara binnenrijden en zoals in elke Italiaanse stad breekt direct de verkeerspleuris uit. Ik word – welliswaar zachtjes – terloops aangereden door een bestelbus. Mijn tassen vangen het gelukkig op. De chauffeur zit eerst op zijn Italiaans flink te gebaren, maar komt als we met de groep aan de kant staan toch even vragen of ik er niets aan overgehouden heb en hij biedt zijn excuus aan.
We maken nog even een groepsselfie en de groep splitst zich op. Ciao!

Ik ga op zoek naar de camping die zo’n 3 kilometer buiten de stad is. Ik heb mij voor deze reis redelijk goed ingelezen en er werd gemeld dat er op de camping veel muggen zouden zijn. Nou, dat klopt. Binnen 1 minuut ben ik drie keer gestoken en eerst maar naar het centrum om muggenspray te halen.

Het centrum van Ferrara verrast mij vanaf de eerste straat waarover ik binnenrijd. De stad heeft vele straten die volledig bestraat zijn met kleine keitjes. Het fietst voor geen meter en het lijkt wel een mini Parijs – Roubaix, maar het staat sfeervol. In de stad staan veel massieve stoere gebouwen uit een ver verleden. Prachtig! Ik heb het gevoel dat ik in 1 groot kasteel rondloop.
Ik koop er de muggenspray en een pak zakdoekjes en kom dan een pandje tegen waar ‘Sweetea’ verkocht word. Ik interpreteer het als koude thee met allerlei smaakjes en eventueel aangevuld met bolletjes met daarin weer een ander smaakje. Dat moet ik proberen! De thee wordt gemixt en geshaked met het smaakje en de bolletjes worden er aan toegevoegd die naar de bodem van de beker zakken. Ik heb dit nog niet eerder gezien.
Door het plasticje dat boven op de beker gedaan wordt, prik je een dik rietje, waarmee je de thee drinkt, maar waar af en toe ook de bolletjes door naar binnen floepen. Ik kan mij nu goed voorstellen hoe het is om een bolletjesslikker te zijn. Het is wel een bijzondere ervaring.

Ferrara wordt de meest fietsvriendelijke stad genoemd en er zijn inderdaad opeens opvallend veel fietsen in de stad. In de praktijk komt het er op neer dat het in het centrum gewoonweg 1 grote chaos is van fietsers en voetgangers door elkaar heen. Iedereen zoekt een gaatje om doorheen te komen. Een soort Fred Oster show van vroeger met de marmottenbak, waarbij een marmot zich door een bak met obstakels naar een gat moest zien te wurmen. Maar gezellig hoor!

Op de camping word gewaarschuwd voor fietsendiefstal en ik heb de sleutel gekregen van een box waar ik mijn fiets vannacht veilig kan stallen. Anders rijdt er morgen een of andere vage pizzabakker op mijn idworx….

Midden op het centrale plein staat een Porsche Boxster cabrio geparkeerd. Even foto’ s maken samen met mijn fiets. Als er twee van die mooie Italiaanse mannetjes aankomen lopen, stappen zij in de auto. Ik stel nog voor om te ruilen, maar ze lachen enkel. Als het Elvis Presley was geweest die ik was tegengekomen, had hij het zeker gedaan. Die gaf auto’s weg, dat was pas een vent.

Ciao amici!

Als je wilt reageren vind ik dat leuk. Je krijgt altijd antwoord.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *