• Zondag 23 september 2018

Etappe Bologna – Loiano. 51 kilometer gefietst

Fishermans Friend dag…

Ik word vanmorgen wakker met het gevoel dat Rome nog ontzettend ver weg is, terwijl het lijkt dat ik al maanden van huis ben. Sinds gistermiddag zit ik er even doorheen.
En als het een keer even niet zo goed gaat, dan is dat ook onderdeel van het geheel waarover geschreven kan worden. Misschien hebben andere (fiets) reizigers er ook nog iets aan om dit te lezen. Reizen – en zeker op deze manier – is nu eenmaal van tijd tot tijd hard werken.
De combinatie van het te weinig en te laat eten, de enorme drukte in Bologna , het alleen op pad zijn en mijn vermoeidheid maken het dat ik het even helemaal gehad heb.

Niets menselijks is mij vreemd, zo ook dit.

Het is natuurlijk een luxeprobleem waar ik nu even mee zit, want ten eerste heb ik hier zelf voor gekozen en ten tweede heb ik altijd de mogelijkheid om te stoppen en op de trein te stappen naar huis. Maar dat gaat deze jongen niet doen.
Want op dit soort momenten denk ik aan mensen die echte serieuze problemen hebben en zich daar dan ook zelf uit moeten zien te ‘vechten’. Een van de meest extreme voorbeelden hiervan is het verhaal van Viktor Emil Frankl, die het boek ‘De zin van het bestaan’ heeft geschreven. Hij beschrijft hierin zijn ervaringen als gevangene in een concentratiekamp en de manier waarop hij daarmee omgegaan is en het overleefd heeft. In mijn eigen woorden gezegd word uit het boek duidelijk hoe ver een mens kan gaan in zijn overlevingsdrang..
Misschien wel een te ver gaand voorbeeld nu, maar toch. Het helpt mij vaak om op dit soort dagen als vandaag de kop niet te laten hangen.
Ik begin met het opnieuw maken van een planning van hier naar Rome. Daardoor krijg ik overzicht hoe lang ik nog moet, hoe ver en waar ik nog een rustdag kan nemen. Dat geeft rust in het hoofd.
Ten tweede werkt het voor mij goed om op zo’n moment net even iets meer aandacht te geven aan mijn persoonlijke verzorging. Weer zo’n extreem voorbeeld: ik heb een keer een verhaal gelezen over een Britse gegijzelde. Hij had zich vanaf het allereerste moment voorgenomen om zichzelf zo goed mogelijk te blijven verzorgen. Dat heeft hem veel houvast gegeven.
Ik douche me dus net even langer, scheer mijn baard en mijn haar, trek de netste kleding aan en pak zorgvuldig mijn spullen in.
Een derde ding heb ik nu even niet onder controle. Door de vermoeidheid lijkt het alsof ik een heel pakje Fishermans Friend in een keer achterovergeslagen heb. Sterk spul hoor, dat Fishermans Friend!
Maar daar heb ik mijn zonnebril dan voor en Barry White.

Met een voor mij speciale song van hem in mijn hoofd stap ik op de fiets en begin aan de etappe. Eerst nog een keer door Bologna, waar ik midden in een massa mensen terecht kom die allemaal met hetzelfde T-shirt aanlopen: ‘race for the cure’ een actie om geld op te halen voor kankeronderzoek.


Ik koop ook eenzelfde t-shirt en wil deze dag en etappe graag opdragen aan Paul Koerhuis, de veel te vroeg overleden man van een goede vriendin van mij. Dat geeft mijzelf ook weer kracht om de etappe aan te gaan en alles in perspectief te zien. Paul was een prima vent en is er helaas niet meer. Maar… Je bent pas echt dood als mensen niet meer aan je denken.

De etappe zelf is prima te doen met alleen veel venijn in de staart. Eerst 21 kilometer vals plat en dan een tamelijk pittige beklimming naar Loiano. Net voor deze beklimming koel ik mijn voeten nog in een snelstromend beekje.

Het is vandaag weer ontzettend warm, tegen de veertig graden en die koperen ploert denkt volgens mij dat ik een ei ben dat gebakken moet worden. Pffff… Het klimnen gaat mij ook moeilijk af omdat ik simpelweg nog steeds niet genoeg lucht binnen krijg. Maar goed, na een aantal keren gestopt te zijn, bereik ik Loiano , waar ik vannacht op een prachtige plek overnacht.


Bij het plaatselijke eetcafe eet ik nog een pizza en drink een glas wijn. Proost, Paul!

Ciao amici!

9 antwoorden
    • john
      john zegt:

      Hey Piet! Grazie, komt goed. Moet wel heel gebeuren wil ik opgeven. Ook al moet ik er kruipend komen. Maak jij er voor jezelf ook een goede dag van. groeten John

      Beantwoorden
  1. René
    René zegt:

    Hi John, mooie plek. Stond ik kleine 3 maanden geleden ook. Geniet van je ontbijt morgen! Is erg goed daar. En lieve mensen! Kan me voorstellen dat je het even zwaar hebt. Combi klimmen en hitte is killing. Veel drinken dus en mineralen aanvullen. Tip: Gatorade. Te koop bij Coop in Loiano. Ik nam na afloop van elke rit ook min 20g extra eiwit in vorm van pot Skyr. Dat helpt bij het herstel van je spieren s’nachts. Klimmen is spieren kapot maken. De rit naar Florence is op en neer maar prachtig. De eerste lanen met cipressen. Geniet vooral! Het lange afstand fietsen is slechts 50% fysiek. De rest zit tussen de oren. Rome is dichterbij dan je denkt! Ga je via Assisi? Heb ik wel gedaan. Erg fraai en iets minder zwaar. Veel plezier met deze onvergetelijke reis. Ik mis het nog elke dag…

    Beantwoorden
    • john
      john zegt:

      René , even een vraag. na Florence kan ik kiezen of over Siena of over Assisi. Jij hebt de Assisi variant gereden begrijp ik. Deze variant is minder zwaar dan over Siena ? Zo begrijp ik het althans en ik moet nu toch naar mijn lichaam gaan luisteren. Ciao

      Beantwoorden
      • René
        René zegt:

        Goedemorgen John, Lekker ontbeten en genoten van het uitzicht? Kon je de Alpen nog zien liggen? Ik heb inderdaad de Assisi route gefietst. Hoewel ik met heel fit voelde heb ik hiervoor gekozen ivm de hitte. Ik fietste begin juli en het was 34gr. Veel klimmen leek me niet verstandig. Overigens wilde ik Assisi zien. De Assisi route is weliswaar iets langer maar dat weegt niet op tegen het vele klimmen via Siena. Mijn reis verliep na Loiano als volgt: Loiano -Firenze (camping Firenze). Firenze – Figline (korte rit ivm hitte. Ik had toen mijn eerste en gelukkig enige slechte dag ivm hitte). Figline – Anghiari (via lichtere variant ivm hitte). Anghiari – Assisi (goed te doen in 1 dag!). Assisi – Massa Martana (korte etappe zodat ik in de ochtend Assisi kon bekijken, lekker rustig). Massa Martana – Civita Castelana. Civita C – Rome. Mocht je niet heel fit zijn mijd dan zoveel mogelijk klimmen. Maar je ontkomt er niet aan. En eet veel! Hongergevoel en dorst hebben betekent meteen 30% minder prestatie! Maar ik heb het gevoel dat jij met een week in Rome zit. En dan denk je; was ik nog maar onderweg. Rome bereiken is mooi maar betekend ook het einde van een avontuur. Succes! PS lekkere koffie en keuken op passo della Futa! Ik reed de etappe die je nu tijd op een zondag en werd regelmatig bijna van de sokken gereden door motorrijders die me met 180kmh passeerden… Gr. René

        Beantwoorden
        • john
          john zegt:

          Rene, dank je voor het snelle en uitgebreide antwoord. Ik neem morgen in Florence de beslissing.
          P.s. Ik ben vandaag enkel een stel uit Zwitserland op een Vespa tegengekomen en geen enkele motor. :-)
          Groeten, John

          Beantwoorden
    • john
      john zegt:

      Bedankt Pa voor de scherpe opmerking, als je zo aan het fietsen bent weet je al snel noet meer dewelke dag en datum het is. Best prettig moet ik zeggen. ik zal het in het bericht veranderen. groeten!

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *