Maandag 24 september 2018

Loiano – San Piero a Sieve      49 Km gefietst

Storm…

Gisteravond dus mijn tent opgebouwd op de tot nu mooiste plek van deze reis. Maar al gauw begint het te waaien en niet zo zuinig ook. Ik ga me opfrissen in de badkamer die mij toegewezen is en blijf daar lang hangen omdat daar het wifi signaal op te vangen is. Als ik aan het eind van de avond naar buiten ga, is er een echte storm losgebroken. Mijn inschatting is dat het zeker windkracht 6-7 is en mijn tent krijgt de volle laag. Hij staat diagonaal aan de grondpennen te rukken. Ik probeer toch nog even om er in te gaan liggen, maar dit is echt niet te doen. Ik ben niet bang uitgevallen, maar dit is gewoonweg gevaarlijk. Er staan bomen vlak naast me en die wil ik liever niet over mij heen krijgen.
Ik pak mijn hele handeltje in het donker met enige moeite bijelkaar, breek de tent af en verplaats me weer naar de badkamer, waar ik besluit de nacht door te brengen.

De volgende morgen uitgeleide gedaan door de lieve eigenaren van de B&B en ik begin aan mijn nieuwe dag.
Het is vanaf het begin klimmen geblazen en dat zal de hele etappe zo blijven.
Even een opsomming van het klimmen:
800 Mtr 9-11 %
2100. Mtr. 5-8 %
1300. Mtr. 4-5 %
1600. Mtr. 5-7 %
600. Mtr 5. %
800. Mtr. 3-5 %
600. Mtr. 5-8 %
3000. Mtr. 1-3 %
150. Mtr. 13 %
En dan alle klimmetjes die niet in het boekje staan, maar er wel zijn. Met een fiets en bepakking van in totaal ca. 40 kilo, moet je af en toe flink aan de bak.
Het weer is totaal anders en zeker 15 graden koeler als gisteren. De zon laat zich niet zien en dat scheelt enorm in mijn klimcapaciteit. Nu fiets ik de meeste hellingen aan 1 stuk door naar boven, terwijl dat gisteren bij lange na niet lukte.

Wat ik erg irritant vind zijn de ‘ hellingvliegen’ zoals ik ze noem. Bij bijna elke helling, waarbij je wel even genoeg aan jezelf hebt komen die vliegen om je hoofd heen suizen. Ze hebben last van ADHD en tikken steeds heel snel je hoofd even aan. Het helpt niet om van je af te slaan, want daar zijn ze veel te snel voor. Als je de top bereikt hebt, verlaten ze je en vliegen volgens mij als de donder weer naar beneden om een andere fietser te gaan pesten.

Voor mijn keel heb ik vandaag een soort winegums in de aanbieding. Dat zijn van die snoepjes waarvan je denkt dat je op stukjes borstimplantaat zit te kauwen. Maar ze zijn nu wel lekker.

De route is prachtig. Ik hou er van om in een dergelijke omgeving te fietsen. De bergen hebben soms iets mystieks met de laag hangende bewolking. Het is leuk om in een van de barretjes waar de tijd heeft stil gestaan een koffie te drinken en de Italianen te aanschouwen.


Al vroeg in de middag bereik ik de camping in San Piero a Sieve. Prima, kan ik rustig aan doen. Wel heb ik op de fiets zitten denken om mijn plan qua route te veranderen. Morgen rijd ik naar Florence en vanaf daar zijn er twee opties om Rome te bereiken volgens Reitsma. 1 over Siena en 2 over Assisi. Ik had eigenlijk het plan om de zwaardere route over Siena te nemen, maar ik heb die mooie stad al twee keer gezien plus dat mijn lichaam toch nog steeds blijft protesteren. Ik kom maar niet van het hoesten en snotteren af. Misschien dan toch maar over Assisi waar ik nog niet geweest ben. In Florence neem ik de beslissing.

Ciao amici !

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *