Zaterdag 29 September 2018

Figline Valdaro

Opa is dood. (Maar niet heus)

Zaterdagmorgen. Rustdag twee in Figline Valldaro. Ik word vanmorgen uitgenodigd door José, Paul en Gert om koffie te komen drinken. Het is direct weer gezellig en na de koffie mag ik in de auto mee met Paul en Gert om boodschappen te kunnen doen in het dorp. Dat is wel heel erg comfortabel!
Daarna eten en in en bij het zwembad rondhangen en bij mijn tentje buiten op mijn matje liggen.

Maar zoveel mogelijk rust pakken voor de komende dagen. Morgen heb ik een afstand van circa 60 kilometer in de planning staan en waarschijnlijk wordt dat de zwaarste etappe van deze reis gezien de hellingen die genomen moeten worden. Morgen Kop d’r veur en goan! Ik moet maar veel aan Mark Beamont denken die recent in 79 dagen rond de wereld is gefietst. Dat betekende voor hem elke dag zo’n 450 kilometer fietsen! Een onwaarschijnlijke prestatie. Ik heb hem getroffen bij ‘de fietser’ in Ede waar hij een lezing gaf over zijn record fietstocht. Een doodnormale vent als je hem ziet en spreekt, maar heeft alles tot ver achter de komma uitgedacht en onder controle. Petje af!

Dan nog even iets over het fietsen hier in Italië. En dit kan grotendeels ook over Frankrijk en Spanje gezegd worden.
Het fietsen in deze landen vergt toch wel enigszins een speciale techniek. Allereerst is het grootste deel van deze landen niet goed ingericht op fietsen. De wegen zijn vaak slecht tot zeer slecht en het fietspad is er dan wel en dan opeens niet meer, dan links en dan rechts van de weg en als het er al is wordt het vaak onderbroken bij zijwegen waarbij je dan van en op een hoge stoeprand moet zien te komen. Daarom rijd ik ook vaak op de weg omdat ik dan door kan rijden.
Het verkeer daarbij is vooral bij en in de steden dramatisch chaotisch. Het is dan zaak om zeer zelfverzekerd te rijden en heel duidelijk aanwezig te zijn. Je kunt het beste zo fietsen dat je enige ruimte voor jezelf opeist, anders wordt je van je sokken gereden. Duidelijke aanwijzingen geven wat je gaat doen en ik geef automobilisten ook vaak zelf met een armgebaar een seintje dat ze mij in kunnen halen. Daarmee houd ik zelf enigszins de regie en ze stellen het vaak ook op prijs. Vooral voor een bocht waarbij ik sneller zie of er tegemoetkomend verkeer is of niet.
Sommige automobilisten hebben dit ook echt nodig omdat die vaak treuzelend achter je blijven rijden hetgeen mij onrustig maakt. Er voorbij en doorrijden!
Ook rijd ik eigenlijk altijd met mijn licht aan en heb een felgekleurd shirt of jack aan. Voor in het donker rijden heb ik daarnaast ook nog de Highvisibility fietstassen, en reflectoren op banden, schoenen en pedalen.

Terug naar de camping. Als ik terug loop naar mijn tent kom ik langs glazen bakken met daarin visjes. Je kunt met je blote kakken in die bakken gaan zitten en de visjes gaan dan je dode huidcellen opeten.


Het zien van de vissen doet mij spontaan denken aan mijn vader die vroeger een grote fan was van aquaria en vijvers met vissen. Hij was lang geleden werkzaam in een meubelzaak in Groningen als bedrijfsleider. Uiteraard stond er in de winkel een enorm aquarium, maar hij had ook van spoorbielzen en vijverfolie een vijver in een van de showrooms gemaakt met daarin goudvissen. Er was ook een zwarte sluierstaart (goud)vis met van die bolle ogen. Ik denk dat je wel weet wat voor soort vis ik bedoel en we noemden deze zwarte vis ‘Opa’. Ik was toen een jaar of vijf en mocht op zaterdag wel eens mee naar de winkel en ging dan vaak even bij ‘Opa’ kijken. Op een of andere manier was is geboeid door de manier van zwemmen en het uiterlijk van de vis. Op een goede dag mocht ik weer een keer mee en aangekomen in de winkel was mijn vader direct bezig met klanten en rende ik naar de vijver om bij ‘Opa’ te gaan kijken. Tot mijn grote schrik zag ik ‘Opa’ dood op zijn rug in de vijver drijven en ik spurtte naar mijn vader die nog steeds druk in gesprek was met de klanten. Als ik binnen het gehoorbereik van mijn vader ben roep ik heel hard: Pa,Pa, Opa is dood, Opa is dood!! Mijn vader hoort dit, onderbreekt het gesprek en roept heel hard terug: Oh….spoel hem maar door het toilet!

Er was enige uitleg aan de klanten nodig, zul je begrijpen. Het verhaal heeft jarenlang binnen de familie voor hilariteit gezorgd.

Ciao amici!

4 antwoorden
  1. Piet Pieters
    Piet Pieters zegt:

    John hoop dat de rustdagen je goed hebben gedaan en de antibiotica je lichaam goed doen. De laatste kilometers fiets je zeker uit, je schrijft weer leuke verhalen, groet uit het Zwarte Woud van Piet

    Beantwoorden
  2. José
    José zegt:

    Hallo John, wat kan jij leuk schrijven!
    Leuk je ontmoet te hebben en je vrolijke verhalen te horen.
    Jammer je vanochtend niet meer te hebben getroffen maar begrijp dat je vroeg op pad bent gegaan!
    Sterkte met je longen en het hoesten! en succes naar de eindstreep!!
    Ik volg je, hartelijke groetjes van Paul, Gert en José!!

    Beantwoorden
    • john
      john zegt:

      Hallo José, Paul en Gert. Ik was vanmorgen om 06.00 uur wakker en zat om 07.30 uur op de fiets. Dank jullie nogmaals voor de gezelligheid en steun! Nog veel plezier op jullie reis! ciao John

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *