Met de Pony Express van Puno naar Cuzco

Het is ’s morgens vroeg al een drukte van belang op het busstation van Puno en ik ben op zoek naar de bus die mij naar Cuzco zal brengen. Bussen rijden af en aan en worden door een schreeuwende Peruaan naar de plek geleid waar passagiers kunnen instappen en de laadruimtes volgeladen worden met een zeer gevarieerde vracht van lokale producten, kippen in provisorisch geknutselde kooitjes, delen van huisraad en keukengerei.

Ik kijk nog eens om mij heen en mijn blik valt op een bus met als bestemming Cuzco. De eerste aanblik geeft mij het gevoel dat dit voertuig rijp is voor de sloop en hij ziet er uit als een touringcar met al een zeer lang en intensief leven achter de rug. De lila kleurige lak is afgebladderd, de banden zijn spekglad en de ramen zitten los in de sponningen, waarbij getracht is met vele rollen cellotape ze nog enigszins een geheel te laten zijn met dit rollende wrak. Met grote letters staat er “Pony Express” op de zijkant van de bus en ook dat geeft nou niet een gevoel van “Yes!”

Pony Express…

Mij realiserend dat de normen in een dergelijk land als Peru toch duidelijk lager ligger dan in ons land, stap ik toch maar in en neem plaats op de stoel waarvan de vullingen volledig versleten zijn. Mijn rugzak ligt in de laadruimte tussen de andere vracht en nadat iedereen is ingestapt vertrekt de bus richting Cuzco. Direct is goed voelbaar dat de schokbrekers of volledig versleten zijn, of dat ze volledig ontbreken en ik bereid mij voor op een intensieve reis. Maar goed, we rijden en daar ben ik blij mee, hoewel deze blijdschap niet van lange duur is. Al na 5 minuten stopt de chauffeur bij een van de rommelige en van motorolie doordrenkte werkplaatsjes, waarna er iemand onder de bus verdwijnt om waarschijnlijk nog even een klein probleempje op te lossen.

Bushalte…of wat daar op moet lijken

De reis zal waarschijnlijk zo’n 8 uur gaan duren, maar daar denkt de chauffeur – getuige zijn rijstijl – blijkbaar geheel anders over. Met hoge snelheid rijdt hij als een kamikaze piloot door het drukke verkeer, waarbij inhaalmanoeuvres die normaliter onmogelijk zouden moeten zijn, zonder ook maar met zijn ogen te knipperen uitgevoerd worden.

We rijden door de Altiplano langs maïs- en quinoavelden naar de stad Juliaca waar gestopt wordt bij het plaatselijke “tankstation” dat bestaat uit een fietskar met daarop talrijke jerrycans met diesel die een voor een geleegd worden in de tank van de bus. Ondertussen wordt de laadruimte verder gevuld met van alles en nog wat en ik stap toch maar even uit om te checken of mijn rugzak nog wel aan boord is.

Tankstation…

Het grote voordeel van deze busreis is dat je geleidelijk kan wennen aan de hoogte en dus minder snel last hebt van hoogteziekte. We vervolgen onze weg door het gebied waar eens de Pukuracultuur heerste en komen over de 4300 meter hoge pas La Raya.

Ondanks dat mij verzekerd is dat de bus een of twee keer zal stoppen zal dit in totaal 19 keer worden, waarbij bij elke stop mensen in en uit stappen op plekken waarvan lijkt dat er in de wijde omtrek geen enkel teken van enige civilisatie is. Tijdens een van deze stops stapt er een vrouw in die in de prachtig gekleurde Peruaanse kleding gehuld is. Langs haar voorhoofd gebonden en hangend op haar rug draagt ze een even veelkleurig doek met inhoud. Als ze mij passeert ontwaar ik een wel heel weeïge lucht die de bus binnen de kortste tijd in zijn geheel vult. Al snel begrijp ik waar deze lucht van afkomstig is. De vrouw heeft de doek in het gangpad opengevouwen en ik zie grote stukken gebraden geit liggen, die ze met een groot hakmes in kleine porties hakt. De meegebrachte boterhamzakjes worden door haar hiermee gevuld en menig busreiziger koopt voor een paar Sol een zakje van haar. Ik bedank vriendelijk omdat ik aan de geur al genoeg heb.

Aan het einde van de middag bereiken we het mooie Cuzco dat in de zon ligt te stralen en mij uitnodigt voor een bezoek aan onder andere het Plaza de Armes. In een van de vele restaurants doe ik me te goed aan een heerlijke Alpaca biefstuk met verse groente en jawel: patat!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *