Het landschap is glooiend en het gras is frisgroen. De zon schijnt volop en de smalle wegen en paden slingeren als dansende lijnen door de velden. Het is het Twentse landschap van vijftig tinten oranje. Althans, die gedachte komt bij mij op als ik fietsend door dit schitterende decor fiets. Het landschap is opwindend mooi.

Veelvuldig zijn de daken van de huizen belegd met oranje dakpannen en het lijkt dat de koeien, kippen en zelfs de blaffende hond achter het hek, waar ik even stil sta, zich daarbij aangepast hebben. De normaal roodbonte koeien lijken hier oranjebont, de Barneveldse kippen zijn niet bruin, maar oranjebruin en de hond is goudkleurig met een zweem van oranje. Ik ben hier niet geboren, maar voel mij hier welkom en thuis als in een warm bad met oranje badschuim. 

Het is ook het landschap van ‘Jonge leu en oale groond’ en van ‘De beentjes van Sint Hildegard’’, de film waarin Herman Finkers een fantastische hoofdrol speelt.

Ik ben vandaag fietsend op zoek naar de Beentjes van Sint Hildegard. De filmlocaties wel te verstaan. De film vertelt het verhaal van Jan die door zijn vrouw Gedda met haar liefde overspoelt wordt en er sprake is van echtelijke betutteling. Gedda is er echter van overtuigd dat mannen wel doen alsof ze precies weten wat ze willen, maar ondertussen onzeker zijn en dat er daarom vrouwen op de wereld zijn om ze te helpen. 

De knooppunten route volgend staat er bij elk bereikt knooppunt een bord met een overzichtskaart.  Op deze kaart zijn routes te zien en ook de daarbij behorende knooppunten. Het is druk met andere fietsers en bij bijna elk bord waar ik kom, speelt zich een zelfde tafereel af zoals ook in de film te zien is. 

Vaak wat oudere koppels die elkaar bij toeval op deze plek tegengekomen zijn, staan druk te overleggen over welk knooppunt het volgende zal moeten zijn op hun gewenste route. Daarbij hebben de vrouwen het hoogste woord en de mannen staan er wat afzijdig bij. Nadat de vrouw er uit is, stapt ze op de fiets en gebaart haar echtgenoot te volgen, die dat vervolgens zwijgend doet. 

Grappig om te zien dat het schijnbaar zo werkt en dat de film uit het leven gegrepen is.

Ondertussen heb ik al heel wat kilometers gefietst, maar eigenlijk nog geen enkele locatie herkent als zijnde filmlocatie. Misschien ligt het aan mij en had een Gedda ze mij feilloos kunnen aanwijzen. En misschien had ze mij ook feilloos naar het laatste knooppunt kunnen loodsen… Ik raak namelijk van de bedoelde route af en kom via een smal paadje midden in de weilanden terecht. Net als ik denk dat dit toch echt fout is, zie ik een tweetal houten plankjes die aan een weidepaal getimmerd zijn. Op het bovenste staat: “Nu ook tenen lezen, inzicht in je karakter en gedrag”.

Nou, eerst dan maar even m’n tenen laten lezen. Misschien komt daar wel uit dat het toch beter was geweest om de route samen met een vrouw te fietsen….wie weet.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *