Woensdag 5 september

Leeheim – Kleingemünd. 89 km gefietst

Ik lijk op Angela Merkel, maar zij spant de kroon!

Vanmorgen begint de dag met hindernissen. De eerste is : hoe kom ik van de camping af? De ‘Platzwart’ is nog steeds in geen velden of wegen te bekennen en inmiddels zijn alle toegangshekken hermetisch afgesloten. Ik ga nog even toiletteren en mijn watervoorraad aanvullen en daarbij spreekt de toiletjuffrouw mij aan. Ze is verbaast hoe ik binnengekomen ben en ik leg haar uit dat het hek toen ik aan kwam openstond, de Platzward heb proberen te bellen, nu graag wil betalen en vrijgelaten zou willen worden. Zij regelt het gelukkig voor mij, ik betaal 15 euro en met ” die goldene Schlüssel” krijg ik mijn vrijheid terug. Danke schön!
Marc en Gerard zijn gisteravond ook weer gearriveerd en we hebben samen een fles wijn meester gemaakt. Het zit Gerard niet mee. Hij heeft gisteren noodgedwongen een bezoek aan een arts moeten brengen en heeft daar een anti biotica kuur voorgeschreven gekregen. Is ie net z’n gewicht aan tandplak kwijt, moet ie die pillen weer meeslepen… ik hoop toch echt dat dit het laatste voor hem is dat tegen zit.

Op bladzijde 127 van het Reitsma routeboekje rijdend, kom ik bij 6,6 forse wegwerkzaamheden tegen. Alles is afgesloten met hekken, maar nood breekt wet. Ik schuif het hek aan de kant en probeer zo toch de route te vervolgen. Dat is nog niet eenvoudig. Boven op de tunnel waar ik eigenlijk doorheen moet, staat een enorme machine de weg te slopen en hij gaat met donders geweld zelfs dwars door de tunnelbuis heen. Een eerst wat norse, maar na een vriendelijke groet een prima bouwvakker wijst mij de weg uit deze Baustelle. Hierdoor raak ik toch even van de route af en gelukkig heb ik mijn navigatie nog die voor korte afstanden prima werkt.
Het ding piept als je links of rechts moet en ik heb hem al de bijnaam R2-D2 gegeven. Dat is de robot uit de eerste Starwars films, die het hulpje was van Luke Skywalker en ook zo piepte. Als ik weer op de route zit, zet ik hem meteen weer uit. Lekker rustig.

          

In Lorsch blijkt bij het Back-und Brauhaus free wifi te zijn en dat moet je geen twee keer tegen mij zeggen. Onder het genot van prima koffie, volop zon en een prima Schnitzel voor 7,95 werk ik de website bij en schrijf ik alvast bovenstaande tekst.
En laad tegelijkertijd ook nog mijn telefoon en powerpack op.
Wat een heerlijke plek hier. Dat gaat moeite kosten om weer op de fiets te stappen.

O ja, nog even over de titel van dit bericht. Dat heeft te maken met hetgeen ik aan kleding bij me heb. Dat is niet veel in verband de beperkte ruimte en het gewicht. Nu las ik laatst een bericht over Angela Merkel. Zij schijnt het gepresteerd te hebben (de foto’s bewijzen het) dat zij 5 jaren aaneengesloten precies dezelfde outfit aan gehad heeft op vakantie. Je zou toch zeggen dat zij geen gebrek aan ruimte heeft en ook geen beperking voor het gewicht dat zij meeneemt….

Op weg naar Heidelberg kom ik opnieuw een wegafsluiting tegen en denk Toedeledoki, rijd om het hek heen en het blijkt dat ik zonder al te grote problemen mijn weg kan vervolgen.

Het warme weer van vandaag (33 graden) is de laatste 20 kilometer nog een hindernis die genomen moet worden. Onderweg moet ik diverse keren stoppen om te eten en te drinken. Ik gooi er weer een fles cola en yogidrink in en probeer een Snickers te eten, die inmiddels veranderd is in vloeibare chocolade met daarin drijvende stukjes pinda.
Heidelberg binnen fietsend tref ik Marc en Gerard die bij een school fris water aan het halen zijn. Zij hebben precies hetzelfde gevoel over het laatste deel van deze etappe. We besluiten samen verder te rijden naar de camping aan de andere kant van Heidelberg. Bij de Aldi nog even inslaan voor vanavond en morgenochtend.

      

Dan heb ik nog een vraag. Kan iemand een sticker voor mij bestellen?
Ik heb nu al diverse keren moeten uitleggen dat er geen motor in mijn fiets zit ( men denkt dat de versnellingsbak de motor is) en dat ik niet op een Sjoemelfiets rijd.
Mijn ego is gekrenkt ;-) en zou graag : “no motor, just muscles” op het frame naast de versnellingsbak willen plakken. Ik zie de reacties wel :-)

Gute Nacht Freunde

P.S. Ik wil Mitchel van Zwienen van Mitts webdesign heel hartelijk bedanken voor de fantastiche hulp bij het oplossen van het foto-probleem op de website, dat ik zelf veroozaakt had. Ben je op zoek naar een uitstekende webdesigner…. Ik weet er wel een.

Als je wilt reageren op dit bericht kan dat hieronder.

Dinsdag 4 september 2018

Etappe 4. St.Goar – Leeheim. 92 km gefietst

Ik wil bolletje!

Ik stap vanmorgen om 7.59 uur op de fiets en zie de benedenbuurvrouw in haar badjas bij het toiletgebouw haar eerste sigaret opsteken. Ze groet mij vriendelijk en wenst me een goede reis.
Het gaat vandaag naar Leeheim zo’n 90 kilometer verderop. Als je op de fiets stapt voel je eigenlijk wel direct of je goeie benen hebt of niet. Het broez’n van gisteren zit mij vandaag denk ik een beetje dwars. Ik besluit het maar even iets rustiger aan te doen en regelmatig stops in te lassen. Als ik na een tijdje zin krijg in iets te bikken, pak ik een koekje van Bolletje uit mijn tas en wat staat er op de verpakking? “Goed bezig!”

Dat gevoel had ik al, maar het wordt nu nog eens extra bevestigd en hoe gek het misschien ook klinkt, het geeft me een nog beter gevoel. Wat een reclame uiting al niet met je kan doen, maar ‘ik wil bolletje!’

De route buigt af en ik zeg Auf Wienerschnitzel tegen de Rijn. Het is eerst nog dampig weer, maar al snel begint de zon volop te schijnen en het zal een prachtige dag worden. Het landschap is afwisselend met af en toe een stadje of dorpje en ik fiets over mooie stille landweggetjes. Af en toe is het opletten geblazen door enorme scheuren in het betonnen pad.


Een havikachtige vogel zweeft op de thermiek en in de verte hoor ik de schoten van jagers. In het voorbijgaan van een boerderij ruik ik het fris gewassen wasgoed. Dat is nu het mooie van fietsen, je bent sneller dan een wandelaar en je beleeft de omgeving veel intenser dan in de auto.

Zoals gezegd; ik heb vandaag geen topbenen. Het voelt een beetje vreemd. Ik ervaar het bij tijd en wijle als enigzins zwaar om vooruit te komen en toch laat ik bladzijde voor bladzijde van het routeboek achter me.

Om 16.15 uur bereik ik Leeheim, het eindpunt voor vandaag. Aangekomen bij de camping probeer ik de campingbeheerder (Platzwart) te bellen, zoals aangegeven staat, maar hij neemt niet op. Dan eerst maar naar het dorp om boodschappen te doen en dan zwemmen in de Riedsee bij de camping. Zo, na een koude buitendouche ben ik weer helemaal fris. Omdat de Platzwart nog steeds niet in beeld is ( wo ist der Platzwart, do ist der Platzwart / van Kooten en de Bie maar dan een variant) bouw ik mijn tent op en betaal morgen wel.

Voor diegene (fietsers?)die het interesseert, hier hetgeen ik vandaag gegeten en gedronken heb.
2 crackers met jam, 2 bananen, koffie, thee, 2 bakjes vruchtenyoghurt, 2 flessen yogidrink, 4 liter water, 1 snickers, 1 ijsje met 2 bolletjes mocca ijs, 4 Bolletje ‘goed bezig’ koekjes, 1 maaltijdsalade, 1 bakje Kartoffelsalade, 3 flesjes cola, 1 rozijnen koffiebroodje, 4 chiabata broodjes met kaas, 1250 ml sinasappelsap, 4 muntdropjes en ik ga zo aan de pinda’s met rode wijn.

Als je zo aan het fietsen bent, krijg je honger als een beer die net uit zijn winterslaap ontwaakt is.

Gute Nacht Freunde.

Als je wil reageren op dit bericht vind ik dat leuk en dat kan hieronder.

 

Maandag 3 September 2018

Remagen – St.Goar. 83 km gefietst

06.30 Remagen, camping Goldene Meile. Gisteren een mooie dag gehad door o.a. het gebied Kottenforst. Op het eind mooie afdaling!
Remagen staat bekend om de brug die Amerikanen veroverden op de Duitsers in de tweede wereldoorlog. Hiermee zorgden zij voor de eerste doorbraak over de Rijn. Als ik aan de restanten van de brug voorbij fiets, vaart er tegelijkertijd een vrachtschip voorbij met de naam Kwai Bridge. Hoe toevallig kan dat zijn. Toen ik een aantal jaren geleden in Thailand, Laos en Cambodja was, heb ik een bezoek gebracht aan ‘the bridge over the river Kwai’. Ook geen onbekende in bruggenland.

Om 08.00 uur komt het Duitse echtpaar uit Frankfurt waar ik gisteravond een gesprek mee gehad heb nog even afscheid nemen. De vrouw geeft mij een moederlijk klopje op mijn arm en geeft nog even mee dat ik toch vooral voorzichtig moet zijn en mijn helm op moet zetten. Het is toch fantastisch dat je in zo’n korte tijd een band met iemand hebt!

09.46 Boodschappen bij de Lidl. O.a. vruchtenyoghurt waar je me ’s nachts voor wakker kan maken (voor caramel- of mocca ijs mag dat ook hoor)

Eten en drinken tijdens een dergelijke fietstocht is wel een belangrijk punt van aandacht. Ik heb altijd een kleine voorraad crackers, jam, koekjes en pinda’s bij me en zo’n 3 liter water. Je komt lang niet altijd een winkel of restaurant tegen op het moment dat het nodig is. Je flexibel hierin opstellen en vooruitdenken om de hongerklop te voorkomen is een must.

11.45 Koblenz bereikt. Even op de foto met mijn nieuwe vriend en bij de chinees op de hoek (chinezen zitten altijd op de hoek) voor zes (!) euro prima gegeten.

Verder nog een foto van mijn fiets gemaakt voor de plaatselijke ‘Apen club’. Wat ze daar binnen doen, geen idee….

De route van vandaag vind ik niet echt mooi, je komt langs lelijke industrie gebieden , die ik liever niet bezoek en rijd grote delen vlak langs de weg waar het verkeer voorbij raast.
Maar de paden langs de Rijn lenen zich wel prima voor ‘broez’n. In Groningen heb je een gezegde ‘nait soez’n maor broez’n!’ Hetgeen vrij vertaald kan worden als ‘niet zeuren maar gaan met de banaan!
Ik zet mijzelf in de hoogste versnelling en broez naar St.Goar waar ik mijn basecamp opbouw.

Vanmorgen ben ik vroeg vertrokken omdat er ’s middags regen voorspelt word. Marc en Gerard lagen nog te pitten, maar om 18.00 uur hebben ze mij weer weten te vinden. Gezellig!

Ik ben nu even uitgebroez’d voor vandaag.

Gute Nacht Freunde!

Als je wil reageren op dit bericht vind ik dat leuk en het kan hieronder.

 

 

Zondag 2 september 2018

Echtz-Remagen 85 km gefietst

Lepeltje – Lepeltje

Afgelopen nacht prima geslapen in mijn nieuwe tent. Welliswaar even wennen aan het kleinere formaat en het feit dat ik lepeltje – lepeltje lig met mijn fietstassen. Weer eens iets anders en je moet alles een keer beleefd hebben.
Na mijn zondagmorgen ontbijt heb ik een leuke kennismaking met Marc en Gerard. Ze blijken uit Vriezenveen en Wierden te komen, vlakbij Almelo! Ook zij zijn onderweg naar Rome, Marc heeft gisteren voor het eerst van zijn leven 70 km gefietst. Chapeau! Gerard vertelt tussen neus en lippen door dat hij af en toe last heeft van hartritmestoornissen, dan even naar het ziekenhuis gaat om zich te laten ‘resetten’ en gaat vervolgens vrolijk verder. Heel leuk om ze te ontmoeten!

Ik ga vandaag proberen op het routeboekje mijn weg naar Remagen te vinden. Zoals eerder geschreven is mijn navigatie weigerachtig. Bij de eerst konditorei koop ik frische Brötchen en een echt kop koffie, vraag nog even of ik op de juiste route zit en dat blijkt te kloppen. Gisteren had ik moeite om de route precies volgens het boekje te vinden, maar dat lag aan mijn niet nauwkeurig genoeg lezen en opletten. Vandaag gaat het een stuk beter en dat doet me goed, het voelt als een overwinning en bevestiging dat ik het ook zonder navigatie kan.
Het eerste hellinkje van 9 % is een feit en net voor die 11% verorber ik de Brötchen.

 

In Euskirchen kom ik terecht op een enorme Trödelmarkt. 2 kilometer heen en 2 km terug is het niets anders dan Trödel. Ik vraag een vriendelijke Duitser of er hier een plek is met Wifi en hij verwijst mij door naar de Burgerking.

Als ik daar de website zit bij te werken, klopt opeens Marc op mijn schouder. Bakkie koffie samen gedronken (Marc: ik sta bij je in het krijt :-)) en de weg vervolgd. Ik kom het duo nog een aantal keren tegen en ook op de camping in Remagen aan de Rijn. Waar we het het hebben over de grote hoeveelheid bepakking die Gerard bij zich heeft en dat weleens de reden zou kunnen zijn waarom Gerard het op dit moment zwaar heeft tijdens het fietsen. Ik opper om iets per post terug te sturen, waarop Marc zegt dat er beter palletvervoer ingeschakeld kan worden. Uiteindelijk is het ook Marc die de oplossing geeft, Gerard moet z’n tandplak maar verwijderen….dat scheelt een hoop gewicht.

Als je wilt reageren op dit bericht,kan dit hieronder.

Gute Nacht Freunde!

Zaterdag 1 September 2018

Almelo – Roermond – Echtz  75 km gefietst

Fasten your seatbelts….!

06.46 perron 4 station Almelo… daar sta ik dan met mijn hele hebben en houwen voor de komende weken, wachtend op de trein naar Roermond. Ik heb er zin in! Het volgende avontuur is begonnen en de gezonde spanning van de afgelopen dagen is van mijn schouders afgevallen. In Roermond stap ik op de fiets om aan de tocht naar Rome te beginnen.

Ik heb van verschillende mensen gelukwensen voor de reis gekregen, waar ik iedereen hartelijk voor wil bedanken. Het doet mij goed.

o.a. Een zelfgemaakte kaart van mijn buurvrouw met lieve tekst

 

Om 10.00 uur arriveer ik in Roermond en de eerste etappe kan beginnen, dit nadat ik in de trein een leuk gesprek gehad heb met twee andere fietsers die het Pieterpad gaan fietsen.
Als ik mijn navigatie opstart geeft hij meteen een foutmelding die ik er ook niet uit krijg. Kortere routes doet hij wel, de hele hoofdroute niet. Nou ja, dan maar niet. Het routeboekje is heel goed en gedetailleerd, maar ik moet er nog wel even aan wennen. Het is opletten geblazen om alle aanwijzingen goed op te volgen.
Het is een prachtige route langs de Rur over veelal onverharde paden. Binnen een mum van tijd ben ik in Duitsland waar de Duitsers Samstag aan het vieren zijn. Er wordt geraft op de Rur, getennist en er wordt Rad gefahren. Het is prachtig fietsweer en de route is afwisselend.
In Hilfahrt maar even eten. Uitstekend en meer dan voldoende zoals ik dat van Duitsland ken. Na ca. 75 km kom ik om 16.00 uur aan op de camping in Echtz, wordt vriendelijk ontvangen door de serveerster van het restaurant en voor negen euro mag ik vannacht blijven. Gelukkig kan je met je tent op de zonneweide  staan, want de ‘camping’ zelf is van het type ‘hutjemutje’. Tjonge, ik begrijp niet dat mensen zo op deze manier hun vrije tijd willen doorbrengen.

De eerste etappe naar Rome is prima verlopen op naar morgen!

Dan nog even dit:
Als je in het vliegtuig zit gaat het lampje ‘ fasten your seatbelts ‘ branden bij turbulentie en is het dus zaak om daar goed doorheen te komen.
De laatste tijd is een soortgelijk figuurlijk lampje regelmatig voor mij gaan branden….het mag nu wel even gedoofd blijven. Er is even turbulentie genoeg  geweest met de verhuizing, woninginbraak, brand en een moeilijke beslissing  die ik genomen heb. De ingewijden weten waar ik het over heb.

Het blijkt  maar weer dat het leven niet maakbaar is. Ik voel mij  bevoorrecht dat ik in de gelegenheid ben om deze reis te kunnen maken. De komende weken ga ik er alles aan doen om er een geweldige en onvergetelijke ervaring van te maken!

 

Als je op dit bericht wil reageren dan vind ik dat leuk en kan het hieronder. Wil je contact met mij opnemen, dan kan dat via het contactformulier.

 

 

1 September 2018  stap ik op mijn fiets om van Roermond naar Rome te fietsen. Maar voordat het zo ver is ben ik met de voorbereidingen bezig. Naar aanleiding van mijn ervaring opgedaan tijdens de fietsreis naar Barcelona, heb ik een aantal wijzigingen in mijn uitrusting doorgevoerd. Een van de belangrijkste daarvan is het kopen van een andere fiets. Niet dat de Koga Randoneur die mij vlekkeloos naar Barcelona gebracht heeft, aan vervanging toe was of mankementen vertoond, maar omdat ik zelf toch wel een beetje kick op het hoogst bereikbare in fietstechniek. Daarom bij Ten Tusscher in Enschede een bezoek gebracht en de keus laten vallen op een idworx Opinion gen 2.2 Travelspec en deze dus aangeschaft. Eerlijk gezegd een rib uit mijn lijf, maar dan kan ik die in ieder geval niet meer kneuzen (zie mijn bericht over Eindhoven – Barcelona).

Een belangrijk dingetje bij de aanschaf van een fiets is de juiste zithouding. Hiervoor stelt Martijn van Ten Tusscher mij voor aan Harry die er voor gaat zorgen dat dit picobello in orde komt.

Tijdens de afspraak zittend op de fiets in het “laboratorium” wordt nauwkeurig gekeken naar de afstelling van de fiets en worden er een aantal zaken veranderd. En ook na een eerste testrit van 85 kilometer waaruit blijkt dat het toch nog even iets anders moet is het geen probleem om bij Ten Tusscher langs te gaan. Een ander zadel en ander stuur zorgen er in combinatie met de juiste maat afstelling voor een prima zithouding. Testrit nummer twee wijst uit dat het zo zou moeten gaan lukken naar Rome.

Het “laboratorium”

en zeer professionele werkplaats bij Ten Tusscher

Direct bij de aanschaf van de fiets ook nieuwe fietstassen van Ortlieb uitgekozen. Vervaardigd van High Visibility materiaal hetgeen de veiligheid ten goede komt. Hier kom ik later in een apart bericht nog op terug. Veiligheid tijdens het reizen en dan specifiek op de fiets is belangrijk en uit ervaring weet ik inmiddels dat het goed is om daar aandacht aan te besteden.

De routeboekjes van Reitsma’s route naar Rome heb ik inmiddels bestudeerd. Ook een leermomentje ten opzichte van de vorige keer. Toen volgde ik de Benjamins route naar Barcelona maar las pas een dag van te voren wat de volgende dag op het programma zou staan. Nou ja, het is toen ook goed gekomen…

Link naar Reitsma

Benieuwd naar een volgend bericht? Houdt mijn Facebookpagina in de gaten of kom regelmatig eens terug op mijn website. Thank’s!