Zaterdag 15 september. Glurns – Merano  65 km gefietst

Appeltje – eitje….

Nog even terug naar gisteravond. Het begint om 20.30 uur te regenen dus ik duik m’n tent in. Wat is internet dan toch een mooie uitvinding. Ik heb contact met Brian en Polly die in Bosnië op vakantie zijn, Roger in Rotterdam en ‘messenger’ met een goede vriendin. Er komt van alles voorbij en ook Mart Smeets en welk nummer hij ook nog maar altijd draaide aan het eind van het programma de Avondetappe over de Tour de France. Nadat ze gegoogled heeft, stuurt ze mij Dalida met ” Buenas noches mi amor”. Het is niet letterlijk bedoeld, maar het nummer is prachtig met op de achtergrond het tikken van de regen op het tent doek. Wat een sfeertje en de avond is snel voorbij.

Dan naar vanmorgen en lees eerst even verder voordat je denkt dat ik straks op het vliegtuig stap.
Ik heb de halve nacht liggen hoesten en als ik om 06.30 wakker word, voelen de wallen onder mijn ogen aan als de Reschenpas maar dan in het kwadraat, heb ik een keel waar ik een breekijzer bij moet hebben om de eerste happen banaan doorheen te kunnen krijgen en strompel ik in mijn onderbroek met mijn fietsschoenen los aan mijn voeten als een zombie naar het toiletgebouw. Althans zo ervaar ik het zelf op dat moment.
Alles is nog drijfnat of klam van de regen en ik trek mijn nog vochtige fietsbroek en shirt aan. Ik pak mijn spullen in en om 08.00 zit ik op de fiets richting het stadje. Bij binnenkomst in Konditorei Ried heb ik het idee dat alle daar aanwezige mensen mij aankijken en zich afvragen waar ik vannacht ben geweest. Ik bestel een kop koffie en twee broodjes en neem plaats aan een tafeltje ver weg in een hoekje. De koffie smaakt heerlijk en ik eet een lekker vers broodje. Het tweede broodje eet ik op op het bankje vlak bij de stadspoort van Glurns. Op dat bankje had ik in het voorbijgaan naar de konditorei een waarschijnlijk dakloze vrouw zien zitten in de ochtendzon. Van die zelfde zon maak ik nu ook gebruik en ik voel de warmte op mijn gezicht.

Als ik het broodje achter de kiezen heb, stap ik op de fiets om aan de nieuwe etappe te beginnen. De zon schijnt, de frisse Alpenlucht zuig ik met grote teugen naar binnen en ik geniet van het prachtige uitzicht 360 graden om mij heen.
Dit vind ik het mooiste moment van de dag. Om zo wakker te worden op mijn fiets terwijl mijn benen achteloos in het rond draaien en mij door dit landschap laten bewegen. Ik word er een beetje emotioneel van, zo gelukkig mij dit maakt.

De rit van vandaag is onbeschrijfelijk mooi. Een deel gaat over een onverhard pad langs de snelstromende Etsch met een mooie afdaling, waar ik overigens wel behoedzaam rijd. Ik ben namelijk op mijn tocht naar Barcelona over losliggend grit weggegleden en heb daarbij een gekneusde rib opgelopen. Dat moet maar niet weer gebeuren. Vervolgens kom ik op een soort fietssnelweggetje terecht, maar dan een door de zevende hemel. Het mooi geasfalteerde pad loopt door appelkwekerijen heen, zover als het oog strekt. Links en rechts zijn de hoge bergtoppen te zien. Ik ben in de buurt van de Stelvio, zeker geen onbekende als het gaat om mooie beklimmingen.
Onder andere passeer ik het plaatsje Goudrain en ik heb niet eerder geweten dat daar waarschijnlijk de naam Goudrainet vandaan komt. Het is druk met fietsers en er zijn ontzettend veel mensen op elektrsche mountainbikes onderweg. Ik pluk een appel van een boom, die mij heerlijk smaakt.

De gehele route is vandaag licht dalend en vlak voor Merano is nog een mooie afdaling met diverse haarspeldbochten. Het is vandaag een appeltje – eitje etappe.

Om 12.00 uur ben ik al in Merano en val midden in optredens van live muzik op straat en een gezellige drukte. Merano is een mooie stad met mooie mensen. Het begint hier echt Italiaans te zijn met de modieus geklede vrouwen, de ietsje pietsje hitsige Italiaanse mannen en de strak in het uniform gestoken carribanieri.

Morgen heb ik mijn tweede rustdag hier gepland. Geen verkeerde keuze, dacht ik zo. Ik ga genieten van de mensen, het eten, het weer en het Italiaanse design in de winkels.

Ciao amici!

Als je wilt reageren, dan kan dat hieronder en ik vind dat leuk. je krijgt altijd antwoord.

Vrijdag 14 september 2018

Ried – Glurns 66 km gefietst

De slag om de Reschenpas…

Het heeft afgelopen nacht de gehele nacht geregend en ik ben ontzettend blij met mijn tent. Ik had hem ook al op de hoge waterkolom (5000) uitgezocht en dat maakt hij goed waar. Ik begin me er ook steeds meer in thuis te voelen en de beperkte ruimte is geen probleem. Klokslag 06.30 uur stopt de regen, hoe kan het… De tijd dat ik altijd opsta. Er is meer tussen hemel en aarde.


Ik werk het standaard riedeltje af van douchen, inpakken en pillen er in. Het is zwaar bewolkt en de wolken hangen nog net niet in mijn tent. Eenmaal op mijn fiets even voelen hoe het met alles is: de voeten, benen, achterwerk, ademhaling en tussen de oren. Nou, het zit wel aardig goed vandaag, op het voor mij inmiddels irritante hoestje na. Het snot raak ik onderweg wel kwijt.

Ik moet dus vandaag over de Norbertshöhe (1405 mtr) en de Reschenpas (1515 mtr). Vanaf de camping is het eerst nog een aardig stukje fietsen en passeer en passant de Oostenrijkse – Zwitserse grens. De weg naar de Norberthöhe is 6 kilometer lang met een stijgingspercentage van 7%. Er zijn 11 genummerde haarspeldbochten op onregelmatige afstand van elkaar.
Onderaan de helling eet ik nog een chocoladebroodje en drink een kop koffie. Ik denk aan de uitspraak “de top is slechts het excuus voor de beklimming” en hoop dat als boven ben er net zo over denk.
Ook denk ik nog even aan Marco Pantani ( overleden Italiaanse wielrenner en het Roze olifantje genoemd). Hij zei een keer: ” ik houd van de bergen, maar op momenten van zware inspanning vervullen ze mij met diepe haat. Daarom probeer ik het lijden zo kort mogelijk te maken”

Ik ga ook proberen mijn lijden zo kort mogelijk te houden. Om 11.06 uur draai ik de helling op. Bocht 11,10,9 en 8 zijn genomen en ik maak een korte stop om mijn hartslag iets te laten zakken. Inmiddels vliegen de motorrijders met behoorlijke snelheid omhoog en zie ik geen enkele andere fietser, Bocht 7,6,5 en bij 4 een korte stop. Bij bocht 3 denk ik even dat ze het bord zijn vergeten neer te zetten, maar gelukkig hij staat er. Mijn adem zit inmiddels behoorlijk hoog en van bocht 2 naar 1 lijkt voor mij erg lang. Maar dan is er de beloning! De top om 12.02 uur. Mijn kleding is dusdanig doorweekt dat het lijkt als of ik onder de douche heb gestaan. Snel wisselen en dan de afdaling in naar Nauders.
Het zwaarste deel zit er op en het wordt nu nog enkel genieten en over de Reschenpas rijden. Het is geweldig om hier te mogen fietsen en de slag om de Reschenpas gaat bij mij de geschiedenisboeken in met de datum 14 september 2018. En…ik ben in Italië !


Direct na de pas krijg je uitzicht over de Reschensee. Een azuurblauw langgerekt meer met op de achtergrond hoge bergen met eeuwige sneeuw. Wat een plaatje!
Nog even flink doortrappen naar Glurns waar ik vannacht overnacht. Dat blijkt de kers op de taart te zijn. Een middeleeuws ommuurd vestingsstadje met 200% sfeer. Daar ga ik mij vanavond maar eens lopen vervelen….

 

Ciao amici!

Als je wilt reageren kan dat hieronder. ik vind dat leuk en geef altijd antwoord.

 

Donderdag 13 September 2018

Stams – Ried     61 km gefietst

Een grammetje minder…

Gisteren dus over de Buchener Höhe naar Stams gereden alwaar een grote Cisterciënzer Abdei
staat. Het werd gesticht door Graaf Meinhard en verschillende Oostenrijkse vorsten liggen er begraven ( bron: Hans Reitsma). Het is een belangrijke plek voor de Oostenrijkers.
Naar de camping is het nog even klimmen en het is een prima plek om te overnachten. Mooi sanitair waar ze zo te zien nog mee bezig zijn om het af te werken. Een prima douche en dat is wat een fietser waardeert na een dag fietsen.
Op de camping een jong stel ontmoet dat uit Nieuw Zeeland komt en op de fiets Europa verkent. Ik vertel van mijn eerdere reis naar hun geboorteland en dan heb je al snel een heel gesprek.
Het is vannacht niet koud geweest en al helemaal niet vochtig op de 725 meter hoogte. Ik verbaas me daar een beetje over want tot nu toe is mijn tent ’s morgens drijfnat geweest.

Vanmorgen gaat de route langs de rivier de Inn. Wat een krachtige rivier! Er is hier geen sprake van watertekort. Er wordt op de rivier geraft en dat kan ook uitstekend met de stroomversnellingen hier en daar.


Het fietspad kronkelt mee langs de rivier en er zijn loslopende koeien die het niet uitmaakt waar ze sch..ten. Zigzaggend ontwijk ik de koeievlaaien.


Wat een spectaculair landschap is het waar ik nu door heen fiets! Het is ruig en bij tijd en wijle lieflijk. Een mij tegemoet komende collega fietser vraag ik om een foto te maken. Hij is onderweg van London naar Boedapest en fietst op mooie vintage racefiets met bepakking.

Om 12.00 een bord Spaghetti Bolognese in Schönwies verorbert en plotseling hoor ik mijn naam roepen. Dan en Charlotte uit Nieuw Zeeland zijn mij achterop komen rijden en we drinken samen een drankje. Vriendelijke jongelui die ook een mooi avontuur beleven.

Dan and Charlotte: when you read this, I want to let you that it was nice meeting you and thank you for the pleasant conversation! Have a nice trip and I wish you a lot of tailwind. Cheers!

Ik gooi er nog even 2 vitaminepillen en 2 Paracetamols in en vervolg mijn weg. Die pillen blijken nu wonderen te doen want de rest van de dag voel ik mij prima. Dus: two Paracetamols a day, will keep the trouble away.

De rest van de route blijft maar fantastisch mooi en ik geniet volop. Het is minder zwaar dan gisteren en om 16.00 uur bereik ik de camping in Ried op het drielandenpunt Oostenrijk, Zwitserland en Italië.

Morgen staat de Reschenpas op het programma en de Italiaanse grens! Dat wordt klimmen geblazen. Hij is 1515 meter hoog en om er te komen moet ik eerst over de Norberthöhe van 1405 meter. Daar naar toe is er o.a. een helling van 6 kilometer met een stijgingspercentage van 7% en zo zijn er nog meer hellingen die genomen moeten worden. Nu weet ik van mijzelf dat ik ook hellingen van 10% fietsend aan kan, maar toch…
Ik ga mijzelf zo goed mogelijk voorbereiden op de dag van morgen. Drink nog een liter chocolademelk om snel te herstellen, eet en drink alles nu alvast op wat morgen te veel zal zijn, knip de nog overgebleven labels uit mijn kleding, scheer mijn baard en poets mijn fiets om maar zo min mogelijk gewicht mee te hoeven trappen. Elk grammetje minder scheelt toch, nietwaar?

Servus Freunde!

Als je wilt reageren kan dat hieronder en ik vind dat leuk. Je krijgt altijd antwoord.

Woensdag 12 September 2018

Garmisch Partenkirchen – Stams 61 km gefietst

In het land van Hansi Hinterseer…

Eerst nog even terug naar gisteren. Toen ik Garmisch Partenkirchen binnenreed werd ik aangevallen door een loslopende hond, die ik met een paar ferme trappen van mij af moest weren. Gelukkig ging het goed.
De auto’s vlogen mij aan alle kanten voorbij en op de camping aangekomen stond die tjokvol. Geen goede eerste indruk. Net als op zoveel andere plekken is er ook hier sprake van terrorisme. Ik noem het Tupperware-bakken-terrorisme. Het hele terrein staat vol met deze bakken op vier- en soms wel zes wielen: Campers. Ze zorgen ook voor horizon vervuiling bij het uitzicht op de o zo mooie Zugspitze. Campings zijn verworden tot parkeerplaatsen waar zoveel mogelijk van deze bakken op gepropt worden.
Zo, dat is er maar weer even uit.

Als ik vanmorgen door Garmisch fietst blijkt het een leuk plaatsje te zijn met fraai beschilderde huizen. Nog even bij de beroemde skispringschans langs en dan begin ik aan de eerste klim van 3 kilometer lang en 5% stijging in de Alpen.
Ik fiets me meteen het snot voor de ogen (wieler uitdrukking) en dat is ook niet zo moeilijk nu. Ik ben inmiddels behoorlijk verkouden en dat voelt alsof ik twee kilo extra op mijn fiets gebonden heb.
Om 11.00 uur bereik ik Mittenwald vlak voor de Oostenrijkse grens. Wat een alleraardigst plaatsje is dit. Prachtig beschilderde huizen in een onwaarschijnlijk mooi decor.
Na gegeten te hebben spring ik weer op de fiets en een stevige klim is een feit. De Oostenrijkse grens wordt gepasseerd en ik ben in het land van Hansi Hinterseer. Dat is de Oostenrijkse Frans Bauer en mijn moeder is er een groot fan van. Als je hier klikt krijg je een nummer van Hansi te horen. Speciaal voor mijn moeder!

 

Ondertussen fiets ik door een modelspoorbaan landschap met Milka koeien en hun bellen zorgen voor een gezellig geluid.
Ik heb vandaag niet echt goede benen en besluit op een bepaald moment maar wat te gaan rusten aan de kant van de weg in het gras. Val in slaap en als ik na circa een half uur wakker word, zie ik twee oranje benen naast me staan. Of alles ok ist, vraagt de wegwerker die is komen strepentrekken met zijn collega’s. Ja, alles ok en ik vervolg mijn weg.
Bij een waterbak waar kristalhelder water uitkomt, fris ik mij op. Het is 29 graden en er is een strak blauwe lucht.
Dan komt de laatste langere klim van vandaag in zicht en ik ga zitten op het bankje onder aan deze helling. Ik zie twee mountainbikers zonder bepakking omhoog gaan en na een paar honderd meter stappen ze al af om te rusten. Dat voorspelt niet veel goeds… Na al mijn moed bijelkaar geraapt te hebben, valt het mij, zelfs met bepakking, nog wel mee en krijg de mountainbikers in het vizier. Dat is een mooi mikpunt en zo kom ik vlak achter hun boven. Trek daar mijn jack aan en doe mijn helm op, want er volgt een afdaling van 7 kilometer en 9-10 %. De afdaling heeft lange rechte stukken en ik haal 67 kilometer per uur op een stuk. De adrenaline schiet door mijn lijf, dit is prachtig!
Nog een stukje door en ik bereik om 17.00 uur de camping in Stams. Het was een zware, maar geweldige dag!

Nog een belangrijk nabericht: Gerard, jeweetwel. De Gerard, stuurt mij een bericht per Whatsapp dat hij zijn lekkende matras heeft achtergelaten en een nieuwe van 1 kg lichter gekocht heeft. Tevens heeft hij een jasbeschermer van 100 gram van zijn fiets verwijderd. Goed bezig Gerard!

Servus Freunde! ( op z’n Oostenrijks)

Als je wilt reageren, kan dat hieronder. Ik vind dat leuk en geef altijd antwoord.

Dinsdag 11 September 2018

Uttingen an der Ammersee – Garmisch Partenkirchen. 83 Km gefietst

Voor ik van de camping in Utting an de Ammersee vertrek check ik nog even de mail en krijg diverse berichten binnen van verschillende mensen. Dat doet mij goed. Als je alleen fietst geeft dat steun en motiveert om weer op de fiets te stappen. Dank daarvoor en ga er vooral mee door!
Ik neem mij voor om vandaag rustig aan al peddelerend naar Garmisch te rijden. Het is opnieuw schitterend weer. Voor vanmiddag wordt 29 graden voorspelt.
Door de verkoudheid ben ik niet helemaal scherp en raak af en toe iets van de route af maar corrigeer dat op een eenvoudige manier. In Wielenbach komt het ouderwetse levensmiddelen winkeltje precies op tijd voor mijn ravitaillering. 2 broodjes kaas, 1 koffie, 1 perzik en 1 liter yoghurt zijn binnen no time weggewerkt. Voor het winkeltje spreek ik een tweetal oudere mannen uit het dorp die met een mooi Beiers accent praten. Het zijn vriendelijke mensen.

Weer op pad zijn de Alpen reeds in zicht. Een indrukwekkend gezicht.
Precies om 12.00 uur fiets ik langs Gasthof zur Post in Eberfing. Je kunt er heerlijk op het terras zitten onder de bomen. De serveerster en een aantal gasten dragen de lokale klederdracht van lange rokken en stoere lederhosen. Sommige mannen dragen er gebreide kuitenwarmers bij.
Ik neem plaats aan de stamtafel en bestel een Berner Schnitzel. Deze is met gebakken spek en gesmolten kaas bedekt en er naast liggen frietjes van zoete aardappel. Nog nooit geproefd, maar het smaakt voortreffelijk. Vanuit de keuken hoor ik het geluid van schnitzels die platgeslagen worden en ik lees tussendoor het Weilheimer Tagblatt met het regionale nieuws.
Dan moet ik toch weer aan de bak! Direct twee hellingen van 3-5% en van 3-6%.
Het gaat vanmiddag beter dan vanmorgen en Garmisch Partenkirchen komt in zicht. Het is een druk dorp en direct is er ook een andere sfeer. Te veel mensen op een te kleine ruimte is hetzelfde als te veel ratten in een te klein hok. Dan vreten ze elkaar op. Om 17.00 uur arriveer ik op de camping. Deze is omringt door de Alpen die als reusachtige leeuwen op mij liggen te wachten om me te verslinden. Morgen ga ik het gevecht met ze aan. Eens kijken wie er wint….

En dan nog something completely different:
Tijdens het fietsen komen er allerlei gedachtes in je op.

Ik rijd dus naar Rome. En in Rome heb je de paus. Ik zal zeker niet bij hem op audiēntie gaan, maar zou heel graag een stevig gesprek met hem aan willen gaan. Hij zou zich echt onsterfelijk kunnen maken als hij – voor heel veel mensen een zeer invloedrijk man – voor eens en altijd het kindermisbruik binnen, maar ook buiten de katholieke kerk duidelijk zou afkeuren en een ieder die zich daar aan schuldig maakt of gemaakt heeft zou aanpakken. Ik realiseer mij wel dat dit een hele opgave zal zijn, maar hij is in de positie om een beweging op gang te brengen waardoor kinderen veiliger kunnen leven en niet door viezerikken hun leven lang beschadigd blijven. Hij zou dan een echte leider zijn in mijn ogen.
Ik wil duidelijk maken dat ik een ieder respecteer met welke geloofsovertuiging dan ook. Daar mag van mij iedereen zijn of haar vrijheid in hebben. Misschien moet ik maar een handtekeningenactie beginnen, waarmee het huidige beleid van deze paus afgekeurd word.

Gute Nacht Freunde

Als je wil reageren op dit artikel vind ik dat leuk.

Maandag 10 September 2018

Dillingen an der Donau – Uttingen an der Ammersee 110 Km gefietst

De evolutie van een fietser…

Afgelopen nacht heeft er zich een kleine verkoudheid van mijn meester gemaakt en die moet maar zo snel mogelijk de kop ingedrukt worden. Ik vertrek om 07.30 uur en om 09.00 uur is de eerste supermarkt op de route. Hier het nodige fruit ingeslagen en iets verderop in het dorp maar wat pillen gehaald. ‘Komt goed’ , zou mijn oudste zoon zeggen. Echt een uitdrukking van hem die hij bezigt als iets niet helemaal zo gaat als verwacht. Het is zijn lijfspreuk en heeft het zelfs in het Gronings op zijn been laten tatoeëren. Komt goud!

Het stelt ook niet zo veel voor en ik denk aan de uitspraak van Gerrie Kneteman (oud wielrennen) : Als een voetballer valt, roept hij om zijn moeder. Als een wielrenner valt, roept hij om zijn fiets.

Vandaag heb ik twee etappes op 1 dag gepland staan. Dat komt voor mijn verdeling verderop in Italië beter uit. In het eerste deel krijg ik een paar klimmetjes voor de kiezen, de rest van de dag zal glooiend zijn. Er zijn stukken bij waar ik over lange onverharde paden rijd en goed in de flow kan komen. Daar bedoel ik mee dat ik dan op een forse snelheid ga rijden, maar die ik kilometers lang vol kan houden. Het gaat prima zo.

   

Om 17.00 uur arriveer ik op de camping aan de Ammersee, dus toch vandaag 9,5 uur onderweg geweest. De spaghetti bolognaise smaakt mij dan ook uitstekend en het is heerlijk zitten op het terras aan de Ammersee. De aanwezigheid van water geeft toch altijd een extra sfeertje aan de omgeving. Het uitzicht op de zeilbootjes en het geluid van de bewegende verstagingen is mooi.

Als ik mijn mail check zit er een bericht van Gerard tussen. We hebben het er gisteravond over gehad of zij ook vandaag hetzelfde zouden doen met twee etappes en dat zij dan morgen een rustdag zouden nemen aan de Ammersee. Ze hebben besloten om vandaag 1 etappe te rijden en in Augsburg te overnachten plus de rustdag te nemen. Een verstandig besluit als het even niet anders is. Je kunt proberen om vooraf alles te plannen, maar tijdens een dergelijke tocht zul je van dag tot dag moeten kijken wat te doen. Ik heb dat op mijn tocht van Eindhoven naar Barcelona in September 2016 ook zo ervaren.

Ik verwacht dat de mannen na de rustdag weer goed on track zijn. Marc in verband met zijn instelling om Rome hoe dan ook fietsend te halen en zijn goede voorbereiding met zijn uitrusting. Hij gaat als de brandweer!
En Gerard in verband met een soort evolutie die ik met eigen ogen bij hem heb zien plaatsvinden. De evolutie van een fietser tot een lange afstand fietser.
Toen ik hem voor het eerst op de camping aan zag komen, viel mij direct de goed gevulde grijze vuilniszak op die hij achter op zijn fiets gebonden had. Het leek alsof hij zijn vierseizoenen dekbed meegenomen had. Nu fietst ie inmiddels rond met een compressiezak in veilige oranje kleur en dat ziet er professioneel uit.
Daarnaast heeft hij in de afgelopen dagen een aantal overbodige zaken achtergelaten. Het begon natuurlijk met zijn tandplak dat hij verwijderde. Vervolgens de pleisters op zijn benen en een trui. Deze trui achterlaten ging hem wel aan het hart en hij heeft nog geprobeerd om hem aan een caissière van een supermarkt te geven, hetgeen ze weigerde. Dat kan ik mij goed voorstellen, want wat moet een caissière nu met een trui van een man die 2,08 meter lang is :-) Hij heeft de trui uiteindelijk met enig symbolisch vertoon onderweg op een mooie plek achtergelaten.


Marc heeft hem gevraagd of hij de kapotte koplamp die met ducktape aan zijn fiets vastgeplakt zat, mocht verwijderen en onderweg hebben ze het hangslot waar al lang de sleutel van zoek was en zeker 1,5 kg woog, door een fietsenmaker laten verwijderen. Er moest een forse betonschaar bij aan te pas komen en Gerard moest met zijn hand op zijn hart zweren dat het toch echt zijn fiets was.
What is next, Gerard? Veel succes met het vervolg van jullie tocht!
Zo wordt duidelijk dat een ieder op zijn of haar eigen manier een dergelijk avontuur aangaat en beleeft. Wat mij betreft maakt het niet uit hoe je het doet, als je het maar doet. Respect!

Inmiddels is het donker in Uttingen an der Ammersee en ga ik er een eind aan breien.

Gute Nacht Freunde!

Als je wilt reageren op dit bericht, kan dat hieronder. Dat vind ik leuk.

Zondag 9 September 2018

Ellwangen – Dillingen an der Donau 75 Km gefietst

Met twee vingers in de neus

Om 09.00 een beklimming van eerst 400 mtr 4% en dan 2 kilometer 6-7%. Voordat ik er aan begin drink ik een pak chocomelk leeg en eet nog wat. ik heb het liever in mijn lijf dan in mijn fietstassen tijdens de beklimming.
De rustdag van gisteren heeft mij heel goed gedaan. Als een speer fietst ik omhoog en het nummer van Bruno Mars “Chunky” speelt zich denkbeeldig af in mijn hoofd. Ik heb het nummer al vaak geluisterd, en als in een spinning les rijd ik de helling op. Het zweet gutst van mijn hoofd en lijf, maar ik voel me top.

Ik ben 1 met de glooiende omgeving en zie een wilde ree voor me over het smalle onverharde pad rennen. Het is stralend mooi weer en om 11.30 bereik ik Neresheim waar bij het voormalige station goed gegeten kan worden en een schattig klein stoomtreintje met slechts een aantal wagons neemt de dagjesmensen mee voor een ritje.

   

 

Met twee vingers in de neus ( een wielrenners uitdrukking voor als het heel gemakkelijk gaat) bereik ik Dillingen an der Donau. En heb dan inmiddels totaal zo’n 700 kilometer gefietst in 8 fietsdagen plus 1 rustdag. Gemiddeld 87,5 km per fietsdag.

In Dillingen werd rond 1550 een universiteit gesticht en gelukkig voor mij is er in de Königstrasse een prima en drukbezochte ijssalon. Eine wafel mit Zwei kügel Mocca, bitte!

Op ‘Donau Camping’ mijn drijfnatte tent alvast opgezet. Het was gisternacht redelijk fris en vooral erg vochtig in Ellwangen. Het spul is echter zo weer droog met dit prachtige weer, dus niks aan het handje.

17.15 arriveren Marc en Gerard ook. Zij houden een andere dagindeling aan. Later weg, dus later aankomen. Prima toch?

Nu ik het toch over de dagindeling heb zal ik uitleggen hoe ik het doe en waarom. Meestal sta ik om 06.30-07.00 uur op en ga ontbijten. Opfrissen en al mijn spullen weer inpakken, zodat ik 7.30-8.00 uur kan vertrekken. Om 12.00 uur heb ik dan meestal 45-50 kilometer gefietst en ga ik warm eten. Dat bevalt mij het beste omdat ik dan meer energie heb, het goed is voor de spijsvertering, meestal meer keus heb uit restaurants dan alleen het campingrestaurant en ik weet zeker dat ik warm eten gehad heb, want niet iedere camping heeft een restaurant of is bij aankomst niet meer open.
Hiermee heb ik de eerste winst van de dag te pakken en kan de tweede helft van de dag de rest van de route rijden, rustig mijn tent opzetten en eventueel nog het plaatsje bekijken dat wellicht in de buurt is.

Nog een tip voor (fiets) reizigers: ik heb een zgn nooddeken gekocht. Zo’n alu en goudkleurige folie deken.
Deze zorgt er voor dat je 10 graden warmer blijft zodra je hem gebruikt. Altijd handig als het dusdanig koud is dat je slaapzak het niet meer aan kan.
En als je hem uiteindelijk niet nodig gehad hebt, kun je er altijd nog je lunchpakketje in verpakken…. ;-)

Morgen ga ik twee etappes op 1 dag rijden en zal dan in Utting am Ammersee op de camping staan. Ik heb er nu al zin in!

Gisteravond hadden we het er nog over dat we mazzel hebben met de wind. Dat herinnert mij aan de uitspraak: ‘Het leven is eigenlijk net als fietsen. als je denkt dat er geen wind is, dan heb je hem meestal behoorlijk mee’.

Gute Nacht Freunde!

Als je wilt reageren op dit bericht, kan dat hieronder.

Zaterdag 8 September 2018

Rustdag in Ellwangen

Pipo…

Het wakker worden is tot nu toe steeds een bijzondere ervaring. Zo ook vandaag om 04.36 uur door een apart geluid.
Ik herken het want heel veel jaren geleden was ik in Tunesie waar binnen de excursie die geboekt was ook een surprise onderdeel zat. Dit verrassingselement bestond uit het om 04.00 uur -voor zonsopgang- gewekt worden en het in het pikkedonker in een polonaise achtige formatie door het dorp dat aan de rand van de woestijn lag, naar het dorpsplein lopen. Op weg daar naar toe was er een geluid te horen dat doet denken aan een gootsteen die met een draaikolkje leeg loopt, maar dan met de volumeknop op 10. Aangekomen op het plein lag dat vol met kamelen, die daar met z’n allen gezellig lagen te gorgelen. De groep werd op de kamelen gehesen en we hadden een prachtige zonsopgang in de woestijn. Hetzelfde geluid hoor ik nu dus ook en weet ook waar het vandaan komt. Er is een enorm circus naast de camping neergestreken als een soort ark van Noah, met ik weet niet hoeveel verschillende dieren. Paarden, bisons, kangaroes, lamas, en onder andere dus ook kamelen. Gisteren had ik het al gezien omdat ik op de fiets over het tijdelijke circusterrein naar het centrum moest. Toen ik van het terrein af kwam, werd mij door een mevrouw gevraagd of ik bij het circus hoorde. Dat nog net niet, maar ik denk dat ik grote kans maak aangenomen te worden, als ik er solliciteer.

      

 

Vanmorgen doe ik rustig aan op de camping, probeer enigszins structuur in mijn tent te krijgen en maak mijn fiets schoon. ‘S middags rommel ik naar het centrum van Ellwangen, wat een gezellig stadje is. Het is goed onderhouden met verschillend gekleurde huizen en onder andere mooie kerk die staan te glimmen in de zon. Het is een prachtige dag.

     

Teruggekomen op de camping is er een ouder echtpaar tegenover mij komen staan. Ze hebben een schildpad als huisdier bij zich. Hij heet Pipo en is door hun geadopteerd. Pipo blijkt gek op zwarte schoenen te zijn en als ik bij hem in de buurt kom, ben ik aan de beurt.
Vroeger als klein kind had ik ook een schildpad die meeging op vakantie naar Texel. Hij heette uiteraard Stoffel naar de gelijknamige schildpad uit de Fabeltjeskrant. Stoffel was redelijk rap en zat menig keer aan de andere kant van de camping. Hij werd dan meestal door een Duitser teruggebracht. Een van de eerste Duitse woorden die ik geleerd heb was dan ook Schildkreute. Maar Stoffel werd tijdens zijn ontsnappingen ook een aantal keren bijna overreden door campinggasten die met de auto naar de tent reden. Om dat te voorkomen hebben we hem voorzien van een lange pauwenveer die met een zuignap boven op zijn schild geplakt werd. Zo was Stoffel voor iedereen goed zichtbaar.

Nu zullen fietsreizigers die mijn blog lezen misschien denken ‘wat moet ik met die verhalen over kamelen en schildpadden’. Het zijn nu eenmaal de dingen die ik tijdens deze reis tegenkom en bij mij herinneringen oproepen. ik kan er ook niets aan doen.

Maar om op het fietsen terug te komen hier een tweetal tips:

1. Als je je fietstassen inpakt is het handig om zakken en zakjes te gebruiken. Zo ligt niet alles door elkaar. Het Action-zakje is mijn favoriet. Het zijn van die doorzichtige en hersluitbare plastic zakjes. Ik berg er van alles in op. Etenswaren, paspoort, snoertjes en zelfs kleingeld. Ze zijn uiteraard ook wel bij andere winkels te verkrijgen.

2. Douchecreme en tandpasta van de Lidl. Meestal bij de kassa liggend. Het zijn mooie kleine flesjes en tubes en dat neemt dus weinig ruimte en gewicht in.

Heb je zelf ook tips voor fietsreizigers? Reageer dan onder dit bericht, ik sta open voor goede ideeën.

Aan het eind van de middag komen Marc en Gerard aan fietsen. Ze hebben ook een geweldige dag gehad. ‘S avonds gezellig op het terras gezeten ik heb sinds tijden niet zo gelachen! Toffe gasten.

Ik ga nu aan de chocolademelk… Gute Nacht Freunde

Vrijdag 7 september

Künzelsau – Ellwangen ca.  75 km gefietst

Ik heb uitstekend geslapen en heb al mijn spullen droog doordat ik onder de overkapping van het toiletgebouw gebivakeerd heb. De camperaar van het beloofde kop koffie regelt dit voor me. Hij heet Clemens en is met zijn broer in hun Volkswagen camper onderweg. Het zijn Duitsers, maar hij woont in Frankrijk en zijn broer in Antwerpen

.
De goeie benen zijn weer terug en ik heb zowaar veel minder last van mijn zitvlak. De Chamois creme die ik bij me heb, doet waarschijnlijk zijn werk.
Het eerste deel is naar Braunsbach. Op 29 Mei 2016 is dit plaatsje als gevolg van een modderstroom van 5 meter hoog voor het grootste gedeelte verwoest. De herstelwerkzaamheden zijn nog steeds gaande en als ik op een nieuw uitziend bankje mijn yoghurt met banaan op zit te eten, komt er een man naast me zitten. Hij begint tegen mij te praten en verteld dat het bankje er gisteren nog niet stond en dat er in totaal voor 110 miljoen euro aan schade in Braunsbach was. De volledige infrastructuur was verwoest en de huizen onbewoonbaar. Hij praat er vrolijk op los en verteld de nodige inside information over Braunsbach.

Ik meende al iets te ruiken en dat vermoeden wordt bevestigd als hij een fles bier uit zijn tas tevoorschijn haalt. Het is 09.30 uur. Proost! Het wordt mij nu iets te vrolijk en stap maar weer eens op de fiets. Het is zwaar bewolkt en het regent af en toe een beetje.

Opnieuw is het een hele mooie route en het gaat op en af. Er zitten hellingen tussen van 10-12 %, maar het gaat mij eigenlijk prima af. Wat een verschil met gisteren! Het is volgens het Reitsma boekje de zwaartste etappe van dit deel maar mijn beenspieren voelen als staalkabels aan en stuwen mij en mijn fiets met bepakking omhoog.

Inmiddels is het zonnig weer en om 14.30 bereik ik camping Azur in Ellwangen. Een keurige camping met veel groen. De tent opbouwen en ik doe alvast de was.

Dan mijzelf douchen, wat geen overbodige luxe is en ga vervolgens op de fiets naar het centrum van Ellwangen. Het is een alleraardigst stadje met gekleurde huizen en een heel fatsoenlijk horeca en winkelbestand.

Ik heb meerdere afwijkingen, maar een er van is dat ik altijd het plaatselijke c.q regionale gerecht of gebak wil uitproberen.

Vooraf bij het inlezen kwam ik Meikeversoep tegen hetgeen ik zou willen uitproberen. Dat gaat niet lukken maar bij Weinstube zur Kanne (Obere Strasse 2 Ellwangen) serveren ze wel regionale specialiteiten uit de streek Swäbische Hall waar ik nu dus ben.

De Flädle Suppe en het hoofdgerecht Hausgemachte Maultasschen lijkt mij prima om uit te proberen.

De soep kan ik het beste omschrijven als pannenkoekensoep. De runderboullion wordt gevuld met dunne strookjes pannenkoek.

De Maultasschen bestaan uit deeg dat als een soort kadootje dichtgevouwen is met daarin een moes van vlees met groente, bovenop liggen gebakken uien.

Morgen rustdag in Ellwangen! Ik vermaak me wel!

Gute Nacht Freunde!

Als je wilt reageren op dit bericht kan dat hieronder.

 

Donderdag 6 september

Kleingemünd-Künzelsau ca. 120 km gefietst

Pittig dagje…

Ik word vanmorgen om 05.16 uur wakker door een tsunami van verkeersherrie. Ik had mijn tent net zo goed in de middenberm van een snelweg op kunnen zetten. Camping Haide ligt langs de Neckar met aan weerszijden wegen. Om 05.36 uur heb ik het idee dat ik overvaren word door een vrachtschip en er komt ook nog even een Boeing 747 (of iets wat daar op lijkt) overvliegen. 05.45 uur begint mijn dagelijks ritueel van tanden poetsen, neus poederen, ontbijten plus inpakken en wegwezen. (07.00 uur)

Om 8.30 uur al 25 kilometer gefietst en even met mijn ouders gebeld.

Het is opnieuw een mooie route langs de Neckar veelal over onverharde paden. In de buurt van Eberbach krijg ik de eerste regenbui te verwerken. Het valt gelukkig mee, ik ben wel helemaal nat, maar dat was ik de laatste dagen ook, maar dan van transpiratie.

Ik hobbel mooi door en bij de Lidl kom ik Joop van Huizen tegen. Hij is op de fiets onderweg van Verona naar Alkmaar. We hebben in ieder geval twee dingen als overeenkomst. Hij is ook een beetje gek om zulke lange afstanden te fietsen en heeft net als ik behoorlijk last van zadelpijn. We zeggen het anders tegen elkaar, maar hier houd ik het netjes.

We praten nog wat met elkaar en vervolgen dan onze eigen weg. Hij heeft nog wel een tip voor mij. Het schijnt zo te zijn dat je van het drinken van chocolademelk sneller hersteld. Ik ga het proberen, maar houd er ook ernstig rekening mee dat ik fors in de maling genomen word.

De camping in Oedheim is dichtbij en ik kom daar aan om 14.00 uur en heb dan 74 kilometer gefietst. Denk even na en besluit door te rijden. Ergens straks in Italië heb ik in mijn planning twee bergetappes samengevoegd en dat lijkt mij toch niet zo’n goed idee. Ik ga nu de extra kilometers al rijden.

Ik moet dan nog zo’n 46 kilometer verder, maar denk dat dat wel gaat lukken.

Dat blijkt toch iets te optimistisch gedacht. Ik heb dus al last van mijn derrière, mijn voeten branden in mijn schoenen en na 15 kilometer kom ik de man met de hamer tegen. Mijn energieniveau is compleet weg en ik worstel naar de volgende plaats.

Een broodje kebab met patat biedt misschien uitkomst en bestel dat. Het smaakt mij eigenlijk niet en als de kok vlak voor mijn neus de motorkap van zijn auto open doet, met zijn blote handen in het motorcompartiment gaat staan rommelen en vervolgens weer naar de keuken loopt, heb ik genoeg gezien.

Tijd voor andere maatregelen. Ik doe mijn tweede wielerbroek ook aan, smeer mijn voeten in met Gehwol crème, bel aan bij iemand om mijn waterfles te laten vullen en zet mijn navigatie aan. Het ding geeft namelijk aan dat de resterende afstand steeds kleiner wordt en dat werkt bij mij motiverend.

Na zo’n 10 kilometer blijken deze maatregelen enigzins succesvol te zijn en ik voel mij iets beter.

Moet alleen nog de onweersbui die mij al een tijdje op de hielen zit, voor zien te blijven. Dat lukt dan weer niet. Drijfnat kom ik op de camping in Künzelsau aan.

De campingbeheerder is vriendelijk en laat toe dat ik vannacht onder de overkapping van het toiletgebouw mag bivakkeren. Prima! Ik zit en lig droog vannacht.

       

Als ik mijn spullen aan het uitpakken ben komt er een camperaar aan die mij voor morgenochtend een vers kop koffie aanbiedt. Helemaal toppie-joppie!

Gute Nacht Freunde.