Dinsdag 25 september 2018

Etappe San Piero a Sieve – Florence.  49 km gefietst

Zeg eens Aaaaa….

Vanmorgen doe ik maar even weer rustig aan. Het is een korte etappe naar Florence en ik heb weer de hele nacht liggen hoesten. Mijn tent had ik al ver van andere gasten opgebouwd om ze niet wakker te houden. ik moet nu toch echt bij een dokter langs, vraag bij de receptie om een adres van een dokter in Florence en laat kort in het Italiaans opschrijven waar ik last van heb.

En ik heb besloten om de iets minder zware route over Assisi te gaan volgen. Ik moet toch naar mijn lichaam luisteren.

Het eerste deel van de route is lang stijgend en daarna volgt een prachtige afdaling. Het is geweldig fietsweer! Zonnetje, beetje wind. Ik geniet zoveel mogelijk.

Al snel bereik ik Florence en check in op de camping Firenze. Een vrij nieuwe camping met goede, moderne voorzieningen. Er is een mooie plek voor mijn tent onder de olijfbomen. Dan maar naar de juffrouw van het infopunt. Ik leg haar uit dat ik een dokter nodig heb en laat haar het adres zien dat ik heb meegekregen. Maar, zegt ze, we hebben ook een campingdokter die ik kan bellen. Dat lijkt mij wel een goed idee en ze gaat voor mij bellen. Het zal een uurtje duren voordat de – vrouwelijke – dokter er is. Een uur wordt twee en half en dan word ik gebeld. De dokter is gearriveerd.

Als ik aan kom fietsen, schiet er door mijn hoofd heen : Bingo! Dat heb ik weer! Er staat een Porsche Cayenne voor het infopunt en er naast staat een dame in een strak broekje.. De dokter. Ze zegt dat ik maar in moet stappen en vraagt in slecht engels waar mijn huis is. Mijn huis? Mijn tentje! Het lijkt ons beiden geen goed idee dat zij met haar strakke broekje en hoge hakken op haar knieen in mijn tentje zou moeten kruipen voor het onderzoek. Dan maar voorin de Porsche…. Ze parkeert de auto iets verder op en ik trek mijn shirt uit, zittend op de vollederen autofauteuil. Het onderzoek wijst uit dat ik Bronchitis heb en daar rijd ik dus al twee weken mee rond.

Ze neemt weer plaats achter het stuur, schrijft een recept voor onder andere antibiotica uit en vraagt of ik ook een bonnetje wil. Ja,graag. Met een snel handschrift schrijft ze een omschrijving op de bon met daarachter het bedrag van € 200,-  Tja, je schrijft natuurlijk wel behoorlijk af op zo’n Porsche….

             

Met het recept ga ik naar het adres van de Farmacie dat ik op heb gekregen. Maar daar geen Farmacie. Op de bonnefooi cruise ik door Florence en na een tijdje vind ik een Farmacie waar ik de medicijnen haal.

Nu ik toch in de stad ben, kan ik wel doorrijden naar het centrum. Florence is een prachtige stad en het is hier gezellig druk. Je kunt overal goed lopen en de mooie stad bekijken

Misschien zit de dokter hier wel ergens heerlijk te eten…. Bon apetito!

Ciao Amici!

 

 

 

• Zondag 23 september 2018

Etappe Bologna – Loiano. 51 kilometer gefietst

Fishermans Friend dag…

Ik word vanmorgen wakker met het gevoel dat Rome nog ontzettend ver weg is, terwijl het lijkt dat ik al maanden van huis ben. Sinds gistermiddag zit ik er even doorheen.
En als het een keer even niet zo goed gaat, dan is dat ook onderdeel van het geheel waarover geschreven kan worden. Misschien hebben andere (fiets) reizigers er ook nog iets aan om dit te lezen. Reizen – en zeker op deze manier – is nu eenmaal van tijd tot tijd hard werken.
De combinatie van het te weinig en te laat eten, de enorme drukte in Bologna , het alleen op pad zijn en mijn vermoeidheid maken het dat ik het even helemaal gehad heb.

Niets menselijks is mij vreemd, zo ook dit.

Het is natuurlijk een luxeprobleem waar ik nu even mee zit, want ten eerste heb ik hier zelf voor gekozen en ten tweede heb ik altijd de mogelijkheid om te stoppen en op de trein te stappen naar huis. Maar dat gaat deze jongen niet doen.
Want op dit soort momenten denk ik aan mensen die echte serieuze problemen hebben en zich daar dan ook zelf uit moeten zien te ‘vechten’. Een van de meest extreme voorbeelden hiervan is het verhaal van Viktor Emil Frankl, die het boek ‘De zin van het bestaan’ heeft geschreven. Hij beschrijft hierin zijn ervaringen als gevangene in een concentratiekamp en de manier waarop hij daarmee omgegaan is en het overleefd heeft. In mijn eigen woorden gezegd wordt uit het boek duidelijk hoe ver een mens kan gaan in zijn overlevingsdrang..
Misschien wel een te ver gaand voorbeeld nu, maar toch. Het helpt mij vaak om op dit soort dagen als vandaag de kop niet te laten hangen.
Ik begin met het opnieuw maken van een planning van hier naar Rome. Daardoor krijg ik overzicht hoe lang ik nog moet, hoe ver en waar ik nog een rustdag kan nemen. Dat geeft rust in het hoofd.
Ten tweede werkt het voor mij goed om op zo’n moment net even iets meer aandacht te geven aan mijn persoonlijke verzorging. Weer zo’n extreem voorbeeld: ik heb een keer een verhaal gelezen over een Britse gegijzelde. Hij had zich vanaf het allereerste moment voorgenomen om zichzelf zo goed mogelijk te blijven verzorgen. Dat heeft hem veel houvast gegeven.
Ik douche me dus net even langer, scheer mijn baard en mijn haar, trek de netste kleding aan en pak zorgvuldig mijn spullen in.
Een derde ding heb ik nu even niet onder controle. Door de vermoeidheid lijkt het alsof ik een heel pakje Fishermans Friend in een keer achterovergeslagen heb. Sterk spul hoor, dat Fishermans Friend!
Maar daar heb ik mijn zonnebril dan voor en Barry White.

Met een voor mij speciale song van hem in mijn hoofd stap ik op de fiets en begin aan de etappe. Eerst nog een keer door Bologna, waar ik midden in een massa mensen terecht kom die allemaal met hetzelfde T-shirt aanlopen: ‘race for the cure’ een actie om geld op te halen voor kankeronderzoek.

Ik koop ook eenzelfde t-shirt en wil deze dag en etappe graag opdragen aan Paul Koerhuis, de veel te vroeg overleden man van een goede vriendin van mij. Dat geeft mijzelf ook weer kracht om de etappe aan te gaan en alles in perspectief te zien. Paul was een prima vent en is er helaas niet meer. Maar… Je bent pas echt dood als mensen niet meer aan je denken.

De etappe zelf is prima te doen met alleen veel venijn in de staart. Eerst 21 kilometer vals plat en dan een tamelijk pittige beklimming naar Loiano. Net voor deze beklimming koel ik mijn voeten nog in een snelstromend beekje.

Het is vandaag weer ontzettend warm, tegen de veertig graden en die koperen ploert denkt volgens mij dat ik een ei ben dat gebakken moet worden. Pffff… Het klimnen gaat mij ook moeilijk af omdat ik simpelweg nog steeds niet genoeg lucht binnen krijg. Maar goed, na een aantal keren gestopt te zijn, bereik ik Loiano , waar ik vannacht op een prachtige plek overnacht.

Bij het plaatselijke eetcafe eet ik nog een pizza en drink een glas wijn. Proost, Paul!

Ciao amici!

Vrijdag 21 september 2018   78 Kilometer gefietst

Bolletjesslikker….

Het was gisteravond een mooie avond en doordat de weggetjes nu toch lang en enigzins saai zijn, ben ik soms in gedachten verzonken. Hierdoor rijd ik twee keer verkeerd.
Daardoor kom ik in Fiesso terecht en omdat het 12.00 uur is en ik langs L’Osteria fiets besluit ik daar op het terras te gaan zitten om iets te eten. Er zitten ook werklui, waarvan ik denk dat ze stucadoors zijn en wegwerkers plus een tafeltje met locals. Dan moet het wel goed zijn. Er is geen kaart en de eigenaar noemt bij de andere tafels van alles op. Blijkbaar is er van alles mogelijk en hij komt ook bij mij vragen wat ik zou willen eten. Ik versta er echter op een enkel woordje geen snars van en nadat hij het nog een keer herhaalt zeg ik op willekeurige momenten Si! Ik laat me verrassen.
Er komen steeds meer werklui bij en al gauw zit het helemaal vol. De ‘primero’ is een heerlijk bord met pasta.
Alhoewel ik Duits, Engels, enigzins Frans en Zweeds spreek en versta, is Italiaans toch wel weer iets anders. Het gaat ook razendsnel zoals ze spreken. Ik irriteer me een beetje aan mezelf dat ik me niet beter verstaanbaar kan maken, maar goed misschien nog eens een cursus volgen.
De ‘secunda’ is gegrilde biefstuk met gebakken aardappeltjes, ook prima en ik heb weer brandstof voor de komende kilometers. Nog 17 naar Ferrara. Bij het afrekenen moet ik slechts 10 euro betalen en dat is inclusief een fles water en een espresso lungo. Dat is nog eens een verrassingsmenu!

De Po-vlakte laat naar mijn mening het rauwe en echte Italie zien. Er staan redelijk veel oude verlaten gebouwen en het is allemaal niet zo gelikt. Het echte leven. Doordat ik toch al redelijk veel gereisd heb en daarbij op veel verschillende plekken geweest ben, die lang niet allemaal de schoonheidsprijs verdienen, heb ik wel geleerd om het te nemen zoals het is en de realiteit onder ogen te zien. Je kunt dan zelfs op minder mooie plekken genieten van het leven aldaar.

Dan opeens zie ik het bordje met de aanduiding van de rivier de Po. Het klinkt misschien vreemd maar op een of andere manier heb ik het gevoel dat dit wel een speciaal moment is. Ik steek de rivier de Po over! Het zal wel aan mij liggen. Maar de oversteek wordt extra speciaal als ik bij de brug aankom. Deze wordt op dit moment gerenoveerd, ik probeer lopend over de brug te gaan, maar word nu toch echt tegengehouden en teruggestuurd. Achter mij zijn inmiddels ook 4 jongens aan komen fietsen die ook per fiets op reis zijn. Een er van blijkt ook Italiaans te spreken en we worden met ons vijfen naar een zijweggetje richting de rivier gestuurd. Daar is aan de oever een provisorisch pontje dat ons overzet. Het bootje van circa 5×3 meter zit propvol met mensen en fietsen en aan de overkant staan zeker 50 mensen te wachten die ook allemaal over moeten. Aan de overzijde is de helling om naar boven te komen zo steil dat een van de jongens met fiets en al uitglijdt en zich flink bezeerd.

       
We hebben elkaar dus zojuist ontmoet en besluiten gezamenlijk naar Ferrara te rijden. Onderweg verteld een ieder wie hij is en waar we naar toe gaan. Het zijn twee Kroaten, Vlad en Artur die samen fietsen en twee Duitsers, Sebastian en Philipp. Toffe gasten en de Kroaten overnachten enkel in het wild. De Duitsers hebben nu 4 dagen van ieder 170 km gefietst en zitten er een beetje doorheen. Ook hier komt het achterwerk ter sprake….
We komen met de groep Ferrara binnenrijden en zoals in elke Italiaanse stad breekt direct de verkeerspleuris uit. Ik word – welliswaar zachtjes – terloops aangereden door een bestelbus. Mijn tassen vangen het gelukkig op. De chauffeur zit eerst op zijn Italiaans flink te gebaren, maar komt als we met de groep aan de kant staan toch even vragen of ik er niets aan overgehouden heb en hij biedt zijn excuus aan.
We maken nog even een groepsselfie en de groep splitst zich op. Ciao!

Ik ga op zoek naar de camping die zo’n 3 kilometer buiten de stad is. Ik heb mij voor deze reis redelijk goed ingelezen en er werd gemeld dat er op de camping veel muggen zouden zijn. Nou, dat klopt. Binnen 1 minuut ben ik drie keer gestoken en eerst maar naar het centrum om muggenspray te halen.

Het centrum van Ferrara verrast mij vanaf de eerste straat waarover ik binnenrijd. De stad heeft vele straten die volledig bestraat zijn met kleine keitjes. Het fietst voor geen meter en het lijkt wel een mini Parijs – Roubaix, maar het staat sfeervol. In de stad staan veel massieve stoere gebouwen uit een ver verleden. Prachtig! Ik heb het gevoel dat ik in 1 groot kasteel rondloop.
Ik koop er de muggenspray en een pak zakdoekjes en kom dan een pandje tegen waar ‘Sweetea’ verkocht word. Ik interpreteer het als koude thee met allerlei smaakjes en eventueel aangevuld met bolletjes met daarin weer een ander smaakje. Dat moet ik proberen! De thee wordt gemixt en geshaked met het smaakje en de bolletjes worden er aan toegevoegd die naar de bodem van de beker zakken. Ik heb dit nog niet eerder gezien.
Door het plasticje dat boven op de beker gedaan wordt, prik je een dik rietje, waarmee je de thee drinkt, maar waar af en toe ook de bolletjes door naar binnen floepen. Ik kan mij nu goed voorstellen hoe het is om een bolletjesslikker te zijn. Het is wel een bijzondere ervaring.

Ferrara wordt de meest fietsvriendelijke stad genoemd en er zijn inderdaad opeens opvallend veel fietsen in de stad. In de praktijk komt het er op neer dat het in het centrum gewoonweg 1 grote chaos is van fietsers en voetgangers door elkaar heen. Iedereen zoekt een gaatje om doorheen te komen. Een soort Fred Oster show van vroeger met de marmottenbak, waarbij een marmot zich door een bak met obstakels naar een gat moest zien te wurmen. Maar gezellig hoor!

Op de camping word gewaarschuwd voor fietsendiefstal en ik heb de sleutel gekregen van een box waar ik mijn fiets vannacht veilig kan stallen. Anders rijdt er morgen een of andere vage pizzabakker op mijn idworx….

Midden op het centrale plein staat een Porsche Boxster cabrio geparkeerd. Even foto’ s maken samen met mijn fiets. Als er twee van die mooie Italiaanse mannetjes aankomen lopen, stappen zij in de auto. Ik stel nog voor om te ruilen, maar ze lachen enkel. Als het Elvis Presley was geweest die ik was tegengekomen, had hij het zeker gedaan. Die gaf auto’s weg, dat was pas een vent.

Ciao amici!

Als je wilt reageren vind ik dat leuk. Je krijgt altijd antwoord.

Woensdag 19 september 2018

Bassano del Grappa – Legnaro. 103 km gefietst

Gorgelen op de Po-vlakte

Elke dag is het ook maar weer afwachten op welke camping en welke plek je terecht komt. Gisteren mijn tent opgezet op 7 km afstand van Bassano del Grappa. Echt een camping kan je Santa Felicita in Semonzo niet noemen maar er zijn goede sanitaire voorzieningen. Ik kom na 16.30 aan, de poort gaat open, de receptie is gesloten en het blijkt dat je een magneetarmband nodig hebt om te kunnen douchen. Die kan ik gelukkig lenen van een aardige Duitser. Ik sta naast een grote groep Polen en heb nog even getwijfeld, maar er zijn ook vrouwen bij dus dan komt het wel goed denk ik. Poolse mannen kunnen nogal aan de tetter gaan en dan lawaaierig worden, maar dit is een stille keurige groep. Overigens kunnen groepen mannen van andere nationaliteiten hetzelfde gedrag vertonen.

Het is ’s nachts rustig en nu wil ik niet iedereen weer gaan vervelen met mijn gezondheidstoestand, maar ik lig weer de hele nacht te hoesten en slaap daardoor slecht. Dit hoort overigens wel bij hetgeen ik beleef onderweg en daarom beschrijf ik het ook. Ik heb het er nu wel een beetje mee gehad want ik had net een aantal mensen geschreven dat ik er van af was. Ik ga opnieuw maatregelen nemen.

Eerst maar op pad en terug naar Bassano de Grappa. Ik ben er tegen half negen en het stadje is aan het ontwaken. Dat vind ik altijd erg leuk om te zien, hoe zo’n stad tot leven komt. Het is echt een uitermate sfeervolle plaats en ik heb moeite om er weg te komen. Drink bij Danieli nog een Americano en maak nog wat foto’s. Het is echt een aanrader om ’s morgens vroeg ergens te gaan kijken. ik ben ook een keer om 06.00 uur bij de Toren van Pisa geweest, de zonsopgang daar vrijwel alleen gezien en genoten van de rust waar het overdag een gekkenboel is. Ik zeg doen!

     

Ik verlaat hiermee nu de Alpen en rijd de Po-vlakte in. Bij het inlezen heb ik een paar keer gelezen dat het enorm saai zou zijn en ik had mij er mentaal al op voorbereid en bedacht een cursus gitaarspelen op de fiets te gaan doen in deze twee etappes. Nou, laat die gitaar maar thuis. Niks saai, die Po-vlakte. Het is wel vlak, maar ja dat weet je als je de naam ziet en ik vind het eigenlijk nu helemaal niet erg dat het vlak is. Ik ben sowieso geen topklimmer, maar heb nu ook wel even genoeg bergen gezien. De Po-vlakte is eigenlijk als Drenthe of Brabant, maar dan met een Italiaans pasta sausje er over heen. Er zijn steeds plaatsjes waar je door heen komt en afwisselende landerijen.

Het is ontzettend warm vandaag. En dat niet alleen, de luchtvochtigheid is gigantisch. Dat kost mij over de gehele dag veel energie.

Op de fiets krijg je de beste ideeën (daar kom ik later nog op terug), want ik herinner mij opeens iets. Ik heb in Zwolle gewoond en onder de rook van Zwolle ligt het kleine plaatsje Zalk. En wie heeft er in Zalk gewoond ? Klazien !
Klazien uut Zalk gaf een groot aantal jaren geleden op de radio vaak gezondheidstips als een soort kruidenvrouwtje. En volgens mij heb ik van Klazien ook gehoord dat als je last hebt van je keel dat je moet gaan gorgelen met zout water.
Bij het eerste het beste supermarktje koop ik zout en leg nog tussendoor aan de twee oude vrouwtjes aldaar met handen en voeten uit dat ik uit Holland kom en naar Rome fiets. Als ik al buiten bij mijn fiets sta, roepen ze nog steeds Bravo! Bravo!
In Campagnari op de stoep van de kerk eet ik de yoghurt en het mocca ijs op dat ik ook gekocht heb en heb nog even een handen en voeten gesprek met een Italiaan die enthousiast verteld dat de toren steentje voor steentje gerestaureerd is. Inderdaad mooi gedaan.

Iets verder op in Lobia zit gelukkig een cafeetje waar ik twee overheerlijke sandwiches verorber.
Het cafeetje ligt aan een klein pleintje met bankjes en ik bedenk dat het maar gorgeltijd moet zijn. Doe een lading zout in mijn beker en vul hem met water. Daar zit ik dan op een zonnige septemberdag in Lobia op de Po-vlakte te gorgelen….
De mevrouw van het cafeetje heeft het inmiddels gesloten, stapt in de auto en kijkt nog eens glimlachend opzij. Maar goed, alles voor het goede doel.
Als ik weer op de fiets stap, heb ik een smaak in mijn mond alsof ik per ongeluk een hele golf water van de Middellandse zee in mijn mond gekregen heb.

Ik rijd verder en verder en het is echt ontzettend warm. Mijn water is op, mijn cola ook en ik zoek dus naar nieuwe voorraad. Alle Italianen liggen van 12.00 tot 15.00 uur op 1 oor en alle winkels zijn ook dicht. Bij het kerkhof worden alleen maar kunstbloemen neergezet en kan ik geen kraan vinden. Bij een oude varkensschuur vind ik er wel een en vul mijn fles, maar als ik er aan ruik, ruikt het niet fris. Nu heb ik geen zin dat het mij straks ook nog dun uit de broekspijpen loopt, dus ik gooi het weer weg.
Een aantal kilometers verder op zit gelukkig een barretje waar ik ze veilig laat vullen.

Aan het eind van de middag bereik ik Legnaro en ik heb de piep uut, zoals ze dat in Groningen zeggen. De volgende camping is te ver en ik ga eerst maar eens iets eten en mijn mail checken met gebruikmaking van de gemeente wifi. Leuke berichten weer!
Op het terrasje tegenover het gemeentehuis drink ik twee Americano’s en schrijf dit bericht. Ik heb het plan om mijn tentje straks ergens in het wild op te zetten…. Wordt vervolgd.

Ciao amici!

Als je wilt reageren, doe dat dan vooral! Ik vind dat leuk en geef aktijd antwoord.

Mijn dagverslag een dag later online, ivm late aankomst op camping.

Maandag 17 september 2018

Merano – Valcanover. 120 km gefietst

Sex, drugs en Rock and Roll….

De rustdag heeft me goed gedaan. Ik word vanmorgen wel een half uur later wakker, want de verwarde man naast mij kwam om 00.45 uur weer bij zijn tent en dat ging niet zonder lawaai te maken. Ik krijg nog een kop koffie aangeboden van Nederlanders schuin achter me en vertrek dan om 09.00 uur.
De route komt langs Bolzano en in het archeologisch museum aldaar, ligt Ötzi. En Ötzi staat al jaren op mijn bucketlist om eens te gaan bekijken. Het is de oudste mummie van Europa en de man, want dat was hij, heeft zo’n 5000 jaar geleden geleefd. Amateur bergbeklimmers hebben hem in bevroren toestand gevonden. Het verhaal van Ötzi intrigeert mij al jaren. Na enig zoekwerk vind ik het museum in het oude centrum van Bolzano.Het blijkt echter gesloten en daar baal ik wel een beetje van. Maar goed, dan het oude centrum van Bolzano maar bekijken en dat is uiterst gezellig. Het doet mij een klein beetje aan Sevilla denken. Mijn meest favoriete stad van Europa.

Na Bolzano volgt er een lang geasfalteerd fietspad door het dal richting Trento. Ik heb de wind die nu redelijk waait recht op de kop. Die is gelukkig door de zure regen van afgelopen decennia al aardig kaal, dus gestroomlijnd. Ten tweede heb ik vandaag super benen. Zulke goede benen heb ik volgens mij nog nooit gehad! Dit leent zich uitermate goed voor stoempen tegen de wind in zoals Bauke Mollema dat ook kan. Ik voel me als een renner in de Tour de France die vanaf het begin van de etappe uit het peleton wegspringt, de hele dag vooruit blijft en de etappe glorieus wint.
En bij dat gevoel hoort natuurlijk muziek, keiharde muziek van AC/DC wat mij betreft met nummers als A whole lot of Rosie en Higway to Hell.
Het is vandaag een AC/DC dag! De bergen zijn ruiger, de rivier stroomt sneller en nu de andere richting op, de zon is vandaag heter als de dagen er voor en zoals op het eind van de dag zal blijken krijg ik ook nog een aantal knijters van hellingen voor mijn kiezen. Rock and Roll!

Voor wat betreft de drugs: als je sport ( en dus ook bij fietsen) maakt je lichaam dopamine aan. Dopamine is het beloningshormoon en zorgt er voor dat je je goed voelt en steeds weer opnieuw beloont wilt worden. Dus ga je dezelfde dingen steeds weer doen. Het spreekwoord gaat: Eerst Rome zien en dan sterven… Nu heb ik dat al een keer overleeft, maar als ik deze tocht zou komen te overlijden dan is dat aan een overdosis van Dopamine. Het wordt ook aangemaakt bij eten en bij het hebben van sex. Daar ga ik niet verder over in detail en eerlijk gezegd heb ik het woord sex in de titel gebruikt om jullie als lezer tot het laast geboeid te houden ;-) Sex sells!

Toch ben ik vandaag wel iets te enthousiast. Het wordt namelijk later en later en om 20.00 uur is het donker. Om circa 19.00 uur worstel ik mij door het verkeer in Trento en krijg dan nog die AC/DC hellingen te verwerken… 800 mtr 8-9%, 300 mtr 11-13%, 3,3 kilometer 6-9 % en 200 mtr 10%. Inniddels is het volledig donker en de auto’s vliegen om mij heen op het smalle weggetje.
Om 21.15 bereik ik de camping in Valcanover aan het Lago di Caldonazzo. Op de tast zet ik mijn tent op, blaas mijn matje op en pak mijn slaapzak. De rest laat in in mij fietstassen en douche nog even snel. En dan komt er nog een leuke verrassing voorbij…. Ik blijk op 10 meter van een spoorbaan te staan en de treinen die langskomen maken een enorm kabaal. Het is zelfs zo dat door de luchtdruk verplaatsing het tentdoek van mijn tent wappert….
In de verte zie ik lichtflitsen van onweer. Nog meer AC/DC… Thunderstroke…..

Ciao amici!

Als je wilt reageren vind ik dat leuk en je krijgt altijd antwoord.