Dinsdag 25 september 2018

Etappe San Piero a Sieve – Florence.  49 km gefietst

Zeg eens Aaaaa….

Vanmorgen doe ik maar even weer rustig aan. Het is een korte etappe naar Florence en ik heb weer de hele nacht liggen hoesten. Mijn tent had ik al ver van andere gasten opgebouwd om ze niet wakker te houden. ik moet nu toch echt bij een dokter langs, vraag bij de receptie om een adres van een dokter in Florence en laat kort in het Italiaans opschrijven waar ik last van heb.

En ik heb besloten om de iets minder zware route over Assisi te gaan volgen. Ik moet toch naar mijn lichaam luisteren.

Het eerste deel van de route is lang stijgend en daarna volgt een prachtige afdaling. Het is geweldig fietsweer! Zonnetje, beetje wind. Ik geniet zoveel mogelijk.

Al snel bereik ik Florence en check in op de camping Firenze. Een vrij nieuwe camping met goede, moderne voorzieningen. Er is een mooie plek voor mijn tent onder de olijfbomen. Dan maar naar de juffrouw van het infopunt. Ik leg haar uit dat ik een dokter nodig heb en laat haar het adres zien dat ik heb meegekregen. Maar,zegt ze, we hebben ook een campingdokter die ik kan bellen. Dat lijkt mij wel een goed idee en ze gaat voor mij bellen. Het zal een uurtje duren voordat de – vrouwelijke – dokter er is. Een uur wordt twee en half en dan word ik gebeld. De dokter is gearriveerd.

Als ik aan kom fietsen, schiet er door mijn hoofd heen : Bingo! Dat heb ik weer! Er staat een Porsche Cayenne voor het infopunt en er naast staat een dame in een strak broekje.. De dokter. Ze zegt dat ik maar in moet stappen en vraagt in slecht engels waar mijn huis is. Mijn huis? Mijn tentje! Het lijkt ons beiden geen goed idee dat zij met haar strakke broekje en hoge hakken op haar knieen in mijn tentje zou moeten kruipen voor het onderzoek. Dan maar voorin de Porsche…. Ze parkeert de auto iets verder op en ik trek mijn shirt uit, zittend op de vollederen autofauteuil. Het onderzoek wijst uit dat ik Bronchitis heb en daar rijd ik dus al twee weken mee rond.

Ze neemt weer plaats achter het stuur, schrijft een recept voor onder andere antibiotica uit en vraagt of ik ook een bonnetje wil. Ja,graag. Met een snel handschrift schrijft ze een omschrijving op de bon met daarachter het bedrag van € 200,-  Tja, je schrijft natuurlijk wel behoorlijk af op zo’n Porsche….

             

Met het recept ga ik naar het adres van de Farmacie dat ik op heb gekregen. Maar daar geen Farmacie. Op de bonnefooi cruise ik door Florence en na een tijdje vind ik een Farmacie waar ik de medicijnen haal.

Nu ik toch in de stad ben, kan ik wel doorrijden naar het centrum. Florence is een prachtige stad en het is hier gezellig druk. Je kunt overal goed lopen en de mooie stad bekijken

Misschien zit de dokter hier wel ergens heerlijk te eten…. Bon apetito!

Ciao Amici!

 

 

 

Maandag 24 september 2018

Loiano – San Piero a Sieve      49 Km gefietst

Storm…

Gisteravond dus mijn tent opgebouwd op de tot nu mooiste plek van deze reis. Maar al gauw begint het te waaien en niet zo zuinig ook. Ik ga me opfrissen in de badkamer die mij toegewezen is en blijf daar lang hangen omdat daar het wifi signaal op te vangen is. Als ik aan het eind van de avond naar buiten ga, is er een echte storm losgebroken. Mijn inschatting is dat het zeker windkracht 6-7 is en mijn tent krijgt de volle laag. Hij staat diagonaal aan de grondpennen te rukken. Ik probeer toch nog even om er in te gaan liggen, maar dit is echt niet te doen. Ik ben niet bang uitgevallen, maar dit is gewoonweg gevaarlijk. Er staan bomen vlak naast me en die wil ik liever niet over mij heen krijgen.
Ik pak mijn hele handeltje in het donker met enige moeite bijelkaar, breek de tent af en verplaats me weer naar de badkamer, waar ik besluit de nacht door te brengen.

De volgende morgen uitgeleide gedaan door de lieve eigenaren van de B&B en ik begin aan mijn nieuwe dag.
Het is vanaf het begin klimmen geblazen en dat zal de hele etappe zo blijven.
Even een opsomming van het klimmen:
800 Mtr 9-11 %
2100. Mtr. 5-8 %
1300. Mtr. 4-5 %
1600. Mtr. 5-7 %
600. Mtr 5. %
800. Mtr. 3-5 %
600. Mtr. 5-8 %
3000. Mtr. 1-3 %
150. Mtr. 13 %
En dan alle klimmetjes die niet in het boekje staan, maar er wel zijn. Met een fiets en bepakking van in totaal ca. 40 kilo, moet je af en toe flink aan de bak.
Het weer is totaal anders en zeker 15 graden koeler als gisteren. De zon laat zich niet zien en dat scheelt enorm in mijn klimcapaciteit. Nu fiets ik de meeste hellingen aan 1 stuk door naar boven, terwijl dat gisteren bij lange na niet lukte.

Wat ik erg irritant vind zijn de ‘ hellingvliegen’ zoals ik ze noem. Bij bijna elke helling, waarbij je wel even genoeg aan jezelf hebt komen die vliegen om je hoofd heen suizen. Ze hebben last van ADHD en tikken steeds heel snel je hoofd even aan. Het helpt niet om van je af te slaan, want daar zijn ze veel te snel voor. Als je de top bereikt hebt, verlaten ze je en vliegen volgens mij als de donder weer naar beneden om een andere fietser te gaan pesten.

Voor mijn keel heb ik vandaag een soort winegums in de aanbieding. Dat zijn van die snoepjes waarvan je denkt dat je op stukjes borstimplantaat zit te kauwen. Maar ze zijn nu wel lekker.

De route is prachtig. Ik hou er van om in een dergelijke omgeving te fietsen. De bergen hebben soms iets mystieks met de laag hangende bewolking. Het is leuk om in een van de barretjes waar de tijd heeft stil gestaan een koffie te drinken en de Italianen te aanschouwen.


Al vroeg in de middag bereik ik de camping in San Piero a Sieve. Prima, kan ik rustig aan doen. Wel heb ik op de fiets zitten denken om mijn plan qua route te veranderen. Morgen rijd ik naar Florence en vanaf daar zijn er twee opties om Rome te bereiken volgens Reitsma. 1 over Siena en 2 over Assisi. Ik had eigenlijk het plan om de zwaardere route over Siena te nemen, maar ik heb die mooie stad al twee keer gezien plus dat mijn lichaam toch nog steeds blijft protesteren. Ik kom maar niet van het hoesten en snotteren af. Misschien dan toch maar over Assisi waar ik nog niet geweest ben. In Florence neem ik de beslissing.

Ciao amici !

  • Zondag 23 september 2018

Etappe Bologna – Loiano. 51 kilometer gefietst

Fishermans Friend dag…

Ik word vanmorgen wakker met het gevoel dat Rome nog ontzettend ver weg is, terwijl het lijkt dat ik al maanden van huis ben. Sinds gistermiddag zit ik er even doorheen.
En als het een keer even niet zo goed gaat, dan is dat ook onderdeel van het geheel waarover geschreven kan worden. Misschien hebben andere (fiets) reizigers er ook nog iets aan om dit te lezen. Reizen – en zeker op deze manier – is nu eenmaal van tijd tot tijd hard werken.
De combinatie van het te weinig en te laat eten, de enorme drukte in Bologna , het alleen op pad zijn en mijn vermoeidheid maken het dat ik het even helemaal gehad heb.

Niets menselijks is mij vreemd, zo ook dit.

Het is natuurlijk een luxeprobleem waar ik nu even mee zit, want ten eerste heb ik hier zelf voor gekozen en ten tweede heb ik altijd de mogelijkheid om te stoppen en op de trein te stappen naar huis. Maar dat gaat deze jongen niet doen.
Want op dit soort momenten denk ik aan mensen die echte serieuze problemen hebben en zich daar dan ook zelf uit moeten zien te ‘vechten’. Een van de meest extreme voorbeelden hiervan is het verhaal van Viktor Emil Frankl, die het boek ‘De zin van het bestaan’ heeft geschreven. Hij beschrijft hierin zijn ervaringen als gevangene in een concentratiekamp en de manier waarop hij daarmee omgegaan is en het overleefd heeft. In mijn eigen woorden gezegd word uit het boek duidelijk hoe ver een mens kan gaan in zijn overlevingsdrang..
Misschien wel een te ver gaand voorbeeld nu, maar toch. Het helpt mij vaak om op dit soort dagen als vandaag de kop niet te laten hangen.
Ik begin met het opnieuw maken van een planning van hier naar Rome. Daardoor krijg ik overzicht hoe lang ik nog moet, hoe ver en waar ik nog een rustdag kan nemen. Dat geeft rust in het hoofd.
Ten tweede werkt het voor mij goed om op zo’n moment net even iets meer aandacht te geven aan mijn persoonlijke verzorging. Weer zo’n extreem voorbeeld: ik heb een keer een verhaal gelezen over een Britse gegijzelde. Hij had zich vanaf het allereerste moment voorgenomen om zichzelf zo goed mogelijk te blijven verzorgen. Dat heeft hem veel houvast gegeven.
Ik douche me dus net even langer, scheer mijn baard en mijn haar, trek de netste kleding aan en pak zorgvuldig mijn spullen in.
Een derde ding heb ik nu even niet onder controle. Door de vermoeidheid lijkt het alsof ik een heel pakje Fishermans Friend in een keer achterovergeslagen heb. Sterk spul hoor, dat Fishermans Friend!
Maar daar heb ik mijn zonnebril dan voor en Barry White.

Met een voor mij speciale song van hem in mijn hoofd stap ik op de fiets en begin aan de etappe. Eerst nog een keer door Bologna, waar ik midden in een massa mensen terecht kom die allemaal met hetzelfde T-shirt aanlopen: ‘race for the cure’ een actie om geld op te halen voor kankeronderzoek.


Ik koop ook eenzelfde t-shirt en wil deze dag en etappe graag opdragen aan Paul Koerhuis, de veel te vroeg overleden man van een goede vriendin van mij. Dat geeft mijzelf ook weer kracht om de etappe aan te gaan en alles in perspectief te zien. Paul was een prima vent en is er helaas niet meer. Maar… Je bent pas echt dood als mensen niet meer aan je denken.

De etappe zelf is prima te doen met alleen veel venijn in de staart. Eerst 21 kilometer vals plat en dan een tamelijk pittige beklimming naar Loiano. Net voor deze beklimming koel ik mijn voeten nog in een snelstromend beekje.

Het is vandaag weer ontzettend warm, tegen de veertig graden en die koperen ploert denkt volgens mij dat ik een ei ben dat gebakken moet worden. Pffff… Het klimnen gaat mij ook moeilijk af omdat ik simpelweg nog steeds niet genoeg lucht binnen krijg. Maar goed, na een aantal keren gestopt te zijn, bereik ik Loiano , waar ik vannacht op een prachtige plek overnacht.


Bij het plaatselijke eetcafe eet ik nog een pizza en drink een glas wijn. Proost, Paul!

Ciao amici!

Zaterdag 22 september 2018

Ferrara – Bologna 72 kilometer gefietst

Kunt u mij de weg vertellen naar….

Ik heb afgelopen nacht het licht uitgedaan op het centrale plein van Ferrara. ‘S avonds nog even naar het centrum van Ferrara gefietst dat 3 kilometer van de camping vandaan is. Het is er gezellig druk en de sfeer op het plein is fantastisch. De oude gebouwen zijn mooi verlicht en jongelui spelen gitaar. Om 01.15 keer ik terug op de camping om vervolgens om 06.30 uur weer wakker te zijn. Op naar Bologna! De route voert nog een keer door het centrum van Ferrara en ik drink nog een espresso longo. Het is vandaag weer een vlakke etappe en ik vind het landschap fraaier dan gisteren. Het is een paar graden koeler (32 graden) en mijn verkoudheid is iets minder geworden. Ik hoop dat dat zich zo verder doorzet.

Dan iets over het navigeren en fietsen tijdens de route. Zoals ik al eerder gemeld heb kan mijn Mio cyclo 200 de gehele route qua download niet aan. Daar is hij ook niet op gemaakt en voor geschikt en ik kan hem dat dus niet kwalijk nemen. Je moet mij ook niet als stuurman op de brug van een olietanker zetten. Dan gebeuren er ook hele rare dingen. Voor korte stukken werkt hij goed en ik gebruik hem dan ook regelmatig als ik verkeerd gereden ben of om bijvoorbeeld de camping te kunnen vinden. Ik zit wel vaak op hem te mopperen,maar hij heeft mij al diverse keren uit de brand geholpen. Voor een volgende tocht wil ik hier aandacht aan besteden om dit te verbeteren.
Over verkeerd rijden gesproken. Ik rijd nu dus op de routebeschrijving in de Reitsma boekjes. Groot respect voor Hans Reitsma die dit als zijn levenswerk beschouwd. Het moet een monnikenwerk geweest zijn om de route zo gedetailleerd en goed te beschrijven.
Maar,maar, maar, het is – voor mij althans – niet eenvoudig om de route op deze manier vlekkeloos te volgen. De aanwijzingen kloppen dan welliswaar, maar soms ziet het het er in het echt anders of twijfel oproepend uit. Dat is een reden dat ik soms even van de route af ben. Andere redenen zijn, even niet opletten, tussen het drukke verkeer rijden, naar de prachtige omgeving kijken in plaats van in het boekje en ook gewoon een dag geen zin hebben om naar Hans te luisteren. Nu, ik kan je verzekeren, dan gaat het helemaal fout ! Borden gaan volgen bijvoorbeeld resulteert in het terecht komen op drukke tweebaans wegen waarbij de vouwen je uit de broek gereden worden door langs razend verkeer.
Voor mij is het nu een combinatie van het boekje, navigatiecomputer, borden in de gaten houden, het landschap en de wegen ‘lezen’ en ook een stuk op gevoel. Als je dit vaker doet, voel je al heel snel aan als je verkeerd rijdt.

En vandaag moet ik nog iets anders inzetten: gewoon mijn mond gebruiken en de weg vragen.
In San Pietro Capofiume twijfel ik of ik wel goed rijd. Ga een stukje terug en kom langs een kerkje waar een grote groep mensen buiten staat. Daar maar even vragen. Eerst word mij het in Italiaans uitgelegd, maar al snel komt Marco Cavacini aangelopen die perfect Engels spreekt. Ik vraag de weg en zeg dat ik naar Rome fiets. Laat hem het boekje zien met de route van Amsterdam naar Rome en hij gaat helemaal uit zijn dak. Roept iedereen er bij en legt uit waar ik mee bezig ben. Crazy man! Roept hij en we hebben lol met elkaar. Uiteraard is dit een fotomomentje en iets voor op zijn Facebook. Zij en ik hebben weer een onvergetelijke ervaring.

Dan weer verder naar Bologna. Vandaag heb ik mijn eten niet goed op orde. Ik ben vergeten om op tijd iets in te slaan en alle restaurants en winkels zijn gesloten. Pas om 17.00 uur in Bologna heb ik weer iets te eten en dat heb ik gemerkt. Als ik niet op tijd eet, vloeit de energie weg uit mijn lijf. Maar goed, ook weer overleefd.

Wat zal ik eens over Bologna zeggen…. Ik vind het geen prettige stad. Het is er veel te druk met te veel mensen, er staat overal graffiti op de gebouwen, de buitenwijken zijn gewoonweg smerig, en ik voel mij er niet echt op mijn gemak. Je moet continu ogen en oren overal hebben.

Morgen van Bologna naar Loiano. De Appenijnen in. Dat wordt weer flink klimmen! Brrrrr….

Ciao amici!

Vrijdag 21 september 2018   78 Kilometer gefietst

Bolletjesslikker….

Het was gisteravond een mooie avond en doordat de weggetjes nu toch lang en enigzins saai zijn, ben ik soms in gedachten verzonken. Hierdoor rijd ik twee keer verkeerd.
Daardoor kom ik in Fiesso terecht en omdat het 12.00 uur is en ik langs L’Osteria fiets besluit ik daar op het terras te gaan zitten om iets te eten. Er zitten ook werklui, waarvan ik denk dat ze stucadoors zijn en wegwerkers plus een tafeltje met locals. Dan moet het wel goed zijn. Er is geen kaart en de eigenaar noemt bij de andere tafels van alles op. Blijkbaar is er van alles mogelijk en hij komt ook bij mij vragen wat ik zou willen eten. Ik versta er echter op een enkel woordje geen snars van en nadat hij het nog een keer herhaalt zeg ik op willekeurige momenten Si! Ik laat me verrassen.
Er komen steeds meer werklui bij en al gauw zit het helemaal vol. De ‘primero’ is een heerlijk bord met pasta.
Alhoewel ik Duits, Engels, enigzins Frans en Zweeds spreek en versta, is Italiaans toch wel weer iets anders. Het gaat ook razendsnel zoals ze spreken. Ik irriteer me een beetje aan mezelf dat ik me niet beter verstaanbaar kan maken, maar goed misschien nog eens een cursus volgen.
De ‘secunda’ is gegrilde biefstuk met gebakken aardappeltjes, ook prima en ik heb weer brandstof voor de komende kilometers. Nog 17 naar Ferrara. Bij het afrekenen moet ik slechts 10 euro betalen en dat is inclusief een fles water en een espresso lungo. Dat is nog eens een verrassingsmenu!

De Po-vlakte laat naar mijn mening het rauwe en echte Italie zien. Er staan redelijk veel oude verlaten gebouwen en het is allemaal niet zo gelikt. Het echte leven. Doordat ik toch al redelijk veel gereisd heb en daarbij op veel verschillende plekken geweest ben, die lang niet allemaal de schoonheidsprijs verdienen, heb ik wel geleerd om het te nemen zoals het is en de realiteit onder ogen te zien. Je kunt dan zelfs op minder mooie plekken genieten van het leven aldaar.

Dan opeens zie ik het bordje met de aanduiding van de rivier de Po. Het klinkt misschien vreemd maar op een of andere manier heb ik het gevoel dat dit wel een speciaal moment is. Ik steek de rivier de Po over! Het zal wel aan mij liggen. Maar de oversteek wordt extra speciaal als ik bij de brug aan kom. Deze wordt op dit moment gerenoveerd, ik probeer lopend over de brug te gaan, maar word nu toch echt tegengehouden en teruggestuurd. Achter mij zijn inmiddels ook 4 jongens aan komen fietsen die ook per fiets op reis zijn. Een er van blijkt ook Italiaans te spreken en we worden met ons vijfen naar een zijweggetje richting de rivier gestuurd. Daar is aan de oever een provisorisch pontje dat ons overzet. Het bootje van circa 5×3 meter zit propvol met mensen en fietsen en aan de overkant staan zeker 50 mensen te wachten die ook allemaal over moeten. Aan de overzijde is de helling om naar boven te komen zo steil dat een van de jongens met fiets en al uitglijd en zich flink bezeerd.

       
We hebben elkaar dus zojuist ontmoet en besluiten gezamenlijk naar Ferrara te rijden. Onderweg verteld een ieder wie hij is en waar we naar toe gaan. Het zijn twee Kroaten, Vlad en Artur die samen fietsen en twee Duitsers, Sebastian en Philipp. Toffe gasten en de Kroaten overnachten enkel in het wild. De Duitsers hebben nu 4 dagen van ieder 170 km gefietst en zitten er een beetje doorheen. Ook hier komt het achterwerk ter sprake….
We komen met de groep Ferrara binnenrijden en zoals in elke Italiaanse stad breekt direct de verkeerspleuris uit. Ik word – welliswaar zachtjes – terloops aangereden door een bestelbus. Mijn tassen vangen het gelukkig op. De chauffeur zit eerst op zijn Italiaans flink te gebaren, maar komt als we met de groep aan de kant staan toch even vragen of ik er niets aan overgehouden heb en hij biedt zijn excuus aan.
We maken nog even een groepsselfie en de groep splitst zich op. Ciao!

Ik ga op zoek naar de camping die zo’n 3 kilometer buiten de stad is. Ik heb mij voor deze reis redelijk goed ingelezen en er werd gemeld dat er op de camping veel muggen zouden zijn. Nou, dat klopt. Binnen 1 minuut ben ik drie keer gestoken en eerst maar naar het centrum om muggenspray te halen.

Het centrum van Ferrara verrast mij vanaf de eerste straat waarover ik binnenrijd. De stad heeft vele straten die volledig bestraat zijn met kleine keitjes. Het fietst voor geen meter en het lijkt wel een mini Parijs – Roubaix, maar het staat sfeervol. In de stad staan veel massieve stoere gebouwen uit een ver verleden. Prachtig! Ik heb het gevoel dat ik in 1 groot kasteel rondloop.
Ik koop er de muggenspray en een pak zakdoekjes en kom dan een pandje tegen waar ‘Sweetea’ verkocht word. Ik interpreteer het als koude thee met allerlei smaakjes en eventueel aangevuld met bolletjes met daarin weer een ander smaakje. Dat moet ik proberen! De thee wordt gemixt en geshaked met het smaakje en de bolletjes worden er aan toegevoegd die naar de bodem van de beker zakken. Ik heb dit nog niet eerder gezien.
Door het plasticje dat boven op de beker gedaan wordt, prik je een dik rietje, waarmee je de thee drinkt, maar waar af en toe ook de bolletjes door naar binnen floepen. Ik kan mij nu goed voorstellen hoe het is om een bolletjesslikker te zijn. Het is wel een bijzondere ervaring.

Ferrara wordt de meest fietsvriendelijke stad genoemd en er zijn inderdaad opeens opvallend veel fietsen in de stad. In de praktijk komt het er op neer dat het in het centrum gewoonweg 1 grote chaos is van fietsers en voetgangers door elkaar heen. Iedereen zoekt een gaatje om doorheen te komen. Een soort Fred Oster show van vroeger met de marmottenbak, waarbij een marmot zich door een bak met obstakels naar een gat moest zien te wurmen. Maar gezellig hoor!

Op de camping word gewaarschuwd voor fietsendiefstal en ik heb de sleutel gekregen van een box waar ik mijn fiets vannacht veilig kan stallen. Anders rijdt er morgen een of andere vage pizzabakker op mijn idworx….

Midden op het centrale plein staat een Porsche Boxster cabrio geparkeerd. Even foto’ s maken samen met mijn fiets. Als er twee van die mooie Italiaanse mannetjes aankomen lopen, stappen zij in de auto. Ik stel nog voor om te ruilen, maar ze lachen enkel. Als het Elvis Presley was geweest die ik was tegengekomen, had hij het zeker gedaan. Die gaf auto’s weg, dat was pas een vent.

Ciao amici!

Als je wilt reageren vind ik dat leuk. Je krijgt altijd antwoord.

Donderdag 20 september 2018

Legnaro – Pra 40 Km gefietst

Fietsbubbel

Tijdens het voorbereiden van deze reis viel mij al op dat de campings nogal dungezaaid zijn in de Po-vlakte en omdat ik niet naar Venetie door rijd, komt er een andere verdeling van afstanden per dag uit en in combinatie daarmee wel of geen camping. Gisteravond ben ik na een lange warme dag in Legnaro aangekomen en vind het wel genoeg. Ik blijf tot half acht bij Drago Pasticceria Caffetaria zitten en fiets dan Legnaro uit op zoek naar een plek waar ik mijn tent vannacht ‘ in het wild’ op kan zetten. Die heb ik al snel gevonden aan de oever van het riviertje Bacchiglione. Het is een redelijk vlakke strook gras dat net gemaaid is. Prima! In het schijnsel van de maan zet ik mijn tentje op en blaas mijn matje op. Inmiddels ken ik alle onderdelen van mijn uitrusting dusdanig goed, dat ik blind en enkel op gevoel alles kan vinden.


Nog even een gorgelmomentje en met de kippen op stok. Om 01.00 uur schiet mij opeens door mijn hoofd dat ik mijn telefoon bij Drago heb laten liggen, die ik daar aan het infuus had gelegd.
Straks eerst maar terug dus en dan kan ik daar ook meteen ontbijten met verse koffie.
Om 07.00 uur zit ik op de fiets met alles weer ingepakt en 17 minuten later ben ik bij Drago. Zij blijken elke morgen om 06.00 uur open te gaan en ’s avonds om 19.30 uur te sluiten. 7 dagen in de week, pffff…
De eigenaresse heet Isabella Trolesse en is een uiterst vriendelijke vrouw. Ze heeft mijn telefoon netjes bewaard en ik bestel een croissant met confiture en een americano. Isabella heeft 3 maanden geleden haar Pasticceria geopend en het is er nu al druk met Italianen. Een aanrader om iets lekkers bij de koffie of thee te bestellen. Het adres is Via Roma 43 Legnaro en Isabella spreekt goed Engels.

Als je met een dergelijke reis bezig bent op de fiets, kom je al snel in een ‘fietsbubbel’ terecht.
Je bent eigenlijk alleen maar bezig met fietsen en waar je vandaag naar toe gaat. Uiteraard ook continu aan het genieten van alles dat voorbij komt. Je vergeet welke dag en datum het is, dat er in Nederland allerlei dingen zijn waar je daar dagelijks druk mee bent en dat je daar ook nog huis en haard hebt. Het is heerlijk en ik ben niet de enige die dit zo ervaart.
Het is – en ik heb dit al eerder geschreven – wel heel erg fijn om regelmatig fijne en lieve berichten uit Nederland te ontvangen en laatst zelfs een uit Zweden, waar ik kennissen heb wonen.

Op een terras in Monselice probeer ik de regionale spaghetti met kleine stukjes gebakken spek, een zacht gekookt ei er over en peper. Heerlijk! Ik heb ontdekt dat hier in Italie bij veel gemeentehuizen gratis Wifi is en terwijl ik mijn mail zit te checken komt er een bericht binnen van Gerard. Zij (het duo Marc en Gerard) volgen de hoofdroute van Reitsma, terwijl ik de Venetië route volg. We zijn elkaar dus uit het oog verloren, maar nog niet uit het hart. Gerard appt dat hij het derde deel van de Reitsma boekjes kwijt is geraakt. Hij gaat nu dus iets te ver met spullen achter laten. Ik fotografeer zo’n beetje mijn hele deel 3 en stuur de foto’s door. Ook stuur ik maar meteen voor de lol alle alarmnummers van de ANWB aan hen door, want die zullen ze misschien ook nog nodig hebben als het zo door gaat.
Zo, weer een biertje verdient.

Het blijft toch nog wel een dingetje om op een acceptabele afstand een camping te vinden. Ik ga voor Calcatonega net voorbij de plaats Pra. Het is bloedheet op de fiets. De meters geven 34 graden aan, maar het voelt veel warmer. Daarnaast zijn er vandaag opeens heel veel vliegen en die combinatie rijdt niet lekker. Ik ben dan ook blij dat ik na zo’n 40 kilometer en vroeg in de middag Calcatonega bereik. Het is een bedrijf dat grote feesten kan verzorgen, hebben een barbequerestaurant en verhuren kamers. Als ik vraag of ik mijn tentje op mag zetten voor de nacht, wordt er druk in het Italiaans overlegt. De mevrouw spreekt Engels en zegt mij dat het niet kan omdat de kamers verhuurt zijn en daardoor de badkamer niet beschikbaar is. Als ik daarop zeg dat ik alleen maar een tuinslang met koud water nodig heb, gaan opeens alle Italiaanse deuren voor mij open. Ik krijg de sleutel van een hotelkamer met badkamer, die ik tot vijf uur kan gebruiken en voor de nacht en ochtend krijg ik toegang tot een toiletruimte die inmiddels in gebruik is als opslagruimte, maar dat zal mij worst wezen. Ik heb een plek voor de nacht. Sta met mijn tentje in het tuinterras naast de dansvloer. Bellissimo!


Het is een heerlijk rustige plek om te verblijven en eerlijk gezegd was ik daar ook wel even aan toe.
Nu maar hopen dat er vanavond geen gigantisch feest losbarst tot diep in de nacht….nou ja, is misschien ook wel weer gezellig.
Morgen rijd ik naar Ferrara, dan heb ik ook het tweede boekje van Reitsma aan flarden gefietst.
Dopingarts Michelle Ferrari werd in 1953 geboren in Ferrara. Hij werd vooral bekend door klanten zoals Lance Armstrong en Aleksandr Vinokoerov. Momenteel zit hij een gevangenisstraf uit voor het verlenen van EPO aan een biatleet.
Onder Ferrara ligt Imola, waar het legendarische racecircuit Autodrome Enzo e Dino Ferrari is.
En etappe 13 van de Giro d’Italia 2018 ging van Ferrara naar Nervesa della Battaglia.

En een van de beste/slechtste smoezen van een wielrenner die op doping betrapt is komt vind ik wel van Tyler Hamilton, die in 2004 op bloeddoping betrapt werd.
Zijn excuus? Uit tests bleek dat er met zuurstof verrijkt bloed van iemand anders door zijn aderen stroomde. Inderdaad, gaf Tyler toe, ‘bloed van mijn tweelingbroer die overleed toen we in de baarmoeder zaten en wiens foetus in mijn lichaam terecht gekomen is’.

Pfff, hoe verzin je het.

Het is ondertussen een heerlijke avond hier bij Calcatonega en ik ga nog even wat muziek luisteren. Ik sta in de relaxmodus, dus maar een rustig nummer….Versace on the floor.

Ciao amici!

Als je wilt reageren doe dat dan vooral, ik vind dat leuk en je krijgt altijd antwoord.

Woensdag 19 september 2018

Bassano del Grappa – Legnaro. 103 km gefietst

Gorgelen op de Po-vlakte

Elke dag is het ook maar weer afwachten op welke camping en welke plek je terecht komt. Gisteren mijn tent opgezet op 7 km afstand van Bassano del Grappa. Echt een camping kan je Santa Felicita in Semonzo niet noemen maar er zijn goede sanitaire voorzieningen. Ik kom na 16.30 aan, de poort gaat open, de receptie is gesloten en het blijkt dat je een magneetarmband nodig hebt om te kunnen douchen. Die kan ik gelukkig lenen van een aardige Duitser. Ik sta naast een grote groep Polen en heb nog even getwijfeld, maar er zijn ook vrouwen bij dus dan komt het wel goed denk ik. Poolse mannen kunnen nogal aan de tetter gaan en dan lawaaierig worden, maar dit is een stille keurige groep. Overigens kunnen groepen mannen van andere nationaliteiten hetzelfde gedrag vertonen.

Het is ’s nachts rustig en nu wil ik niet iedereen weer gaan vervelen met mijn gezondheidstoestand, maar ik lig weer de hele nacht te hoesten en slaap daardoor slecht. Dit hoort overigens wel bij hetgeen ik beleef onderweg en daarom beschrijf ik het ook. Ik heb het er nu wel een beetje mee gehad want ik had net een aantal mensen geschreven dat ik er van af was. Ik ga opnieuw maatregelen nemen.

Eerst maar op pad en terug naar Bassano de Grappa. Ik ben er tegen half negen en het stadje is aan het ontwaken. Dat vind ik altijd erg leuk om te zien, hoe zo’n stad tot leven komt. Het is echt een uitermate sfeervolle plaats en ik heb moeite om er weg te komen. Drink bij Danieli nog een Americano en maak nog wat foto’s. Het is echt een aanrader om ’s morgens vroeg ergens te gaan kijken. ik ben ook een keer om 06.00 uur bij de Toren van Pisa geweest, de zonsopgang daar vrijwel alleen gezien en genoten van de rust waar het overdag een gekkenboel is. Ik zeg doen!

     

Ik verlaat hiermee nu de Alpen en rijd de Po-vlakte in. Bij het inlezen heb ik een paar keer gelezen dat het enorm saai zou zijn en ik had mij er mentaal al op voorbereid en bedacht een cursus gitaarspelen op de fiets te gaan doen in deze twee etappes. Nou, laat die gitaar maar thuis. Niks saai, die Po-vlakte. Het is wel vlak, maar ja dat weet je als je de naam ziet en ik vind het eigenlijk nu helemaal niet erg dat het vlak is. Ik ben sowieso geen topklimmer, maar heb nu ook wel even genoeg bergen gezien. De Po-vlakte is eigenlijk als Drenthe of Brabant, maar dan met een Italiaans pasta sausje er over heen. Er zijn steeds plaatsjes waar je door heen komt en afwisselende landerijen.

Het is ontzettend warm vandaag. En dat niet alleen, de luchtvochtigheid is gigantisch. Dat kost mij over de gehele dag veel energie.

Op de fiets krijg je de beste ideeën (daar kom ik later nog op terug), want ik herinner mij opeens iets. Ik heb in Zwolle gewoond en onder de rook van Zwolle ligt het kleine plaatsje Zalk. En wie heeft er in Zalk gewoond ? Klazien !
Klazien uut Zalk gaf een groot aantal jaren geleden op de radio vaak gezondheidstips als een soort kruidenvrouwtje. En volgens mij heb ik van Klazien ook gehoord dat als je last hebt van je keel dat je moet gaan gorgelen met zout water.
Bij het eerste het beste supermarktje koop ik zout en leg nog tussendoor aan de twee oude vrouwtjes aldaar met handen en voeten uit dat ik uit Holland kom en naar Rome fiets. Als ik al buiten bij mijn fiets sta, roepen ze nog steeds Bravo! Bravo!
In Campagnari op de stoep van de kerk eet ik de yoghurt en het mocca ijs op dat ik ook gekocht heb en heb nog even een handen en voeten gesprek met een Italiaan die enthousiast verteld dat de toren steentje voor steentje gerestaureerd is. Inderdaad mooi gedaan.

Iets verder op in Lobia zit gelukkig een cafeetje waar ik twee overheerlijke sandwiches verorber.
Het cafeetje ligt aan een klein pleintje met bankjes en ik bedenk dat het maar gorgeltijd moet zijn. Doe een lading zout in mijn beker en vul hem met water. Daar zit ik dan op een zonnige septemberdag in Lobia op de Po-vlakte te gorgelen….
De mevrouw van het cafeetje heeft het inmiddels gesloten, stapt in de auto en kijkt nog eens glimlachend opzij. Maar goed, alles voor het goede doel.
Als ik weer op de fiets stap, heb ik een smaak in mijn mond alsof ik per ongeluk een hele golf water van de Middellandse zee in mijn mond gekregen heb.

Ik rijd verder en verder en het is echt ontzettend warm. Mijn water is op, mijn cola ook en ik zoek dus naar nieuwe voorraad. Alle Italianen liggen van 12.00 tot 15.00 uur op 1 oor en alle winkels zijn ook dicht. Bij het kerkhof worden alleen maar kunstbloemen neergezet en kan ik geen kraan vinden. Bij een oude varkensschuur vind ik er wel een en vul mijn fles, maar als ik er aan ruik, ruikt het niet fris. Nu heb ik geen zin dat het mij straks ook nog dun uit de broekspijpen loopt, dus ik gooi het weer weg.
Een aantal kilometers verder op zit gelukkig een barretje waar ik ze veilig laat vullen.


Aan het eind van de middag bereik ik Legnaro en ik heb de piep uut, zoals ze dat in Groningen zeggen. De volgende camping is te ver en ik ga eerst maar eens iets eten en mijn mail checken met gebruikmaking van de gemeente wifi. Leuke berichten weer!
Op het terrasje tegenover het gemeentehuis drink ik twee Americano’s en schrijf dit bericht. Ik heb het plan om mijn tentje straks ergens in het wild op te zetten…. Wordt vervolgd.

Ciao amici!

Als je wilt reageren, doe dat dan vooral! Ik vind dat leuk en geef aktijd antwoord.

Dinsdag 18 september 2018

Valcanover – Bassano del Grappa. Ca. 90 km gefietst

Zij rijdt met de brommer…

Vanmorgen 05.36……de eerste trein. Klaarwakker. Het is zo’n boemeltje zoals die ook van Groningen naar Roodeschool rijdt. Wat een herrie maken die dingen, pfff.
Maar goed, vandaag weer ” an other day at the office ‘ .
Er zijn verschillende opties om via de Reitsma route naar Rome te fietsen. Ik heb voor de Venetië variant gekozen. Overigens heb ik besloten om eerder naar het zuiden af te buigen en Venetië links te laten liggen. Ik ben er al twee keer geweest en ik vind het daar te druk. Eigenlijk jammer van deze mooie stad.
Het landschap is vandaag weer onbeschrijfelijk mooi. Het weer vandaag niet, want het is zwaar bewolkt en het regent af en toe, maar het is niet koud.
Ik doe wel voor de zekerheid mijn waterdichte overschoenen aan, want natte schoenen krijg je niet zo snel weer droog.
Onderweg kom ik een stel uit Haarlem tegen die bij dezelfde eetgelegenheid iets te eten nuttigt. Zij fietsen van Roermond naar Venetië. Gewoonweg niet meer tijd. De huisgemaakte pasta met gesmolten kaas en spinazie die ik besteld heb smaakt werkelijk voortreffelijk. Alsof er een engeltje over je tong piest…
Het gaat vandaag weer prima, ik heb mijn volledige kracht weer terug.

Mijn eindbestemming vandaag is camping Santa Felicita in Semonzo, 7 kilometer van Bassano del Grappa vandaan. Wat een geweldige naam; Bassano del Grappa… En dan het stadje zelf! Het grote plein ademt zoveel Italiaanse sfeer uit! Wel wat anders dan Almelo en de Grotestraat.


Van Bassano naar de camping gaat het een groot gedeelte van de 7 kilometer licht omhoog: vals plat. Terwijl ik de spieren flink op spanning heb, komt er een meisje op een brommer mij voorbij. Daar weet ik nog een toepasselijke tekst bij van Clouseau:

Zij rijdt met de brommer
En ik rijd met de fiets
Wat een zorg en kommer
Zij heeft alles en ik niets

Had ik maar een brommer
En had zij een fiets
Dan zou ik haar kunnen duwen
Maar nu duw ik niets
Duw ik in ’t niets

Ciao amici!

Wil je reageren? Ik vind dat leuk en geef altijd antwoord.

Mijn dagverslag een dag later online, ivm late aankomst op camping.

Maandag 17 september 2018

Merano – Valcanover. 120 km gefietst

Sex, drugs en Rock and Roll….

De rustdag heeft me goed gedaan. Ik word vanmorgen wel een half uur later wakker, want de verwarde man naast mij kwam om 00.45 uur weer bij zijn tent en dat ging niet zonder lawaai te maken. Ik krijg nog een kop koffie aangeboden van Nederlanders schuin achter me en vertrek dan om 09.00 uur.
De route komt langs Bolzano en in het archeologisch museum aldaar, ligt Ötzi. En Ötzi staat al jaren op mijn bucketlist om eens te gaan bekijken. Het is de oudste mummie van Europa en de man, want dat was hij, heeft zo’n 5000 jaar geleden geleefd. Amateur bergbeklimmers hebben hem in bevroren toestand gevonden. Het verhaal van Ötzi intrigeert mij al jaren. Na enig zoekwerk vind ik het museum in het oude centrum van Bolzano.Het blijkt echter gesloten en daar baal ik wel een beetje van. Maar goed, dan het oude centrum van Bolzano maar bekijken en dat is uiterst gezellig. Het doet mij een klein beetje aan Sevilla denken. Mijn meest favoriete stad van Europa.

Na Bolzano volgt er een lang geasfalteerd fietspad door het dal richting Trento. Ik heb de wind die nu redelijk waait recht op de kop. Die is gelukkig door de zure regen van afgelopen decennia al aardig kaal, dus gestroomlijnd. Ten tweede heb ik vandaag super benen. Zulke goede benen heb ik volgens mij nog nooit gehad! Dit leent zich uitermate goed voor stoempen tegen de wind in zoals Bauke Mollema dat ook kan. Ik voel me als een renner in de Tour de France die vanaf het begin van de etappe uit het peleton wegspringt, de hele dag vooruit blijft en de etappe glorieus wint.
En bij dat gevoel hoort natuurlijk muziek, keiharde muziek van AC/DC wat mij betreft met nummers als A whole lot of Rosie en Higway to Hell.
Het is vandaag een AC/DC dag! De bergen zijn ruiger, de rivier stroomt sneller en nu de andere richting op, de zon is vandaag heter als de dagen er voor en zoals op het eind van de dag zal blijken krijg ik ook nog een aantal knijters van hellingen voor mijn kiezen. Rock and Roll!

Voor wat betreft de drugs: als je sport ( en dus ook bij fietsen) maakt je lichaam dopamine aan. Dopamine is het beloningshormoon en zorgt er voor dat je je goed voelt en steeds weer opnieuw beloont wilt worden. Dus ga je dezelfde dingen steeds weer doen. Het spreekwoord gaat: Eerst Rome zien en dan sterven… Nu heb ik dat al een keer overleeft, maar als ik deze tocht zou komen te overlijden dan is dat aan een overdosis van Dopamine. Het wordt ook aangemaakt bij eten en bij het hebben van sex. Daar ga ik niet verder over in detail en eerlijk gezegd heb ik het woord sex in de titel gebruikt om jullie als lezer tot het laast geboeid te houden ;-) Sex sells!

Toch ben ik vandaag wel iets te enthousiast. Het wordt namelijk later en later en om 20.00 uur is het donker. Om circa 19.00 uur worstel ik mij door het verkeer in Trento en krijg dan nog die AC/DC hellingen te verwerken… 800 mtr 8-9%, 300 mtr 11-13%, 3,3 kilometer 6-9 % en 200 mtr 10%. Inniddels is het volledig donker en de auto’s vliegen om mij heen op het smalle weggetje.
Om 21.15 bereik ik de camping in Valcanover aan het Lago di Caldonazzo. Op de tast zet ik mijn tent op, blaas mijn matje op en pak mijn slaapzak. De rest laat in in mij fietstassen en douche nog even snel. En dan komt er nog een leuke verrassing voorbij…. Ik blijk op 10 meter van een spoorbaan te staan en de treinen die langskomen maken een enorm kabaal. Het is zelfs zo dat door de luchtdruk verplaatsing het tentdoek van mijn tent wappert….
In de verte zie ik lichtflitsen van onweer. Nog meer AC/DC… Thunderstroke…..

Ciao amici!

Als je wilt reageren vind ik dat leuk en je krijgt altijd antwoord.

Zondag 16 september 2018 Rustdag in Merano

Es ist viel zu früh!

Nog even weer terug naar gisteravond. Ik heb mijn basecamp opgebouwd op camping Meran. De camping ligt op circa 1 kilometer van het centrum en dat is heel prettig. Wat ook prettig is,is de douche. Hij heeft de kracht van een hogedrukreiniger en dat is ook nog eens practisch. Ik kan mijn kleding er goed mee uitspoelen.
‘S avonds komt Dieter naar mij toe en vraagt of ik samen met hem en zijn vrouw Traudel een glas wijn wil drinken bij hun caravan. Weer zo’n voorbeeld van hoe gastvrij wildvreemde mensen kunnen zijn en ik waardeer dat enorm. Het is gezellig en Dieter praat honderduit. Hij is onder de indruk van de circa 2200 kilometer die ik per fiets onderweg zal zijn.
Nadat we de fles samen leeggedronken hebben, neem ik in mijn tent een flinke slok van de anti hoest siroop die ik vanmiddag gekocht heb. Dat werkt en ik slaap tot 06.00 uur.
Dan word ik namelijk wakker van de man naast mij die in zijn tentje heel hard begint te roepen “es ist viel zu früh!” Hij herhaalt het wel dertig keer en spreekt met een rollende ‘R’.
Het was mij gisteren al opgevallen dat het tentje een beetje vreemd in de hoek van het veldje stond. Anders dan dat andere reizigers doen. De man is ogenschijnlijk enigzins in de war en dat is voor mij de verklaring van zijn geschreuw. Ik hoop ondertussen wel vurig dat de andere campinggasten mij er niet voor aan zien….
De rollende ‘R’ doet mij overigens weer aan heel iets anders denken. En wel aan Jacob, de papegaai die mijn ouders kochten toen ik een jaar of twaalf was. Jacob was een geel voorhoofds amazone, groen met een geel voorhoofd en hij kon diverse woorden zeggen met een rollende ‘R’. Hij kon ook blafgeluiden maken zoals de twee honden die er ook rondliepen.
Nu is het vandaag zondag en op zondagmorgen had mijn vader nog wel eens de gewoonte om op zijn keyboard te gaan zitten spelen en een medley van Klaus Wunderlich na te spelen. Hij deed dat niet onverdienstelijk, maar Jacob en mijn vader waren geen vrienden. Dat lag niet aan mijn vader, maar meer aan Jacob. Papegaaien zijn nu eenmaal vaak eenkennig. Als Jacob het ergens niet mee eens was, beet hij zich symbolisch in zijn poot en krijste de hele boel bijelkaar. Zo dus ook op zondagmorgen en terwijl mijn vader de volumeknop van het keyboard omhoog draaide, draaide Jacob zijn eigen volumeknop omhoog. Tussen mijn vader en Jacob is het nooit echt goed gekomen.

Dieter en Traudel zijn ook wakker geworden van de verwarde man en ze nodigen mij uit om bij hun te komen ontbijten met heerlijk vers gezette koffie. Het zijn lieve mensen.
Na het ontbijt maak ik nog een foto van het stel en en zwaai ik ze uit.

De hele dag hang ik een beetje rond in Merano, bekijk de winkels, eet een ijsje en luister naar de Tiroler live muziek. Weer een prima dag.
Omstreeks 17.30 uur krijg ik een whatsapp bericht van Marc en Gerard dat zij de Reschenpas ook overwonnen hebben en op de camping in Glurns staan. Alles ok met hen en dat is een goed bericht.

Mijn rustdag zit er bijna op. Morgen moet ik weer aan de bak en ik heb er zin in. De etappe gaat naar Bolzano, maar ik denk dat ik doorrijd naar Trento.

Ciao amici!

Als je wilt reageren kan dat hieronder en ik vind dat leuk. Je krijgt altijd antwoord.